{"id":126917,"date":"2000-04-08T09:45:00","date_gmt":"2000-04-08T07:45:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/christina-ricci-zonder-acteren-zou-ik-nu-tippelen-op-hollywood-boulevard\/"},"modified":"2000-04-08T09:45:00","modified_gmt":"2000-04-08T07:45:00","slug":"christina-ricci-zonder-acteren-zou-ik-nu-tippelen-op-hollywood-boulevard","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/christina-ricci-zonder-acteren-zou-ik-nu-tippelen-op-hollywood-boulevard\/","title":{"rendered":"Christina Ricci: ‘Zonder acteren zou ik nu tippelen op Hollywood Boulevard’"},"content":{"rendered":"
\n

Ze staat bovenaan de lijst van ‘Hollywood’s worst dressed’. Sportieve of vrolijke typetjes spelen gaat haar moeilijk af. En tot voor kort was ze een curiosum dat alleen in de smaak viel bij gefrustreerde intellectuelen en perverse types. En toch is Christina Ricci geen freak, maar de meest geprezen en gevraagde jonge actrice van de Amerikaanse cinema.<\/p>\n

‘In zo’n kleine ge\u00efsoleerde gemeenschap is natuurlijk heel veel inteelt en na een paar generaties moet dat leiden tot iemand die eruitziet als Christina Ricci,’ motiveerde regisseur Tim Burton de keuze van zijn hoofdrolspeelster in Sleepy Hollow. Toch speelt Ricci in de film geen monster, schurk of intrigante, maar de archetypische ing\u00e9nue. Zelf zei ze: ‘Toen ik het scenario las, dacht ik, die vent heeft me nooit zien acteren, later begreep ik zijn bedoeling. Het is een mysterie en zodra het publiek mij ziet, zal het denken dat \u00edk de bron ben van alle kwaad, maar de grap is dat ik zo onschuldig blijk als een lam.’<\/p>\n

Christina Ricci (20) lijkt in niets op de doorsnee-Hollywood-starlet. Haar voorkomen doet denken aan een identikit-puzzel die incongruente stukken op een of andere manier toch aan elkaar heeft gepast. Het eerste wat opvalt, is haar overvolle gemoed, maar zonder de stroomlijn van het siliconenideaal. Dat forse torso rust op smalle jongensheupen en korte beentjes. Niet meer dan het vermoeden van een hals draagt een groot vollemaansgezicht met puilende ogen die een argwanende blik op de wereld werpen. Geen prikkelende pin-up of vertederend schatje. Nu haar aanwezigheid op galapremi\u00e8res de aandacht trekt van paparazzi, hebben haar foto’s zoveel unaniem gruwende commentaren ontlokt aan mode-experts dat ze bovenaan de lijst staat van Hollywood’s worst dressed. Ook haar make-up voor situaties waarin ze representatief moet zijn, komt neer op zich balorig vol kalken met alarmkleuren. En toch is Christina Ricci geen freak, maar de meest geprezen en gevraagde jonge actrice van de Amerikaanse cinema.<\/p>\n

De films waarin ze speelde, maakten haar minder bekend dan haar uitspraken, beeltenis en etiket the precocious buxom starlet. Voor Sleepy Hollow was ze beschikbaar, omdat ze niet de rol had gekregen waarop ze haar zinnen had gezet: de dochter in American Beauty. Maar toen ze de film zag, kon ze die afwijzing billijken. ‘Mena Suvari was al gecast (als de schoolvriendin die Kevin Spacey in vlam zet – AvI), ik denk dat niemand in de bioscoop had geloofd in vriendschap tussen mij en Mena.’ Ironie: Thora Birch, die in haar plaats de rol speelde, werd in vele kritieken ‘de nieuwe Christina Ricci’ genoemd.<\/p>\n

In Santa Monica is ze geboren, bij het hart van de filmindustrie. Met werkende ouders – vader advocaat, moeder makelaar – en als jongste van vier kinderen vond ze dat ze danig aandacht tekort kwam, het soort aandacht dat ze op school kreeg stond haar evenmin aan. Met hardnekkig tergen van broertjes of klasgenoten trachtte ze daarin verandering te brengen. Als die terug gingen slaan, liet ze zich dat met sto\u00efcijnse passiviteit welgevallen, zodat ze zich vervolgens luid kon beklagen hoe ze was afgetuigd. Op haar zestiende zou ze in een interview stellen: ‘Zonder acteren zou ik nu vast als junk tippelen op Hollywood Boulevard. Of ik was hartstikke dood geweest.’<\/p>\n

De redding kwam op haar negende, toen iemand werd gezocht die de jongste dochter van Cher kon spelen in Mermaids. Een perfecte typecast: een meisje met een hippiemoeder en een godsdienstwaanzinnige zus (Winona Ryder), dat haar portie aandacht opeiste met grimmig volhardende zelfmoordpogingen. Bij de screentest wekte ze verbazing door zonder met haar ogen te knipperen de beste positie ten opzichte van lens en lampen te zoeken, terwijl de camera liep. Instinctief had ze het centrum van de aandacht gezocht en gevonden.<\/p>\n

Dit natuurtalent kreeg meteen een spoedcursus Hollywood-strategie, toen Cher nog voor de opnamen drie regisseurs liet vervangen. Achter een scherm verstopt kon Ricci in Chers trailer horen: ‘Je kunt niet jong genoeg leren hoe je met zulk tuig moet omgaan.’ Maar ook Cher stond met de mond vol tanden toen haar filmdochtertje vroeg wat gay betekende. Ze ging in conclaaf met Winona Ryder, die verloofde Johnny Depp de aangewezen persoon vond voor bijscholing in de bloempjes en bijtjes. En Depp, die bij een productievisite zich omzichtig tactisch van de taak trachtte te kwijten, had ook moeten blozen toen die uk gedetailleerd wilde weten wat mannen dan allemaal d\u00e9den met elkaar. Tien jaar later was hij Ricci’s romantische vis-\u00e0-vis in Sleepy Hollow: ‘Rare ervaring, bijna incestueus. Alsof je moet vrijen met je kleine zusje,’ zei hij daarover.<\/p>\n

Met Mermaids was Christina Ricci’s reputatie als kindactrice gevestigd. Na een paar onopvallende rolletjes volgde een succes: The Addams Family, naar de koddig macabere strip van Charles Addams. Als voorbeeldig ondeugdelijke dochter Wednesday leek ze met een onverstoorbaar pokerface en verbolgen blik een levend cartoon. Dat veranderde met het vervolg Addams Family Values, waarin Wednesday het ouderlijk spookkasteel moest verlaten. Tijdens vakantiekinderkamp werd ze verplicht deel te nemen aan oubollige groepsprojecten zoals koorzang van Sound of Music-liedjes. Haar tot acute walging groeiende scepsis en schijnheiligheid waarmee ze zich zogenaamd aanpaste, maakte haar veruit de leukste van de cast, leuker dan de sc\u00e8nes waren geschreven.<\/p>\n

Het succes van Home Alone – waarmee Ricci’s klasgenoot Macaulay Culkin kortstondig megastardom verwierf – attendeerde Hollywood op de lucratieve bioscoopmarkt voor familiekomedies. Ze was in Casper de vertrouweling van een vriendelijk spookje, in The Secret of Bear Mountain de meisjesversie van Tom Sawyer en in That Darn Cat het bazinnetje van een speurkat die een gijzelingszaak oplost. Ze speelde de rollen bekwaam maar met voelbaar gemis aan overtuiging: schattig, sportief en vrolijk waren geen kwaliteiten die haar vanzelf afgingen. Bovendien wist ze dat ze voor elke film tweede keus was, ltijd was eerst Natalie Portman gevraagd. Maar Portmans ouders hanteerden streng pedagogische normen voor de rollen die hun dochter mocht spelen. Terwijl zij delibereerden of het verantwoord was Natalie op Broadway te laten debuteren in The Diary of Anne Frank, polsten de theaterproducenten Christina Ricci vast. Ze weigerde: ‘Toneel lijkt me vreselijk, avond aan avond hetzelfde. En de echte Anne was een bijzonder en slim meisje, in de toneelbewerking is ze een zwakke, zielige martelaar. Ik word misselijk van zielig, ik zou mezelf verachten als ik dat moest spelen. Zodra ik iemand zie huilen, krijg ik de slappe lach. Kan ik niet helpen: een allergische reactie.’<\/p>\n

Vader en moeder Portman lagen meteen dwars toen hun dochter werd gevraagd als titelrol in Lolita, maar in de lange voorbereidingsperiode van die film was Christina Ricci bereid wel drie keer te auditeren bij regisseur Adrian Lyne. ‘Mijn moeder weet best dat ik die seksuele toestanden alleen dolkomisch vindt en me er volstrekt niet mee identificeer.’ Dat ze de rol uiteindelijk niet speelde, had andere redenen. Om haar bolle toet hadden regisseurs en cameramannen vaker gemopperd dat ze er ‘zo gezond’ uitzag – ‘terwijl ik altijd had gemeend dat gezond gunstig was’ – en ook Lyne gebruikte die kwalificatie na haar screentest. Toen ze maanden later opnieuw werd gevraagd, was de puberteit in alle hevigheid uitgebroken. In de lengte groeide ze weinig, in de breedte des te meer. Christina Ricci werd een propje dat door Lyne botweg als ‘te vet’ werd afgewezen. Ook voor andere rollen kwam ze niet meer in aanmerking. Werd ze niet geweigerd op uiterlijke gronden, dan verpestte ze het door defensief nors gedrag dat ze zelf ‘really normal’ vond.<\/p>\n

Anderhalf jaar bleef ze werkloos en was ‘depressief, kwaad en eenzaam’, bedekte al haar spiegels met lappen omdat ze zichzelf niet wilde zien en ging door een anorexiafase. In die tijd liet Lyne haar opnieuw opdraven en bevond haar ‘te uitgemergeld’ voor zijn sexy Lolita. Toen hij haar nog eens vroeg om te bekijken hoe ze er nu weer uitzag, bleef ze thuis: ‘Ik ben niet nieuwsgierig naar een nieuwe belediging.’<\/p>\n

Het keerpunt kwam met weer een afdankertje van Portman, wier ouders The Ice Storm hadden geweigerd, omdat de eerste kus van hun dochter ‘voor haarzelf moest zijn, niet voor de bioscoop’. Voor Christina Ricci – die al jaren eerder had gezoend voor de camera – was het aantrekkelijke van acteren altijd geweest dat ze dingen mocht doen die in haar dagelijkse leven onmogelijk of ontoelaatbaar waren. Maar ditmaal had ze een personage dat dicht bij de realiteit van haar pubercrisis lag. Een meisje wier hormonen gaan opspelen, zonder steun van ouders die zelf te verstrikt zijn in de seksuele revolutie van de jaren zeventig. De rol, de psychologische spanning van de sc\u00e8nes en de winterse suburb-lokaties vond ze allemaal even vreselijk en zwaar, maar dat de Taiwanese regisseur Ang Lee haar elke dag op de set knuffelde, maakte veel goed, ook dat hij zonder omhaal van woorden haar steeds bij kop en kont vatte voor de juiste positie in beeld: ‘Niks is erger dan regisseurs die voor alles een halfuur uitleg nemen. Dan denk ik alleen, hou je bek en laat me aan het werk gaan.’<\/p>\n

The Ice Storm was een kleinschalige independent film waarin sterren als Kevin Kline en Sigourney Weaver speelden voor minimumgages. Ondanks de befaamde partners ging de lof vooral naar Christina Ricci, roerend en vermakelijk in de broze bravoure waarmee het toch lukte twee al even onzekere buurjongens te versieren. Ze werd prompt voorgedragen voor een oscarnominatie.<\/p>\n

Vanaf dat moment werd ze gevraagd te auditeren voor elke meisjesrol die Hollywood had te vergeven. Zelf vestigde ze haar hoop op Romeo and Juliet, maar in de proefopname maakte ze twee koppen kleiner dan Leonardo DiCaprio niet het gedroomde plaatje als ideaal liefdespaar. George Lucas testte haar voor het koninginnetje in zijn nieuwe Star Wars-trilogie, maar gaf de voorkeur aan – jawel – Natalie Portman. Ze weigerde de rol van Batgirl in Batman and Robin. ‘Ik ben The Phantom Menace niet gaan bekijken, maar toen ik foto’s zag van hoe Natalie was toegetakeld leek me dat ik blij kon zijn dat ik er niet in zat. Als Batgirl had ik graag iedereen verrot geslagen, maar na lezing van het script voorzag ik dagelijks tien ruzies op de set, dat ik steeds moest roepen: fuck, die flauwekultekst krijg ik niet uit mijn bek! Toch lijkt het me geweldig om schatrijk te worden door een commerci\u00eble film.’<\/p>\n

Binnen een jaar speelde ze in acht kleine independent films, bij debutanten en gevestigde cult-regisseurs als Terry Gilliam of John Waters. Vooral de kwantiteit maakte haar ‘het gesprek van 1998’. Want ook in totale mislukkingen gebeurde er een klein wondertje tijdens het beperkte aantal minuten dat Ricci in beeld kwam. Uit alle visuele overkill van Fear and Loathing in Las Vegas bleef alleen die ene sc\u00e8ne bij: dat Ricci als schilder van uitsluitend Barbra Streisand-portretten door Gonzo (Benicio Del Toro) in een vergeefse versierpoging met lsd werd volgepropt.<\/p>\n

In Buffalo 66, het curieuze regiedebuut van acteur Vincent Gallo, was haar aandeel zo prominent dat ze solistisch de illusie kon wekken dat het een goede film was. Gallo wist het unieke appeal van Christina Ricci te vangen. In de loop van de film metamorfoseert ze van onooglijke trol naar aandoenlijk, leuk, lief tot absoluut onweerstaanbaar, zonder uiterlijke veranderingen. Buffalo 66 kreeg minder aandacht dan haar andere hoofdrolvehikel The Opposite of Sex, waarin haar cynische minivamp liefdes en gemoedsrust ontwricht van iedereen in haar omgeving. En voor haar venijnige voice-overs had schrijver\/regisseur Don Roos haar de kans geboden zelf spitse oneliners te leveren. ‘G\u00e9\u00e9n improvisatie. Aan mijn nooit niet! Ik ben actrice, ik mag eisen dat ze de moeite nemen tekst voor me te schrijven.’ Al moest ze dat zelf doen.<\/p>\n

Ze trok zich niets aan van de vermaningen van haar agent om zich tegen de pers tactvoller uit te drukken. Gevraagd naar het onderwerp van The Opposite of Sex antwoordde ze: ‘Kort samengevat: mijn tieten.’ (Inderdaad refereerde zelfs de naam van de rol – DeeDee – aan haar cup-maat.) Geamuseerd misnoegd constateerde ze dat bijna alle regisseurs die met haar wilden werken homoseksueel waren. ‘Story of my life. Als ik tussen alle harken die ik ontmoet eindelijk eens een leuke jongen tref, blijkt hij altijd een nicht.’ Ze sprak bewonderend over actrices met wie ze had gewerkt – Anjelica Huston, Cher, Lilli Taylor – maar van de acteurs kon alleen Raul Julia (haar vader in The Addams Family) aanspraak maken op waardering: ‘Door hem snap ik waarom kleine meisjes met hun vader naar bed willen.’ Partners van eigen leeftijd deed ze achteloos af als that boy of the kid. Behalve in interviews en fotopers figureerde ze ook in gossiprubrieken. Op de roddel dat ze daags na lovende kritieken in de acteurskantine was verschenen met de uitdaging ‘wie wil er een ster neuken?’, reageerde ze laconiek: ‘Ik hoop niet dat ik ooit zo omhoog zit dat ik het met een acteur zou willen doen.’ Enige maanden later woonde ze samen met een jonge toneelspeler die haar voornaamste hobby deelt: de hele dag voor de tv het spel in soap operas becommentari\u00ebren.<\/p>\n

‘We hebben het fout gedaan,’ was Depps spottende reactie toen Sleepy Hollow tegen de verwachting in een immens succes bleek. Zo maakte een groter publiek dan ooit tevoren kennis met Christina Ricci in haar minst karakteristieke rol, waar je eerder Winona Ryder of Natalie Portman zou verwachten. Aan de film doet dat niet af, maar Ricci met engelachtig blonde lokken is kansloos om eigen dimensies te geven aan een conventioneel personage. Al wekken haar borsten die voortdurend uit haar decollet\u00e9 dreigen te ontsnappen evenveel suspense als alle onthoofdingen in de horrorstory.<\/p>\n

Maar kassa is kassa: voor degenen die in Hollywood het \u00e9cht voor het zeggen hebben, is ze nu niet langer ‘een curiosum dat alleen in de smaak valt bij gefrustreerde intellectuelen en perverse types.’ Een solide basis voor een duurzame carri\u00e8re, aangenomen dat ze erin blijft slagen om in films met hoog tot overmatig campgehalte zelf niet camp te worden. De vaak gemaakte vergelijking met Bette Davis gaat vooralsnog alleen op voor haar bolle ogen: terwijl de oude diva de simpelste sc\u00e8nes melodramatisch opklopte tot spectaculair effect, blijft Ricci ook in de meest bizarre situaties onverstoorbaar onderkoeld. ‘I’m very bad at being fake.’ En eigenzinnig in haar keuzen, juist nu ze k\u00e1n kiezen.<\/p>\n

Ze wacht tegenwoordig niet meer of ze wordt gevraagd. Van de verfilming van Elizabeth Wurtzels Prozac Nation is een van de producenten en een van de scenaristen Christina Ricci die ook het alter ego van de schrijfster vertolkt.<\/p>\n

‘De bron van mijn creativiteit blijft kwaadheid. Vraag niet waarom, er is altijd wel iets waarover ik de pest in heb. Ik lijk zo cynisch als wat, maar in wezen ben ik erg optimistisch – wat betekent dat steeds weer nieuwe illusies aan flarden gaan. Nu kan ik het beter hanteren, in elk geval op een manier die acceptabel lijkt voor anderen. Vroeger verspilde ik mijn woede aan iedereen die mijn pad kruiste, tegenwoordig spaar ik hem op voor klootzakken die het echt verdienen. Toch is het verdomd lastig dat je in dit vak almaar mensen ontmoet die zoveel stommer lijken dan jij. Dat zou goed moeten zijn voor je ego, mij maakt het onzeker. Omdat ik altijd denk: zo achterlijk als jij doet k\u00e1n niet, ik vergis me. Dus blijf ik zitten met het gevoel dat \u00edk de idioot ben.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ze staat bovenaan de lijst van ‘Hollywood’s worst dressed’. Sportieve of vrolijke typetjes spelen gaat haar moeilijk af. En tot voor kort was ze een curiosum dat alleen in de smaak viel bij gefrustreerde intellectuelen en perverse types. En toch is Christina Ricci geen freak, maar de meest geprezen en gevraagde jonge actrice van de Amerikaanse cinema.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3153,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126917"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126917"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126917\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126917"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126917"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126917"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}