{"id":126769,"date":"2001-06-23T15:59:00","date_gmt":"2001-06-23T13:59:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/peres-wil-niet-met-zijn-hoofd-in-de-wolken-lopen-arafat-heeft-te-lang-op-twee-paarden-gewed\/"},"modified":"2001-06-23T15:59:00","modified_gmt":"2001-06-23T13:59:00","slug":"peres-wil-niet-met-zijn-hoofd-in-de-wolken-lopen-arafat-heeft-te-lang-op-twee-paarden-gewed","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/peres-wil-niet-met-zijn-hoofd-in-de-wolken-lopen-arafat-heeft-te-lang-op-twee-paarden-gewed\/","title":{"rendered":"Peres wil niet met zijn hoofd in de wolken lopen, ‘Arafat heeft te lang op twee paarden gewed’"},"content":{"rendered":"
\n

Van premier Sjaron mag Sjimon Peres voorlopig niet meer met Arafat praten, en de Isra\u00eblische minister van Buitenlandse Zaken vindt dat heel vervelend. Want zijn gesprekken met de Palestijnse leider waren net weer goed op gang gekomen. Ze bellen elkaar veel. Peres legt dan uit dat het goed zou zijn als Arafat de terroristen aanpakt. En Arafat antwoordt dat hij zijn leven niet zeker is als hij dat advies opvolgt. Sinds het rapport-Mitchell en de interventie van CIA-directeur Tenet beweegt er weer wat in het Midden-Oosten, al gaat het langzaam. Veel te langzaam. Maar Peres, de man die bijna alle verkiezingen verloor maar toch voor elk kabinet onmisbaar is, heeft wel voor hetere vuren gestaan.<\/p>\n

‘Begin jaren negentig had ik een droom,’ zegt Sjimon Peres alsof hij de re\u00efncarnatie van Martin Luther King is. ‘Ik droomde van vrede tussen Isra\u00ebl en de Arabieren. Die droom is niet verdwenen. Ik ben nog elke dag bezig hem waar te maken.’<\/p>\n

We hebben afgesproken op neutraal terrein: de coffeeshop van Hotel Hilton in Straatsburg. Het Europees Parlement vergadert en Peres is daarbij om het Isra\u00eblische standpunt te verdedigen. De lounge zit vol stevig gebouwde veiligheidsagenten die ons nauwlettend in de gaten houden. Sinds de moordaanslag op Rabin wordt Peres streng bewaakt. Het gesprek wordt van tijd tot tijd onderbroken door Europese hotshots die de minister de hand komen drukken en hem veel sterkte toewensen. Sinds de havik Sjaron aan de macht is, geldt Peres voor de kritische vrienden van Isra\u00ebl als de veiligheidspal die een verdere escalatie van het conflict met de Palestijnen moet verhinderen. Vandaar al die warme blikken. E\u00e9n passant maakt het wel erg bont. Hij bl\u00edjft de Isra\u00eblische minister maar aanklampen. Als hij weg is, zegt Peres: ‘Weet u niet wie dat was? De linkse burgemeester van Rome. Hij heeft net de Italiaanse verkiezingen van Berlusconi verloren.’ Verliezers in de politiek onder elkaar \u2013 het schept een band.<\/p>\n

U bent in de Verenigde Staten en Europa populairder dan in uw eigen land. Daar geloven nog maar weinig mensen in de mogelijkheid van vrede met de Palestijnen. Het akkoord van Oslo, dat in 1993 onder uw hoede werd gesloten, wordt nu als een fata morgana beschouwd.<\/p>\n

‘Dat kan ik me voorstellen. Maar het probleem van Oslo was niet het plan zelf. Dat deugde. Het probleem is dat het nooit is uitgevoerd. Dat komt door de veranderingen die zich sindsdien in de Isra\u00eblische politiek hebben voorgedaan. In 1996 heb ik de verkiezingen verloren. Als dat niet was gebeurd, als ik door had kunnen gaan, was de vrede nu een feit geweest. Daarvan ben ik heilig overtuigd. Maar mijn opvolger Benjamin Netanjahoe heeft het vredesproces laten versloffen. Er werden zoveel obstakels opgeworpen dat de Palestijnen er niet meer in geloofden. Vervolgens werd Ehoed Barak premier. Hij heeft geprobeerd het vredesproces te versnellen. Maar Barak wilde te veel tegelijk en dat heeft ook averechts gewerkt. Hij heeft er niet voldoende de tijd voor genomen. Het drama is dat mijn ene opvolger zich in slow motion bewoog en de ander voor een high speed-aanpak koos. Beide benaderingen waren verkeerd.’<\/p>\n

Peres wijst erop dat we ons in Straatsburg bevinden, de stad in de Elzas waar de Fransen en Duitsers eeuwenlang over hebben gekissebist. Tientallen oorlogsmonumenten herinneren aan de manier waarop hier in het verleden dood en verderf is gezaaid. Nu is Straatsburg een van de drie epicentra van de Europese Unie waarin Fransen en Duitsers eendrachtig samenwerken. Het Midden-Oosten zou zich aan dat voorbeeld moeten spiegelen, vindt hij: ‘Een paar weken geleden ben ik in Moskou geweest, ik heb daar Aleksandr Solzjenitsyn ontmoet. Ik beschouw hem als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de twintigste eeuw. Het was een filosofisch getint gesprek. Solzjenitsyn zei: de eerste helft van de twintigste eeuw was de wreedste periode in de geschiedenis van de mensheid. Twee wereldoorlogen, Hitler, Stalin. Miljoenen mensen verloren het leven of raakten gewond. In 1945 hief iedereen de handen ten hemel en riep: de beschaving is bankroet. Als iemand toen had uitgeroepen: en toch zal de wereld er over drie jaar totaal anders uitzien, was hij gek verklaard. Geen mens zou dat hebben geloofd. Maar het was wel waar. De Navo ontstond, later gevolgd door de Europese Gemeenschap. Nu kun je je bijna niet meer voorstellen dat Europa zo lang een bloedig strijdtoneel is geweest. Wonderen bestaan dus wel degelijk en ik zou niet weten waarom ze zich in onze regio niet kunnen voltrekken.’<\/p>\n

Begin jaren negentig publiceerde u het boek ‘The New Middle East’. Na de Golfoorlog zou daar een Gouden Eeuw aanbreken, profeteerde u. Arabieren en joden zouden de handen ineenslaan en samen de woestijn tot bloei brengen. Er is niets van gebleken.<\/p>\n

‘Toch houd ik staande dat ik gelijk had. Wat ik bedoelde, is dit: politieke conflicten kunnen alleen worden overwonnen door naar economische samenwerking te streven. Ik stel mijn hoop niet op de oude, industri\u00eble economie. Ik had het ook in dat boek over de moderne hightechsamenleving. De oude economie genereerde oorlogen. Het bezit van land was belangrijk, dus werd daarom gevochten. In de nieuwe economie doen nationale staten er eigenlijk niet meer toe. Het gaat er voor elk land nu om een kennisvoorsprong te bemachtigen en daar heb je geen legers en wapens voor nodig. Het kan nog een tijd duren voordat dat inzicht tot de hele wereld is doorgedrongen. Maar d\u00e1t het gebeurt, beschouw ik als onvermijdelijk.’<\/p>\n

Mooie toekomstmuziek. Maar de Palestijnen zijn nog volop bezig met de strijd voor een eigen, onafhankelijke staat. Desnoods met de kalasjnikov in de hand.<\/p>\n

‘Ik zie het probleem. Het draait tegenwoordig niet meer om de kloof tussen de haves en de have-nots. Maar er bestaat wel een groeiende tegenstelling tussen landen die de beschikking hebben over moderne communicatiemiddelen en landen die daarvan verstoken zijn. Daar vloeien ook politieke geschillen uit voort. Een technologisch geavanceerde samenleving bestaat bij de gratie van goed ge\u00efnformeerde, mondige burgers. Zo’n maatschappij kan het niet zonder openheid en democratie stellen. De Arabieren maken nog geen deel uit van the global village. Daardoor wordt in hun wereld nog veel waarde gehecht aan ouderwetse begrippen als het verdedigen van je eigen stukje land. Maar juist over de Palestijnen ben ik optimistisch gestemd. Ze hebben hun eigen universiteiten en scholen. Er is een jonge generatie die ook naar CNN en MTV kijkt. Het is de oude generatie die achterhaalde nationalistische sentimenten probeert te kweken. Maar de Palestijnen zullen ook niet altijd blind blijven voor de behoeften van de moderne tijd.’<\/p>\n

Even terug naar de weerbarstige werkelijkheid. Na de dood van Rabin in 1995 werd u premier en had u de kans uw idealen te realiseren. De Palestijnen applaudisseerden niet voor u, integendeel. De Hamas voerde haar terreuracties op en u verloor vervolgens de verkiezingen.<\/p>\n

‘Dat is een correcte waarneming. Ik geef het u te doen: de verkiezingen winnen als de kogels je om de oren vliegen. De bomaanslagen van de Hamas hebben me de das omgedaan. Daardoor kon Netanjahoe zeggen: Peres biedt onvoldoende waarborgen voor de veiligheid van de burger. Ik heb het er later nog wel met Arafat over gehad. Hij heeft \u2013 toen ik premier was \u2013 te weinig gedaan om die aanslagen te verhinderen. Achteraf besefte hij ook wel hoe dom dat was. Maar ja, toen was het te laat.’<\/p>\n

U had \u2013 net als Sjaron nu doet \u2013 kunnen zeggen: we praten pas weer over vrede als de terreur een halt wordt toegeroepen. Dat deed u niet.<\/p>\n

‘Ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen lag. Elke keer dat er een bom explodeerde, ging ik naar de plaats des onheils. Ik wilde daar mijn gezicht laten zien. Het was een vreselijke ervaring. Mijn eigen kiezers maakten me uit voor “verrader” en “moordenaar”. Ik heb Arafat daarop gewezen. Ik heb hem gezegd: we hebben alle grote steden en belangrijke dorpen aan het Palestijnse Gezag overgedragen, en nu krijgen we stank voor dank. Maar ik vond wel dat ik met “Oslo” moest doorgaan. Er was geen alternatief.’<\/p>\n

Over Oslo gesproken: uw voormalige staatssecretaris Jossi Beilin en andere architecten van het vredesakkoord nemen het u kwalijk dat u minister onder Sjaron bent geworden.<\/p>\n

Dat vindt Sjimon Peres g\u00e9\u00e9n leuke opmerking. Boos: ‘Hoe bedoelt u, de architecten? Ik was ten tijde van Oslo minister van Buitenlandse Zaken, Jossi mijn rechterhand. De enigen die ertoe deden, waren Rabin en ik. We hadden een verschil van mening. Rabin verwachtte veel van de offici\u00eble vredesconferenties in Madrid en Washington, ik zei: we bereiken ons doel alleen als we informele gesprekken met de Palestijnen beginnen. Uiteindelijk heeft Rabin me toestemming gegeven het op mijn manier te proberen. Maar hij deed dat alleen omdat hij geloofde dat er toch niets uitkwam. Het klinkt cynisch, maar zo lag het. En wat gebeurde er? Washington liep uit op een faliekante mislukking, mijn geheime backchannel in Oslo werkte w\u00e9l. Beilin onderhield het contact met de Isra\u00eblische onderhandelaars, maar die rapporteerden rechtstreeks aan mij. Als u toch termen uit de bouwwereld wilt gebruiken: ik ben de architect van Oslo geweest en Jossi mijn onderaannemer. Dus als er nu kritiek op me komt, ben ik daar niet bijster van onder de indruk. Ik ben het geweest die heeft gezegd: er staan veel geheime kanalen tot onze beschikking maar ik geloof het meest in de gesprekken in Oslo.’<\/p>\n

Er waren meer mogelijkheden?<\/p>\n

‘O, ja. Er werd op vier, vijf plaatsen met de Palestijnen gepraat. In Parijs. In Tunis. Alle woordvoerders van de PLO riepen: ik ben de enige die een mandaat van Arafat z\u00e9lf heeft. De meeste boodschappers van Arafat lieten veel retoriek horen maar weinig pragmatisme zien. Ik heb voor “Oslo” gekozen omdat daar onderhandeld werd door (PLO-penningmeester) Aboe Alaa. Ik was diep van hem onder de indruk. He could deliver the goods. Wat er in essentie is gebeurd, is dat ik heb gezegd: we zijn bereid Gaza te ontruimen, dan kan Arafat zich daar vestigen. En dat Aboe Alaa heeft geantwoord: dat aanbod is niet goed genoeg, we willen ook een voet tussen de deur op de westelijke Jordaanoever krijgen. Daarom is Jericho toen aan Gaza toegevoegd. Met uitzicht op: als we tot zaken komen, zullen er meer steden aan de Palestijnen worden overgedragen. Zo is de gedachte aan “Gaza and Jericho first” ontstaan. Het was m\u00edjn concept. Waarbij ik wil aantekenen dat het nooit was gelukt zonder de steun van president Moebarak van Egypte. Hij heeft de Palestijnen van mijn goede bedoelingen overtuigd.’<\/p>\n

Het klinkt als: Oslo, c’est moi.<\/p>\n

‘Wat ik u vertel, is het ware verhaal.’<\/p>\n

Rabin en u hebben de Palestijnen toestemming gegeven een eigen politiemacht op te bouwen. Die politie is ook door Isra\u00ebl bewapend. Sinds het uitbreken van de intifada in het najaar van 2000 zijn die wapens tegen Isra\u00ebl gebruikt. Heeft u spijt van uw beslissing van toen?<\/p>\n

‘Nee. De Palestijnen zouden sowieso over veel wapens hebben beschikt. Ook zonder onze interventie. Er bestaat nu eenmaal een levendige smokkelhandel. Voordat we het Oslo-akkoord ondertekenden, konden er ook al zo’n dertigduizend geweren worden aangetroffen op de westelijke Jordaanoever en in Gaza. Het grote probleem zijn de terreurgroepen die aanslagen op Isra\u00eblische burgers plegen.’<\/p>\n

Maar de Palestijnse politie heeft ook deelgenomen aan de intifada.<\/p>\n

‘Niet de hele Palestijnse politie.’<\/p>\n

Nederland heeft die politietroepen getraind. Het was niet de bedoeling dat de nieuw verworven kennis tegen Isra\u00ebl in stelling werd gebracht.<\/p>\n

‘Laat ik u dit zeggen: Jasir Arafat heeft te lang gedacht dat hij op twee paarden kon wedden. Hij investeerde in de onderhandelingen met ons, maar wilde ook een coalitie sluiten met groeperingen als de Hamas en de islamitische Jihad. Daarom heeft hij het terrorisme niet energiek bestreden. Arafat heeft geprobeerd water en vuur door elkaar te mengen. Maar dat k\u00e1n niet. CIA-directeur Tenet heeft hem tot een staakt-het-vuren bewogen. Maar het heeft veel voeten in de aarde gehad voordat dat lukte. In 1996 ging het net zo. Ik heb er toen op aangedrongen de gevaarlijkste terroristen te arresteren maar daar wilde hij aanvankelijk niet naar luisteren. Pas na de grote bomaanslagen in Jeruzalem en Tel Aviv heeft hij hen aangehouden.’ Treurig: ‘Als hij dat eerder had gedaan, was ik misschien nog steeds minister-president geweest.’<\/p>\n

Allemaal argumenten waarom u Arafat beter niet had kunnen bewapenen.
‘Zat de wereld maar zo eenvoudig in elkaar! We hadden niet alleen met Arafat te maken, maar ook met de Hamas en de islamitische Jihad. De keus waarvoor we stonden, was: leveren we Arafat wapens of willen we de chaos? Een politicus moet altijd denken: is het alternatief niet nog veel slechter? Aan fraaie theorie\u00ebn alleen heb je niet veel.’<\/p>\n

De Palestijnen zullen op den duur een volwaardig eigen leger willen. Bent u daarvoor?
‘Ik hoop dat ze daar vrijwillig van zullen afzien. Een eigen politiemacht: okay, maar een leger liever niet. Als er vrede komt, hebben ze dat ook niet nodig. Ze kunnen hun geld beter in de opbouw van een eigen economie steken.’<\/p>\n

Dat gebeurt nou juist niet. Het Palestijnse Gezag staat als ineffici\u00ebnt, corrupt en frauduleus bekend.<\/p>\n

‘Dat frustreert me ook. We hebben de Palestijnen proberen te helpen. Onder premier Barak was ik minister van Regionale Economische Samenwerking. Ik heb me beijverd om in de Palestijnse gebieden industrieparken op te zetten. Maar sinds ze weer begonnen zijn te schieten, zijn de meeste van die industrieparken gesloten. Geen hond wil zo in de Palestijnse gebieden investeren. Ik heb hun recht in hun gezicht gezegd: als je terrorisme toestaat, kun je niet tegelijkertijd toeristen aantrekken. En ook geen buitenlandse investeerders.’<\/p>\n

Waarom begrijpt Arafat dat niet?<\/p>\n

‘Hij leeft in een andere eeuw. Hij gaat van een totaal ander concept uit. Het is geen kritiek op hem, hoor. Maar hij denkt anders dan wij. De Arabieren leven nog in het feodalisme, in de tijd van het nationalisme. Ik ben ervan overtuigd dat er ooit een democratische Palestijnse staat zal komen. Maar het kost tijd. Heel veel tijd.’
Tegen die tijd is het hele Midden-Oosten al ontploft.<\/p>\n

‘Nee. Vrede tussen de Isra\u00ebli\u00ebrs en de Palestijnen is nog steeds mogelijk, maar we zijn nu wel kostbare tijd aan het verspillen.’<\/p>\n

De Palestijnen zeggen: Isra\u00ebl heeft ook een gigantische militaire macht opgebouwd, waarom mogen wij dat dan niet?<\/p>\n

‘Omdat het anders ligt. Ik zou willen dat we ons leger morgen konden afschaffen. Maar dat kan niet omdat we worden bedreigd door geschifte landen als Irak en Iran. Daartegen moeten we ons kunnen verdedigen.’<\/p>\n

De Palestijnen zeggen ook: de Isra\u00ebli\u00ebrs hebben ons niet de kans gegeven ons economisch te ontwikkelen. Na elke aanslag werden de Palestijnse gebieden hermetisch van de buitenwereld afgesloten. Ook toen u premier was.<\/p>\n

‘We moesten iets doen om onze burgers te beschermen tegen bomaanslagen. Ik vind het een gezochte redenering. We hebben zat gedaan om hen te helpen. Maar ik ben er niet langer van overtuigd dat het Palestijnse leiderschap ge\u00efnteresseerd is in het opbouwen van een gezonde economie.’<\/p>\n

U klaagt over de terreur, de Palestijnen klagen over de joodse nederzettingen die nog steeds worden uitgebreid. Veel Europeanen nemen Isra\u00ebl dat ook kwalijk.<\/p>\n

‘In het regeerakkoord van het huidige kabinet staat dat er geen nieuwe nederzettingen bij komen. Er mogen wel nieuwe huizen binnen de bestaande nederzettingen worden gebouwd om de bevolkingsaanwas op te vangen. Dat is het enige. Dus ik vind dat een drogreden.’<\/p>\n

U leverde daarnet forse kritiek op de vorige premier van Isra\u00ebl, uw partijgenoot Barak. Het boterde niet tussen u en hem?<\/p>\n

‘Ik vind dat Ehoed Barak grote fouten heeft gemaakt. Hij stelde zich volstrekt solitair op. Hij was niet bereid te luisteren naar mensen die meer ervaring met het vredesproces hadden dan hij.’<\/p>\n

Barak heeft vorig jaar in Camp David de Palestijnen wel verregaand de hand gereikt.
‘Ook dat heeft hij fout gespeeld. Barak zei: ik bied jullie een Palestijnse staat aan, ik ben bereid te praten over de status van Jeruzalem en het lot van de Palestijnse vluchtelingen. Maar dan moeten jullie nu zeggen dat je bereid bent van verdere claims op de staat Isra\u00ebl af te zien. Dat was een brug te ver. Zo cre\u00eber je problemen die je niet meer kunt oplossen. Barak had moeten beseffen dat de Palestijnen tijd nodig hadden om de strijdbijl definitief te kunnen begraven. Die tijd heeft hij hun niet gegeven. Daardoor is het in Camp David misgelopen.’<\/p>\n

U was toen minister. Heeft u hem dat dan niet gezegd?<\/p>\n

‘Natuurlijk heb ik dat gedaan. Maar iemand moet ook naar goedbedoelde adviezen willen luisteren. Dat was niet zijn stijl. Hij zei: ik ben generaal geweest, ik weet meer van oorlog en vrede dan jij. Barak wilde het beste jongetje van de klas zijn en dat is hem opgebroken. Ze hebben mij vaak een visionair politicus genoemd \u2013 en in Isra\u00ebl is dat niet altijd als een compliment bedoeld. Maar ik heb er wel altijd voor gezorgd dat mijn dromen ook in praktijk vielen te brengen. Barak niet. Hij liep met zijn hoofd in de wolken. Hij deed de Isra\u00eblische bevolking beloften waarvan hij wist dat hij ze niet kon waarmaken. Waarom? Dat moet u Barak vragen. Ik ben zijn psychiater niet.’<\/p>\n

U heeft sinds 1977 drie keer de verkiezingen verloren. Maar intussen heeft u wel Rabin, Netanjahoe en Barak politiek overleefd. Hoe doet u dat?<\/p>\n

‘Mijn geheim is dat ik \u2013 anders dan de meeste mensen \u2013 niet blijf steken in mijn herinneringen. Ik heb veel tegenslagen meegemaakt, maar ik denk daar niet aan. Ik kijk liever vooruit. Ik ontdek elke keer weer nieuwe perspectieven waarvoor ik kan vechten. Daarmee heb ik me niet altijd populair gemaakt. Politici die futuristisch zijn ingesteld, zijn per definitie in de minderheid. Het is veel makkelijker de zwijgende meerderheid naar de mond te praten. Maar die meerderheid leeft mentaal ook in het verleden. Ik leef in de toekomst, maar dat betekent ook dat ik niet altijd applaus voor mijn standpunten zal krijgen.’<\/p>\n

Dat kun je wel zeggen. Uw eigen aanhangers hebben er niets van begrepen dat u nu in de samenwerking met Arik Sjaron een zinvol perspectief ziet.<\/p>\n

‘Ik ben ervan overtuigd dat ik beter aan de tafel kan zitten waar de beslissingen vallen.’
Was u het ermee eens dat Sjaron opdracht gaf Palestijnse regeringsgebouwen te bombarderen?<\/p>\n

‘Over de interne discussies binnen de Isra\u00eblische ministerraad doe ik geen mededelingen. Ik voel me verantwoordelijk voor alles wat het kabinet heeft besloten. Dus ook hiervoor.’<\/p>\n

Heeft u ervoor gezorgd dat na de bloedige aanslag op de Dolphinarium-disco in Tel Aviv geen wraak werd genomen?<\/p>\n

‘Dat stemde in elk geval overeen met de mening die ik daarover binnenskamers heb gegeven.’<\/p>\n

Sjaron heeft op de Russische televisie Arafat voor een onbetrouwbaar sujet en een leugenaar uitgemaakt. Daar kunt u het ook niet mee eens zijn geweest.
‘Nee, dat zou mijn woordkeus niet zijn geweest. Ik vind \u00fcberhaupt dat je zulke grote woorden beter niet kunt gebruiken. Je kunt Arafat een vreselijke man vinden, maar we zullen toch met hem verder moeten.’<\/p>\n

Na alles wat er is gebeurd?<\/p>\n

‘U stelt voortdurend de verkeerde vragen. Kijk, we hebben met vier Palestijnse groeperingen te maken: de PLO, de Hamas, de Jihad en de Hezbollah. Van die vier is de PLO de gematigdste. De groepering van Arafat heeft in elk geval verbaal afscheid van het terrorisme genomen. De rest niet. Dus kunnen we nog steeds beter zaken met de PLO doen.’<\/p>\n

Sjaron wil dat u niet met Arafat praat zolang het geweld niet ophoudt. Wanneer heeft u hem voor het laatst gesproken?<\/p>\n

‘Telefonisch bedoelt u? Een week of twee geleden.’<\/p>\n

En toen heeft u tegen hem gezegd: Jasir, zweer de terreur af?<\/p>\n

‘Ik heb hem gezegd: je zult een centraal gezag moeten vestigen. Je moet de macht niet langer delen met groepen als de Hamas en de Jihad. Op den duur zullen die zich ook tegen jouzelf keren.’<\/p>\n

En wat antwoordde Arafat?<\/p>\n

‘Hij zegt dan: ik ben mijn leven niet zeker als ik geen coalitie met die groeperingen sluit. Ik ben het daar niet mee eens. Hij zal de terroristen moeten arresteren. De Hamas en de Jihad vormen nu een staat binnen de staat. Een regering is geen Russische matroesjka, zo’n tuimelpoppetje dat je kunt openen en waarin weer een poppetje zit. Dat functioneert niet. Dat geldt ook voor het Palestijnse Gezag.’<\/p>\n

Arafat heeft Tenet beloofd dat hij de terroristen gaat oppakken. Ziet u het gebeuren?<\/p>\n

‘We moeten afwachten. Er ligt nu een rapport-Mitchell. Er ligt het advies van Tenet. De situatie is in beweging gekomen. Maar het zal langzaam gaan.’<\/p>\n

Bij uw nieuwe coalitiepartner, de Likoed-partij, hebben ze niet zoveel geduld. Daar wordt gezegd: als de bomaanslagen doorgaan, kunnen we beter het hele Palestijnse Gezag oprollen.<\/p>\n

‘Daar ben ik het zeker niet mee eens. Dan zitten we nog alleen met de Hamas, de Jihad en de Hezbollah opgescheept. Veel Isra\u00ebli\u00ebrs hebben de neiging ferme uitspraken te doen terwijl ze niet over de consequenties daarvan hebben nagedacht.’
Dan maakt Sjimon Peres een einde aan het gesprek. Hij moet nog naar Brussel \u2013 voor een gesprek met zijn Amerikaanse ambtgenoot Colin Powell. We vinden nog wel de tijd voor een fotosessie in de tuin achter het hotel. Lijfwachten schieten van alle kanten toe.<\/p>\n

Mogen we nog \u00e9\u00e9n laatste vraag stellen? U loopt nu tegen de tachtig, u bent drie keer premier en drie keer minister van Buitenlandse Zaken geweest. Wat wordt de volgende stap in uw carri\u00e8re?<\/p>\n

‘Het gaat mij niet om functies. Mij gaat het erom dat mijn droom alsnog wordt waargemaakt.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Van premier Sjaron mag Sjimon Peres voorlopig niet meer met Arafat praten, en de Isra\u00eblische minister van Buitenlandse Zaken vindt dat heel vervelend. Want zijn gesprekken met de Palestijnse leider waren net weer goed op gang gekomen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,71,69,193,495],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Max van Weezel, Leonard Ornstein","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126769"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126769"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126769\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Max van Weezel, Leonard Ornstein","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126769"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126769"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126769"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}