{"id":126663,"date":"2002-04-20T13:21:00","date_gmt":"2002-04-20T11:21:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/bestormers-van-het-binnenhof-kartel\/"},"modified":"2002-04-20T13:21:00","modified_gmt":"2002-04-20T11:21:00","slug":"bestormers-van-het-binnenhof-kartel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/bestormers-van-het-binnenhof-kartel\/","title":{"rendered":"Bestormers van het Binnenhof-kartel"},"content":{"rendered":"
\n

Het is allemaal te wijten aan de geitenwollensokken-cultuur van de jaren zestig, mopperen de voormannen van de Lijst Fortuyn en Leefbaar Nederland. De ontelbare overlegorganen en adviescommissies, het eeuwige gedogen, de politieke correctheid. Nederland heeft bestuurders nodig die met hun poten in het bluswater hebben gestaan. Zijzelf, inderdaad. En Jan Marijnissen.<\/p>\n

Nog even en mijn werk bestaat alleen maar uit registreren,’ zegt Andr\u00e9 Peperkoorn, districtscommandant van de marechaussee Noord-Nederland. ‘Ik registreer dat ik er ben, wat ik doe, wat ik gedaan heb en ik registreer wat ik heb geregistreerd. Niemand die het nog interesseert wat al die zogenaamde zakelijkheid oplevert. Als de cijfers maar kloppen.’ Het mag dan economisch goed gaan met Nederland, zegt hij, maar de kwaliteit is zoek. ‘Wie nog plezier heeft in zijn werk, moet dat waarschijnlijk ook registreren.’ Peperkoorn staat zevende op de Lijst Pim Fortuyn. Als hij straks in de Kamer komt, is het afgelopen met die onzinnige registratiewoede en wordt er weer geluisterd naar ‘de mensen op de werkvloer’.<\/p>\n

‘Ik ben het kotsbeu,’ zegt Fred Teeven, officier van justitie en lijsttrekker van Leefbaar Nederland. ‘Als een overheidsorganisatie maar over een jaarplan beschikt, van een ISO-9001-certificaat voorzien, vindt de politiek het allang best.’ Na zijn onlangs verworven Master’s degree in public management, beheerst Teeven het technocratenjargon als geen ander. Maar bolletjesslikkers, wachtlijsten of het tekort aan leerkrachten los je niet op met checks and balances. ‘Niets is zo veilig als papieren structuren. Als het in de praktijk anders loopt dan de politici hebben bedacht, kunnen ze altijd de uitvoerders nog de schuld geven.’<\/p>\n

Longarts Gerlof Jukema, veertiende op de Lijst Fortuyn, is ook zo’n uitvoerder. Hij zegt ‘om te komen in het woud van regels’. Die dienen er vooral toe dat hij zo min mogelijk pati\u00ebnten behandelt. ‘Als het aan de politiek ligt, ben ik in september door mijn jaarbudget heen. Kan ik thuis met mijn armen over elkaar gaan zitten, terwijl de wachtlijsten groeien. Het is te zot voor woorden.’ Artsen en verpleegkundigen voelen zich van nature betrokken bij hun werk, zegt Jukema. ‘Het is ontstellend om te zien hoe de politiek zo’n gedreven beroepsgroep zo heeft weten te demotiveren.’<\/p>\n

Maurice Koopman, oud Vara-directeur, is bezig met het opzetten van een nieuwsnetwerk voor televisiezenders in voormalig Joegoslavi\u00eb. Niet dat dat zonder slag of stoot gaat, maar vergeleken bij Hilversum? ‘Elke creativiteit bij de publieke omroep wordt gesmoord in een dikke pudding.’ Inspraakorganen en overlegstructuren zijn ‘een uitstekend middel om alle vernieuwing tegen te houden’, vindt Koopman, zesde op de Leefbaar-lijst. Hij is het roerend met de anderen eens: de bureaucratie gaat \u2013 bij voldoende electorale steun \u2013 als eerste op de schop.<\/p>\n

Het vermeende donkerbruine gehalte van professor Pim mag dan een wig hebben gedreven tussen de Leefbaren en de Fortuynen, het zijn loten aan dezelfde stam van ongenoegen. Koekoek \u00e9\u00e9n zang meent dat Nederland ten onder gaat aan de managers en de regels. De ‘Haagse kliek’ denkt alleen nog maar aan macht en pluche. Ze luistert niet meer naar het volk dat ze zegt te vertegenwoordigen. Het hele land voorzien van een waterdicht flitspalennet waarmee de hardwerkende burger het leven zuur wordt gemaakt, dat kunnen ze wel. Maar een einde maken aan de wachtlijsten in de zorg, de verloedering van het onderwijs of de onveiligheid op straat? Ho maar! Elke poging om daar een oplossing voor te bedenken, verzandt in het poldermodel.<\/p>\n

‘Wat je in die gehaktmolen stopt, komt er gegarandeerd als blubber uit,’ zegt Andr\u00e9 Peperkoorn. Professor Bob Smalhout, gedoodverfd minister van Volksgezondheid in een kabinet-Fortuyn, spreekt liever van ‘erwtensoep’. ‘Poldermodel,’ schampert hij. ‘Dat klinkt lekker Hollands. Je ziet het voor je: Wim Kok op klompen, met een muts op zijn hoofd en een bosje tulpen in zijn hand. In werkelijkheid is het oeverloos met elkaar ouwehoeren, totdat elke zinnige oplossing kapot is gediscussieerd.’ Waarmee hij maar wil zeggen: als de Leefbaren en de Fortuynen aan de macht komen, kunnen alle adviesraden en onderzoeksclubs naar huis. Dan zal de politiek het roer zelf weer stevig in handen nemen.<\/p>\n

Paars is uiteraard de steen des aanstoots. Maar in feite ging het allemaal mis vanwege de jaren zestig, vinden de aanstormende vernieuwers. Fred Teeven, zelf afkomstig uit een socialistisch nest, ziet Leefbaar Nederland als kritiek op de ‘geitenwollensokkencultuur’. De goed bedoelde idee\u00ebn die een einde moesten maken aan het autoritaire gedrag van arts, agent of onderwijzer, hebben geleid tot een woud van overlegorganen en adviescommissies. Resultaat: iedereen probeert aan het wiel te draaien en de BV Nederland loopt vast.<\/p>\n

Nogal wat regels die de burgers hadden moeten beschermen tegen een al te opdringerige overheid, zijn bovendien hun doel voorbijgeschoten. Teeven: ‘Privacybescherming is natuurlijk een hoog goed, maar het kan toch niet z\u00f3 zijn dat de rechten van criminelen zwaarder wegen dan die van hun slachtoffers.’ Volgens Smalhout scheelt het nog maar weinig, of de oppassende burger moet een inbreker ‘beleefd een kopje koffie aanbieden’. Dit ‘slachtoffer van het kapitalisme’ zou slechts op zoek zijn naar ‘herverdeling van de welvaart’. ‘Donder je hem de trap af, dan beland je zelf in de cel.’<\/p>\n

De professor meent dat het progressieve gedachtegoed van de jaren zestig \u2013 de mens was van nature goed en had geen correctie nodig \u2013 zich helaas niet tot het linkse blok heeft beperkt. Zelfs de VVD meende dat tramconducteurs overbodig waren en dat gevangenisstraffen \u00e9\u00edgenlijk niet hielpen. Elke discussie over de hand over hand toenemende criminaliteit of over de gevolgen van de uitdijende multiculturele samenleving raakte taboe. Dan was je rechts. Smalhout: ‘En niet zomaar rechts, maar meteen een cryptofascist. Je kon zo mee marcheren met de skinheads.’<\/p>\n

Maurice Koopman behoorde destijds tot de generatie Nieuw Links die de burgerlijke, zelfgenoegzame samenleving met plezier omverwierp. De idealen verdedigt hij nog steeds. Maar deze verloederde samenleving was niet de bedoeling. ‘Neem het gedogen,’ zegt hij. ‘In de tijd van de strijd v\u00f3\u00f3r vrije abortus of v\u00f3\u00f3r legalisering van softdrugsgebruik, waren we daar dolblij mee. Het was toen de enige politiek haalbare manier om iets te veranderen. Maar met het gedogen van rotzakken die de buurt onveilig maken of het tolereren van brandgevaarlijke caf\u00e9s had dat niks te maken.’ De in de jaren zeventig uitgevonden ‘gedoogcultuur’, denkt Koopman, ontpopte zich als een ‘uitstekend middel om lastige politieke problemen te parkeren in plaats van aan te pakken’.<\/p>\n

Ook bij de sociaal-democraten, de uitvinders van Nieuw Links, werden maatschappelijke vraagstukken steeds vaker met de mantel der liefde bedekt. Jan Nagel, ooit mannetjesmaker van inmiddels gearriveerde ‘vernieuwers’ als Bram Peper of Marcel van Dam, merkte al in de jaren tachtig dat zaken die de goegemeente gingen bezighouden \u2013 van files en veiligheid in de tram tot illegalen \u2013 onbespreekbaar werden. ‘Als je d\u00e1\u00e1rover begon, was je een populist.’<\/p>\n

Nagel, oprichter van Leefbaar Nederland, beschouwt dat predikaat inmiddels als een geuzennaam. De Haagse politici zijn als de dood voor ‘volksmenner’ te worden versleten. Politiek correct gedrag is de norm. ‘De kiezers worden toegesproken alsof ze randdebielen zijn,’ zegt Smalhout. ‘Heeft u weleens goed naar Wim Kok geluisterd? Aan de taal van die man is toch geen touw vast te knopen! In de psychiatrie noemen wij dat Wortsalat.’ Heel af en toe, zegt de professor, laten politici ‘het masker vallen’ en hoor je wat ze \u00e9cht denken. ‘Dan heeft zo’n Oudkerk het ineens over k\u00fat-Marokkanen.’<\/p>\n

De Telegraaf-columnist spreekt als geen ander ‘de taal van het volk’. Maar ‘kut-Marokkanen’ zul je de professor niet horen zeggen, en niet alleen omdat hij daar te chic voor is. ‘Politiek Den Haag weet \u00e9cht niet wat er onder de mensen leeft. Die winden zich op over die keurige kleermaker G\u00fcm\u00fcs, die al jaren in Nederland woonde en de taal sprak. Zo’n man wordt door Den Haag met zijn gezin het land uit gegooid.’ En trouwens, waar is die principi\u00eble Ed van Thijn gebleven? ‘Die had toch beloofd dat hij zijn PvdA-lidmaatschap zou opzeggen als dat gebeurde?’<\/p>\n

Koopman was dertig jaar actief lid van de Partij van de Arbeid. De kritiek van oud-partijgenoten dat hij zich met zijn bekering tot de Leefbaren verlaagd zou hebben tot een rechts-populistische protestpartij, laat hem koud. ‘Ik vind het godgeklaagd. Uitgerekend de vernieuwers van de jaren zestig zijn zich als regent gaan gedragen. Destijds vertolkten ze wel degelijk wat er in de maatschappij leefde. Maar toen ze eenmaal de baantjes kregen, zijn ze er met hun dikke reet bovenop gaan zitten. Ze hebben de flexibiliteit van een betonnen stoeprand. Ze bewegen niet meer en zijn hun antennes kwijtgeraakt.’<\/p>\n

De Leefbaren gaan er prat op dat zij een echt democr\u00e1tische partij zijn. Niet de partijbonzen maken uit wie er in de Kamer komt, maar de leden. Fred Teeven ‘walgt van die regentenpartijen waar alles voorgestoomd is’. Hij meldde zich per brief aan bij Leefbaar Nederland en moest zich in een eenvoudig wijkgebouw in Alkmaar-Noord verdedigen tegen geduchte concurrenten. ‘Zo hoort het,’ vindt hij, ‘dat is pas democratie.’ Ook Jan Nagel, voorzitter van Leefbaar Nederland, vindt die partijdemocratie ‘prachtig’. Toegegeven, de Leefbaren trekken ook gelukszoekers en politieke avonturiers aan, maar de leden zijn heus wel in staat ‘het kaf van het koren te scheiden’.<\/p>\n

Bij de gevestigde partijen gaat het er heel wat minder democratisch aan toe, weet Tjerk Westerterp, nummer twee van Leefbaar Nederland. Toen hij midden jaren vijftig het volk wilde vertegenwoordigen voor de KVP, moest hij op audi\u00ebntie bij professor Romme. Na een gesprekje van een halfuur verklaarde de godfather van katholiek Nederland hem geschikt voor de politiek. Westerterp: ‘Ik vroeg: wat moet ik nu doen, professor? Waarop Romme zei: niets, mijnheer Westerterp. Helemaal niets.’<\/p>\n

Drie maanden later, niemand had hem ooit nog iets gevraagd, vond hij zijn naam terug op de Tweede-Kamerlijst. Toen Westerterp eind jaren zeventig demissionair minister van Verkeer en Waterstaat was, kon hij kiezen: ‘Wat wilde ik liever: burgemeester van Den Bosch of van Nijmegen?’ Hij voelde wel voor Nijmegen. Molly Geertsema, de toenmalige commissaris der Koningin in Gelderland, beloofde de aspirant-burgemeester op alle mogelijke manieren de voet dwars te zullen zetten. Geertsema (VVD) accepteerde geen ‘gescheiden mensen’ in het publieke bestuur. Westerterp gooide de handdoek in de ring en vertrok naar het bedrijfsleven. ‘Verdiende ik nog wat ook,’ lacht de gepensioneerd directeur van de optiebeurs.<\/p>\n

Het mag dan hypocriet klinken uit zijn mond, maar hij zegt het toch: ‘Het moet afgelopen zijn met het onderling verdelen van de baantjes.’ Neem nou minister Tineke Netelenbos, die honderden miljoenen aan staatsgeld heeft verspeeld aan haar mislukte tolpoortenproject. Het ergert hem mateloos dat zij straks wordt beloond met een rustig baantje als commissaris der Koningin in Noord-Holland. En trouwens, als het aan Westerterp ligt, komen er helemaal geen tolpoortjes. Of kilometerheffingen. ‘Automobilistje pesten’ is er niet meer bij. Hij heeft vergevorderde plannen voor het bouwen van een futuristische ‘hoge snelweg’.<\/p>\n

Ook de Fortuynen fulmineren tegen wat hun inspirator zo mooi ‘de co\u00f6ptatiepolitiek van een partij-elite’ noemt. Het ‘stemvee’ mag eens in de vier jaar komen opdraven, maar ‘het plebs’ is te dom om een burgemeester, een commissaris der Koningin, een kroonlid van de Ser of een Eerste-Kamerlid te kiezen. Dat maakt ‘ons kent ons’ uit en principes doen er daarbij niet toe. Het ergste voorbeeld is wel Relus ter Beek, vindt professor Smalhout. Ter Beek, in zijn jeugd dienstweigeraar en erkend anti-monarchist, werd eerst minister van Defensie en vervolgens commissaris der Koningin. Smalhout: ‘Alsof je de baas van de abortuskliniek tot paus benoemt.’<\/p>\n

Maurice Koopman vindt het van een ‘pestilente achterlijkheid’ dat heel Europa gekozen functionarissen kent, maar ‘gidsland Nederland’ het volk daar niet rijp voor acht. ‘Den Haag beweert staalhard dat de stabiliteit van dit land ernstig in gevaar komt als de bevolking te Lunteren haar eigen burgemeester kiest.’ ‘Ach,’ sneert Jan Nagel, ‘met hetzelfde argument werd honderd jaar geleden het vrouwenkiesrecht tegengehouden.’<\/p>\n

Dezelfde ‘arrogantie van de macht’, vinden de Leefbaren en de Fortuynen, leidde ertoe dat Den Haag het Grote Ongenoegen niet heeft gesignaleerd. Vadertje Kok en zijn paarse club geloofden heilig in de CBS-statistieken die aantoonden dat de Nederlander de meest tevreden burger ter wereld was. De ‘oprisping’ van het Leefbaar-fenomeen moest welhaast afkomstig zijn van verwende apen, die elke hondendrol als een ernstige inbreuk op hun levensgeluk zagen.<\/p>\n

Nagel: ‘Den Haag heeft de zaak onderschat, terwijl er genoeg signalen zijn geweest. Partijleden haakten massaal af, kiezers kwamen niet meer opdagen en lokale protestpartijen schoten als paddestoelen uit de grond.’ Maar zolang die geen rechtstreekse bedreiging voor Den Haag vormden \u2013 ‘landelijk stemt het volk toch wel weer op ons’ \u2013 maakte niemand zich druk. Henk Westbroek werd afgedaan als een boze witte caf\u00e9baas, die het gelijk van de vismarkt predikte. En met Pim Fortuyn was de Nederlandse Mussolini geboren. Hun misleide aanhang was rechts en dus dom. Andr\u00e9 Peperkoorn vindt dat onzinnige retoriek, waarvan de gemiddelde kiezer niet wakker zal liggen. ‘Nederlanders zijn hoog opgeleid en kunnen heus wel op basis van inhoud oordelen.’<\/p>\n

Fred Teeven, ooit ‘snurkend lid van de VVD’, ziet zichzelf niet als een ‘rechtse bal’. Inderdaad, hij leert zijn dochter op te staan in de tram voor een bejaarde of een gehandicapte. Wat daar links of rechts aan is, kan hij niet begrijpen. ‘Ik wil een bijdrage leveren aan de maatschappij. Zo heb ik altijd in het leven gestaan. Als ik alleen maar rijk had willen worden, was ik wel in de advocatuur gegaan,’ zegt de ex-officier van justitie.<\/p>\n

Longarts Gerlof Jukema is de zoon van een predikant. Iets betekenen voor de ander is hem met de paplepel ingegoten. ‘Ik barst van de idealen. Maar van ideologie moet ik niets hebben.’ Jukema zegt zich druk te maken over bejaarden in verpleeghuizen die ‘in hun eigen zeik liggen’. Maar hij kan zich n\u00e9t zo opwinden over een allochtone pati\u00ebnt die ‘al dertig jaar in Nederland woont en een kind meeneemt om te tolken’. Waarom het \u00e9\u00e9n een links standpunt zou zijn en het ander rechts, is hem een raadsel. Tot de val van de Muur waren kapitalisme en socialisme begrippen die zelfs de man in de straat tot hoge staat van beroering konden brengen. Maar wie houdt zich daar nu nog mee bezig? Jukema: ‘Dat is hooguit nog voer voor de oude politiek.’<\/p>\n

Ex-Vara-directeur Maurice Koopman, van een iets oudere generatie, wijst erop dat het proces van ontideologisering natuurlijk al veel langer gaande was. Destijds tot vreugde van zowel links als rechts. ‘In de jaren zeventig was de Partij van de Arbeid maar al te blij dat de katholieke arbeider niet langer automatisch op het CDA stemde.’ Hetzelfde gold voor de VVD, die in de jaren van de ontzuiling haar aanhang evenzeer zag groeien.<\/p>\n

Nu wordt Paars getrakteerd op een koekje van eigen deeg. Al wordt die trouweloosheid van de achterban nu toegeschreven aan ‘de zwevende kiezer’, die uit gebrek aan interesse maar een willekeurig kruisje op het stembiljet zet. Of erger: zich zou laten leiden door de gezelligste oneliner tijdens het komende lijsttrekkersdebat in de Henny Huisman Sound Mix Show. Pim Fortuyn heeft die slag overigens al bij voorbaat gewonnen. Hij doet niet mee. ‘Ik ben geen pauzenummer,’ heeft hij laten weten.<\/p>\n

‘De tijd dat partijen automatisch konden rekenen op de warme steun van een vaste achterban is voorbij,’ zegt Jan Nagel. ‘We gaan een tijdperk tegemoet waarin politieke partijen elke verkiezing opnieuw hun zetels zullen moeten verdienen. De kiezers kunnen je zomaar een pak slaag geven.’ Zoals altijd kan Jan Nagel het weten. Zijn Leefbaar Hilversum verloor bij de jongste raadsverkiezingen vijf zetels. ‘We hebben het niet goed gedaan,’ zegt hij \u2013 schijnbaar \u2013 laconiek.<\/p>\n

Professor Smalhout kent \u00e9\u00e9n politicus voor wie hij een diepe bewondering koestert: Willem ‘vadertje’ Drees. Mythologisch leider van de naoorlogse sociaal-democratie, die een eenvoudige burgermanswoning aan de Beeklaan te Den Haag bewoonde. Tussen de schuifdeuren ontving hij daar de Groten der Aarde, terwijl moedertje Drees een kopje koffie met een mariakaakje aanreikte. ‘Drees had nooit voor Paars gekozen,’ mijmert de professor, ‘dat was een man van principes.’<\/p>\n

Destijds werd de socialistische achterban nog voorgehouden dat er m\u00e9\u00e9r tussen hemel en aarde bestond dan een middenklasse-auto voor de deur. De arbeiders zouden bijvoorbeeld ook eens een goed boek kunnen lezen. Met de ‘zakkenvullers’ van Nieuw Links zijn die idealen verloren gegaan, meent Smalhout. ‘Ziet u Drees al, zoals Bram Peper, in een helikopter boven Rotterdam om de laatste stand van zaken in de haven in ogenschouw te nemen?’ Drees hadden wij dat inderdaad eerder op zijn legendarische dienstfiets zien doen \u2013 maar dat waren dan ook andere tijden.<\/p>\n

Nagel, die vijfendertig jaar lid van de Partij van de Arbeid was, bekent dat hij, voordat hij definitief voor de Leefbaren koos, zijn oude partij \u00e9\u00e9n keer ontrouw is geweest. Op de SP van Jan Marijnissen heeft hij toen gestemd. ‘Een man naar mijn hart.’ Fred Teeven heeft \u00e9\u00e9n voorbeeld aan wie hij zich spiegelt: Jan Marijnissen. ‘Als ik de kiezers duidelijk weet te maken dat ik net zo integer ben als hij, dan vind ik dat ik geslaagd ben.’<\/p>\n

Gerlof Jukema kent geen bevlogen politici meer. Nou ja vooruit, \u00e9\u00e9ntje dan: Jan Marijnissen. Ook de ex-Vara-directeur en districtscommandant van de marechaussee Andr\u00e9 Peperkoorn komen na enig nadenken tot een keuze voor de bekeerde mao\u00efst. Alleen ‘ons Jan’ valt nog te vertrouwen. Die staat tenminste ergens voor. De overeenkomsten tussen de Fortuynen, Leefbaren en Ware Socialisten zouden weleens groter kunnen zijn dan kroonprins Melkert in zijn bangste dromen vermoedt.<\/p>\n

Tjerk Westerterp vindt het ‘eeuwig zonde’. Hij rees \u2013 letterlijk \u2013 op uit de graftombe van Ramses III in Egypte, toen zijn mobiele telefoon rinkelde. ‘Of ik al wist wat er in Nederland gaande was.’ Die zaterdagochtend stond het beruchte interview met professor Pim in de Volkskrant. Westerterp zat ver weg. Hij heeft de scheiding nolens volens geaccepteerd, al had hij liever gezien dat Nagel en de zijnen er ‘nog een nachtje over hadden geslapen’.<\/p>\n

Nagel op zijn beurt ziet het als een ‘principekwestie’. ‘Met Fortuyn erbij hadden we in \u00e9\u00e9n klap wereldgeschiedenis kunnen schrijven. Maar je moet wel geloofwaardig blijven,’ vindt hij. Westerterp, in zijn jonge jaren al een warm pleitbezorger van een ‘brede volkspartij’, ziet nog wel mogelijkheden voor samenwerking. Na 15 mei. Laat dat maar aan de oude rot in het vak over. Aan Andr\u00e9 Peperkoorn van de Lijst Fortuyn zal het niet liggen. ‘Het k\u00e1n anders en het m\u00f3\u00e9t anders,’ licht hij zijn drijfveer toe. Laat dat nou precies de verkiezingsslogan van Leefbaar Nederland zijn!<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het is allemaal te wijten aan de geitenwollensokken-cultuur van de jaren zestig, mopperen de voormannen van de Lijst Fortuyn en Leefbaar Nederland. De ontelbare overlegorganen en adviescommissies, het eeuwige gedogen, de politieke correctheid. Nederland heeft bestuurders nodig die met hun poten in het bluswater hebben gestaan. Zijzelf, inderdaad. En Jan Marijnissen.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,155,153,171],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Michiel Hulshof, Elma Verhey","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126663"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126663"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126663\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Michiel Hulshof, Elma Verhey","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126663"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126663"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126663"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}