{"id":126505,"date":"2003-05-31T15:17:00","date_gmt":"2003-05-31T13:17:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/nicole-kidman-ik-wil-de-best-mogelijke-nicole-zijn\/"},"modified":"2003-05-31T15:17:00","modified_gmt":"2003-05-31T13:17:00","slug":"nicole-kidman-ik-wil-de-best-mogelijke-nicole-zijn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/nicole-kidman-ik-wil-de-best-mogelijke-nicole-zijn\/","title":{"rendered":"Nicole Kidman: ‘Ik wil de best mogelijke Nicole zijn’"},"content":{"rendered":"
\n

31-05-2003
Door Ab van Ieperen<\/p>\n

Nicole Kidman is gescheiden van Tom Cruise en woont nu in New York. In haar nieuwe leven kiest de Australische actrice vooral voor rollen buiten Hollywood, zoals in ‘Dogville’ van Lars von Trier. ‘Iedereen zei medelijdend: wat \u00e9rg voor je, dat ze net nu je de oscar hebt gekregen zo’n flop uitbrengen.’<\/p>\n

Op ferme toon meldt de persagente van Nicole Kidman over welke onderwerpen ik het niet mag hebben. Het gaat hier tenslotte niet om zomaar een actrice maar om een fenomeen.<\/p>\n

Toch lijkt ze meer een vermoeide werkstudente dan de diva die ik ken uit galareportages: ongekamd haar, bril op de befaamde wipneus, zwarte trui en pantalon. Opvallend zijn alleen de zeer blanke huid en de sierlijke motoriek. Ze spreekt met een vetter Australisch accent dan ik ooit in rollen hoorde en blijkt snel geneigd tot blozen. Al meteen als ik zeg: Instructies vooraf met wat ik niet mag vragen \u2013 dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het is toch simpeler om te antwoorden: dat gaat je iet aan?<\/p>\n

‘Vergeet niet dat ik Australisch ben. Australi\u00ebrs zijn ongegeneerd:van mij mogen ze alles weten. Maar mijn openhartigheid bleek in Hollywood veel te naief. De absolute bullshit die over mijn scheiding met Tom (Cruise \u2013 AvI) is geschreven. Ik hoopte: mensen die er voor mij echt toe doen, weten beter. Ik heb nooit geloofd in processen wegens leugens of smaad, zo hou je die crap levend die anders na twee dagen is vergeten. Maar Tom kon dat niet over zijn kant laten gaan. Hij gaat er met alle middelen keihard tegenin. Zo is hij nu eenmaal… Ik verwachtte dat met het einde van dat huwelijk de media-aandacht ook voorbij zou gaan, maar nee… Overal gaan mensen uit elkaar en hebben depressies, voor iedereen even dramatisch, wat maakt onze scheiding wereldnieuws?’<\/p>\n

De spreekwoordelijke gouden kooi.<\/p>\n

‘Tom was al een superster toen ik hem ontmoette, door ons huwelijk kwam ik abrupt in een wereld die hij had afgeschermd, met lijfwachten en al. Eerst vond ik dat idee vreselijk, maar het wende. Het hoorde bij een leven dat ik deelde met een man van wie ik hield. Het is flauw om dan te klagen, zonder compromis komt niemand de dag door en ik ontken niet dat roem ook privileges biedt.<\/p>\n

Alles verandert zodra er kinderen zijn, die je nodig hebben en zich veilig moeten voelen. Het lijkt misschien of Isabella en Connor een uitzonderlijk leven hebben, maar zij zelf kennen niets anders. Toen ze klein waren, had ik ze altijd op de set, ze zijn gewend aan crazy mom, die met een raar kostuum aan huiswerk overhoort, eten kookt en ze naar bed brengt, als er avondopnamen zijn. Maar ze vinden het onprettig als ik ze van school haal, dan merken ze dat ik kennelijk anders ben dan de meeste ouders. Ze willen net zo zijn als hun vriendjes, geen extra aandacht.<\/p>\n

Nu ze kunnen lezen, moet ik ze behoeden voor alle bullshit die wordt gepubliceerd. Ik ben intussen immuun, mij maakt het niet uit wat men kletst of schrijft. Maar ter wille van mijn kinderen zijn er vragen die ik niet beantwoord, dan kunnen die woorden niet worden verdraaid. Er is me van alles in de mond gelegd. Nu kan ik weer hoge hakken dragen, dat klinkt geestig, maar op talloze foto’s met Tom kun je zien dat ik hakken draag. Waarom zou ik dat dan zeggen? Je hebt mannen die het niet aankunnen als een vrouw langer is, zulke mannen hoef ik niet te kennen. Tegenwoordig zijn er wel meer lange actrices, Geena Davis en Sigourney Weaver zijn groter dan ik. Waren er maar zulke voorbeelden geweest toen ik jong was.’<\/p>\n

Hoe was uw jeugd?<\/p>\n

‘Als er zoiets bestaat als een “geboren actrice” dan was ik dat, vrees ik. Als kleuter kreeg ik een rol in een kerstspel. Ik was zo’n gruwelijk kind dat ieders tekst kende en souffleerde v\u00f3\u00f3r iemand een woord kon zeggen. Meestal mocht ik niet meedoen aan schooltoneel, ik was een kop groter dan andere kinderen, maar bij een volgend kerstspel mocht ik een schaap in de stal spelen. Een bijrol naast de os en de ezel, zonder dialoog, maar ik heb geblaat van begin tot eind. Als Maria haar baby wiegde, ging ik helem\u00e1\u00e1l tekeer, de show stelen van het kindeke Jezus. Dat kreeg een lach uit de zaal en ik dacht: wow, d\u00edt is het! Op mijn dertiende had ik de lengte die ik nu heb. Ik was spichtig, had rood haar dat zich niet liet ontkrullen, en een gevoelige huid. Terwijl anderen lagen bruin te bakken, zat ik te lezen in de schaduw. Wie weet heeft d\u00e1t me naar het theater gedreven: als ik geen populair blondje met de juiste rondingen kon zijn, kon ik daar iemand anders worden.<\/p>\n

Ik heb dierbare ruimdenkende ouders met wie ik altijd close ben gebleven, zonder conflict, maar op je zeventiende wil je rebelleren, je h\u00f3\u00f3rde te rebelleren. Acteren leek ineens ook niks, ik ging zingen in een rockband. Ik kende een Hollandse jongen op wie ik niet verliefd was, maar met wie ik per se naar Amsterdam wilde. Nauwelijks waren we er aangekomen en hadden we een kamertje of ik stelde: ik wil best een bed met je delen, maar denk erom, we blijven alleen vrienden. Dat heeft een halfjaar geduurd, halsstarrig herhalen: alleen vrienden. Ik wil altijd \u00e1lles minstens \u00e9\u00e9n keer ervaren en Amsterdam was het soort stad waar je al in een paar weken heel veel levenservaring kon opdoen.’<\/p>\n

Positief of negatief?<\/p>\n

‘Dat onderscheid maak ik niet, elke ervaring maakt je uiteindelijk sterker. Toen Tom en ik uit elkaar gingen, draaide ik Panic Room. Ik wilde in het werk onderduiken, maar door een aan Moulin Rouge overgehouden blessure kon ik de rol fysiek niet aan en moest hem overgeven aan Jodie Foster. Ik viel in het bekende zwarte gat. Het contract voor The Hours was getekend, maar in die toestand leek een su\u00efcidale schrijfster het laatste wat ik kon spelen. Ik ben niet opgeleid in Stanislavski, gebruik nooit eigen emoties in mijn spel, die bewaar ik voor thuis. Dus ben ik helemaal in Virginia Woolf gedoken, als ontsnapping. Al haar boeken heb ik gelezen en herlezen, rechts leren schrijven terwijl ik linkshandig ben, diepe stem opzetten, en jawel… die valse neus, uren in de make-up terwijl ik met gesloten ogen naar klassieke muziek luisterde. Als ik dan in de spiegel keek, herkende ik mezelf niet. Goddank!’<\/p>\n

Kunst is belangrijk, zei u in uw dankwoord bij de oscars.<\/p>\n

‘Ik hoop niet dat ze in Europa hebben gedacht dat ik een filmfeestje in oorlogstijd wilde goedpraten. Ik pretendeer niet dat kunstenaars de wereld proberen te verbeteren. Ze maken wat ze willen maken, wat ze m\u00f3\u00e9ten maken, verslaafd aan de zeldzame roes die je ervaart als het goed gaat. Ego\u00efstisch: je talent \u2013 of talentje \u2013 moet je beschermen, ervoor waken dat het niet door anderen wordt uitgehold. Maar ik geloof dat kunst mensen wel degelijk verandert, al merk je het effect pas later. Na een bijzondere film klets je wat na en ga je over tot de orde van de dag. Pas na jaren realiseer je je soms hoe de film onbewust je visie heeft veranderd. Omdat ik al jong toneel speelde, zag ik andere films dan leeftijdgenoten. Films van Luis Bu\u00f1uel maakten grote indruk, maar ik was ruimschoots volwassen voor ik besefte hoezeer Bu\u00f1uel mijn blik op de wereld bepaalt. Daarom ben ik trots en dankbaar dat ik nu een script speel van Jean-Claude Carri\u00e8re, zijn voornaamste medewerker (Birth). Bijna zo’n geschenk als acteren voor Stanley Kubrick. Ik denk dat voor elk mens het leven toegevoegde waarde krijgt door kunst. Kunst is een ontdekkingsreis die nooit ophoudt. Voor we aan Dogville begonnen, heeft Lars von Trier films van Carl Dreyer laten zien die hem hebben be\u00efnvloed. Jonathan Glazer \u2013 regisseur van Birth \u2013 vroeg me films van Ingmar Bergman te bestuderen, een schokkende en verrijkende ervaring. Die bewustzijnsverruiming krijg ik er zomaar bij, naast de rollen waarin ik me verdiep.’<\/p>\n

Geen voorkeuren die in Hollywood makkelijk zijn te bevredigen.<\/p>\n

‘Het was logischer geweest als ik naar Londen was gegaan, om bij het National Theatre te spelen. Maar tijdens een Amerikaanse promotietournee voor Dead Calm, een Australische thriller, merkte Robert Benton me op. Hij liet me een screentest doen voor Billy Bathgate. En voor die opnamen konden beginnen, was ik al gevraagd voor de film met Tom. Door het huwelijk werd ik ineens een Bekende Naam, wat deuren opende maar geen deuren waardoor ik naar binnen wilde. Alle rollen die ik wilde, gingen naar Michelle Pfeiffer of Meg Ryan. Een afwijzing is nooit leuk, en ik dacht: wat doe ik mezelf aan, ik heb een echtgenoot die goed zijn brood verdient en aanspraak maakt op mijn aandacht. Een huwelijk kan je ongemerkt lui maken. Toen het niet lukte zwanger te worden, ontwaakte ik ineens uit mijn dommel: er is z\u00f3veel wat ik wil doen en vertellen, ik wil niet thuiszitten en gastvrouw spelen. Ik spiegelde me aan Anjelica Huston, die als dochter van een groot regisseur en vriendin van Jack Nicholson ook had geknokt voor erkenning als actrice.<\/p>\n

Ik wil waardering voor wat ik presteer, niet voor mijn bankrekening. Ik voel me bezwaard dat ik zelfs als “minder betaalde actrice” met drie maanden filmen m\u00e9\u00e9r verdien dan anderen in een leven hard werken. Er is geen excuus om mooie films te weigeren als het budget “mijn prijs” niet kan opbrengen. Van de studio mocht ik To Die For spelen omdat ik goedkoop was, er was twijfel over de commerci\u00eble potentie van de film, ze wilden geen grote investering. Maar Gus Van Sant bleek de eerste filmer met belangstelling voor m\u00edjn idee\u00ebn over een rol, ik had hem wel willen betalen voor die ervaring.’<\/p>\n

U lijkt erg ambitieus.<\/p>\n

‘Ik wil de beste zijn. Niet de beste of best betaalde van \u00e1lle actrices, maar de beste Nicole die ik kan worden. Beter willen zijn dan anderen is gek makend. Je kunt je beter richten op wat je \u00e9cht motiveert. Ik heb heel veel gewerkt vorig jaar: na Dogville nog drie films, een film van Jane Campion geproduceerd waarin ik niet speel, contracten voor twee volgende getekend, onderhandeld over scripts en er zijn weer plannen met Lars von Trier. Ik zoek naar regisseurs van wie ik geloof dat ze mijn vertrouwen waard zijn, die me dingen laten spelen die ik zelf niet zou bedenken, die origineel zijn of proberen te zijn. Ooit ga ik daarmee plat op mijn gezicht, maar risico mijden is de kortste route naar… de afgang.<\/p>\n

Ik hou me voor dat dit succes in een paar jaar voorbij zal zijn, eindelijk leven zonder circus. Ik heb nooit mijn toekomst gezien als filmster, ik wil het theater in. Nu ik Russisch spreek, weet hoe mooi en muzikaal die taal is, wil ik Tsjechov spelen in Rusland. Haha, d\u00e1t is ambitieus.<\/p>\n

Met mijn huidige status kan ik w\u00e9l regisseurs bijstaan om films te maken naar hun visie, zonder water in de wijn voor de kassa. Als dankzij die bescheiden bijdrage filmers op weg worden geholpen die bepalend blijken voor de toekomst van de cinema, mag ik tevreden zijn. Daar zijn weinig Hollywood-regisseurs bij. Ik zou graag werken met alternatievelingen als Spike Jonze of David Russell, maar vooralsnog zijn het steeds filmers uit Europa of mijn eigen land.<\/p>\n

Ik voel me ontheemd in Hollywood, daarom ben ik in New York gaan wonen. Al is werk mijn voornaamste bestaansreden, ik wil ook gewoon onder de mensen zijn, mensen die niets met films te maken hebben. Al v\u00f3\u00f3r Tom had ik vooral romances binnen mijn vakgebied, met een regisseur, een schrijver, een acteur. Toen dacht ik nog dat kerels met een negen-tot-vijfbaan zich niet in mijn bestaan zouden kunnen voegen. Maar ik ben niet op zoek, hoor, schrijf dat vooral.’<\/p>\n

Ik ben hier voor uw nieuwe film.<\/p>\n

‘In Hollywood wisten ze niks van Dogville, die snel is gedraaid, ver weg in Zweden. Toen bekend werd dat hij was geselecteerd voor Cannes, wilden ze horen wat het was. Ik vertelde dat het een politiek drama was, ge\u00efnspireerd op Brecht, opgenomen in een lege studio zonder decor of rekwisieten. Iedereen zei medelijdend: wat \u00e9rg voor je, dat ze net nu je de oscar hebt gekregen zo’n flop uitbrengen. Alsof me een loer was gedraaid en ik niet z\u00e9lf Lars von Trier heb gekozen! Ik weet dat vermoedelijk de helft van publiek en pers de film zal haten, maar de andere helft hem prachtig vindt, hopelijk, zo gaat dat toch met Lars? Toen ik in Cannes kwam met To Die For werd ook Breaking the Waves vertoond. Ik was diep geroerd door de film en door de rol van Emily Watson. Interviewers vragen altijd met welke regisseur je wilt werken, ik zei: Lars von Trier, in de hoop dat hij dat een keer zou lezen. Tenslotte is dat gebeurd, ik kreeg bericht: kom praten.<\/p>\n

Het script dat hij uiteindelijk gaf, was zo anders dan ik gewend was , dat ik het meerdere malen moest lezen voor ik de coherentie van het verhaal zag, maar mijn personage bleef een blinde vlek. Lars zei: ik wil dat je jezelf bent, ik heb me laten leiden door hoe ik jou ken uit onze gesprekken. Je mag geen sc\u00e8nes voorbereiden, alleen reageren zoals je echt zou doen. Precies wat ik n\u00f3\u00f3it wilde, maar ik kon niet op het laatste moment terugkrabbelen. Mezelf acteren k\u00e1n ik niet, dat wordt een zwakke imitatie omdat het mijn fantasie lam legt. Dus heb ik stiekem een voorgeschiedenis voor Grace bedacht, jeugdtrauma’s die ze dwangmatig compenseert door alleen goed te doen. Een geheim dat het publiek nooit zal kennen, maar dat mij voedde als actrice. Ik moet geprovoceerd worden door een regisseur, maar dat betekent niet dat ik me passief overlever. Van Grace vond ik: vanbinnen schreeuwt een constante wanhoop, dus wil ik zo zacht mogelijk spreken. Dat is brutaal, zo zet je ook een toon voor anderen, voor de hele film. Lars is geen doetje, er is gescholden en gehuild bij de opnamen, maar niet vaker dan normaal. Ik verdenk hem ervan dat hij alleen tekeergaat om je daarna weer te kunnen troosten.’<\/p>\n

Terug naar het begin: waarom bent u niet gewoon op von Trier afgestapt, toen jullie toch allebei in Cannes waren?<\/p>\n

‘Dat zou ik niet durven. Ik heb nooit van mijn leven zelf een regisseur gepolst. Alleen Jane Campion heb ik zelf benaderd, maar haar kende ik al. Toen ze op de filmschool zat, vroeg ze me voor haar eindexamenproject, maar mijn ouders gaven geen toestemming. Mijn studieresultaten waren slecht, ik kon beter huiswerk maken dan voor de camera staan. Jane schreef me dat ik talent had en dat ze vast ooit nog eens met me zou werken.<\/p>\n

In wezen ben ik erg schuchter: in rollen kan ik schaamteloos zijn en tot elk risico bereid, maar als ik klaar ben met acteren zou ik liever onzichtbaar zijn. Ik houd dus ook niet zo van prijsuitreikingen. Ik probeer er niet nerveus over te zijn, spreek met vrienden af voor na afloop, zodat ik kan denken: als dit voorbij is, wordt het toch nog gezellig. Maar bij de oscars zaten mijn moeder, zusje en dochtertje in de zaal, dat maakte me onverwachts heel erg sentimenteel. Het idee: zij hebben de laatste jaren alle shit met mij doorgemaakt, me gesteund en getroost, eindelijk delen ze nu in wat leuks. Maar mijn optreden werd een g\u00eanante vertoning. Toen ik de tv-beelden terugzag, dacht ik: dit mens kan absoluut niet acteren.’<\/p>\n

Hoe wilt u herinnerd worden?<\/p>\n

‘Als ik afga op rollen waarvoor ik word gevraagd, kom ik op nogal wat mensen frigide over, of als iemand die seks gebruikt als afweer, terwijl weer anderen een erg sensuele indruk lijken te hebben. Interessant om in mijn spel die aspecten te verkennen, maar wat dat over mezelf zegt… Of bedoelt u wat er op mijn grafsteen moet komen? “Met haar kon je lachen”, al denk ik niet dat je daar in mijn rollen veel van merkt. Maak er maar van: “Zij durfde.”‘<\/p>\n

Nicole Kidman (35) speelde acht jaar in Australische, Engelse en Italiaanse producties, toen ze door Hollywood werd gecast in de autoracefilm Days of Thunder. Ze trouwde met haar tegenspeler Tom Cruise, de golden boy die zijn succes angstvallig bewaakt in een uitgekiend machtsimperium. Al gauw was haar enige identiteit ‘de vrouw van’. Dat Gus van Sants satire To Die For en Portrait of a Lady van Jane Campion ondanks Kidmans opmerkelijke rollen geen succes werden, bevestigde voor de industrie dat ze onvoldoende publieksappeal had. In haar weinige sc\u00e8nes in Stanley Kubricks laatste film Eye Wide Shut speelde ze Cruise van het doek en sindsdien koos ze dwars haar eigen weg. Als tragische courtisane in Moulin Rouge, gekweld door innerlijke demonen in The Others, onherkenbaar verslonsd als Virginia Woolf in The Hours. Verliefd geworden op tegenspeelster Pen\u00e9lope Cruz verliet Cruise twee jaar geleden vrouw en adoptiekinderen. De roddelpers achtervolgt Kidman sindsdien. De vertoning van Lars von Triers Dogville in Cannes was eerst nieuws omdat Kidman in Cannes Tom Cruise en Pen\u00e9lope Cruz zou treffen, daarna vanwege de vraag of het anti-amerikanisme van de film Kidmans populariteit zal ondermijnen.<\/p>\n

<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nicole Kidman is gescheiden van Tom Cruise en woont nu in New York. In haar nieuwe leven kiest de Australische actrice vooral voor rollen buiten Hollywood, zoals in ‘Dogville’ van Lars von Trier. ‘Iedereen zei medelijdend: wat \u00e9rg voor je, dat ze net nu je de oscar hebt gekregen zo’n flop uitbrengen.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[643,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126505"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126505"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126505\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126505"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126505"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126505"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}