{"id":126323,"date":"2004-04-24T14:58:00","date_gmt":"2004-04-24T12:58:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/monic-hendrickx-ik-voel-weerzin-als-ik-steeds-in-beeld-ben\/"},"modified":"2004-04-24T14:58:00","modified_gmt":"2004-04-24T12:58:00","slug":"monic-hendrickx-ik-voel-weerzin-als-ik-steeds-in-beeld-ben","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/monic-hendrickx-ik-voel-weerzin-als-ik-steeds-in-beeld-ben\/","title":{"rendered":"Monic Hendrickx: \u2018Ik voel weerzin als ik steeds in beeld ben\u2019"},"content":{"rendered":"
\n

24-04-2004
Ab van Ieperen<\/p>\n

Een Bekende Nederlander is ze nog steeds niet, ondanks haar vele grootse filmrollen in onder meer \u2018De Poolse bruid\u2019, \u2018Nynke\u2019, \u2018Zus en zo\u2019 en \u2018Kees de Jongen\u2019. Nu heeft actrice Monic Hendrickx de dragende rol in \u2018Het Zuiden\u2019. \u2018Ze zeggen dat het voor filmactrices is afgelopen op hun veertigste, maar ik doe steeds m\u00e9\u00e9r films de laatste jaren.\u2019<\/p>\n

Sinds de eerste vertoningen op het Festival Rotterdam verwierf Martin Koolhovens nieuwe (en beste) film Het Zuiden een gestaag groeiende, internationale reputatie. Nu gaat de film in de bioscoop draaien. De mobiele en dicht op de huid zittende cameravoering geeft optimale aandacht aan Monic Hendrickx, maar legt ook maximale verantwoordelijkheid bij haar. Ze heeft de rol van wasserijhoudster Martje die door haar allochtone, vrouwelijke personeel wordt geadoreerd. Ze wordt benaderd door een trucker, gespeeld door Frank lammers, lijkt meteen weer afgewezen wanneer hij schrikt van haar borstamputatie. De aan uitbuiting en misbruik gewende vrouwen uit de wasserij trekken voorbarige conclusies en sluiten deze \u2018boze man\u2019 buiten. Langzaam begint Martje hierdoor haar mentale greep op de werkelijkheid te verliezen. Al kun je ook stellen dat ze binnen haar waan gelukkiger wordt dan ooit te voren.<\/p>\n

Wat je ook voor goeds mag en moet zeggen van het scenario van Mieke de Jong, de rusteloos alerte fotografie van Menno Westendorp, het uitgekiende geluidsdecor en het acteren van Lammers, Oksana Akinshina en Olga Loughina, alles komt pas echt op zijn plek door het spel van Hendrickx die in haar dragende rol lang en vaak alleen in beeld is. Na onder meer De Poolse bruid, Nynke, Zus en zo en Kees de Jongen zouden Hendrickx\u2019 kwaliteiten niet meer mogen verbazen, wel dat ze alle associaties met die eerdere rollen wegspeelt.<\/p>\n

Tot het verrassingsucces van Karim Tra\u00efdia\u2019s Poolse bruid was Monic Hendrickx (37) vooral bekend bij een relatief kleine groep toneelbezoekers, om haar rollen bij De Federatie. Vele films en twee Gouden Kalveren later heeft ze nog steeds meer gezichtsbekendheid dan naamsbekendheid. Als Het Zuiden daar al niet de verdiende verandering in brengt, zou dat moeten gebeuren met haar andere, contrasterende rollen later dit jaar, als bankrover in Amazones van Esm\u00e9 Lammers en als vroedvrouw in Leef! van Willem van Sande Bak-huyzen.<\/p>\n

Is het niet raar om over een film te praten, terwijl je alweer een volgende film hebt gedraaid en een andere voorbereidt?<\/p>\n

\u2018Soms lijkt het z\u00f3 lang geleden, de opnamen waren bijna een jaar terug. Ik heb net Amazones afgerond en merk weer dat ik meteen na een project altijd korzeliger ben dan goed is voor de mensen om me heen, alsof ik moet afkicken. Als de productie leuk is geweest, krijg ik wel heimwee: alle dingen waren geregeld, de dag was voor je ingedeeld, je make-up werd \u2019s ochtends gedaan, eigenlijk is het heel luxe in films te spelen. En daarna komen de gewone onzekerheden weer terug, en als het dan ook nog een grijze soep is hier, wil ik daar wel eens een beetje in wegzakken. De behoefte om iets heel anders te gaan doen wordt dan groter, maar ik heb het idee dat ik niks anders k\u00e1n (lacht).\u2019<\/p>\n

Ondanks bijna twintig films en allerlei prijzen ben je geen Bekende Nederlander. Bij de premi\u00e8re van \u2018Zus en zo\u2019 zag ik hoe de paparazzi aandacht hadden voor iedereen behalve voor de actrices uit de film.<\/p>\n

\u2018Mensen herkennen mij niet snel, misschien is dat voor een actrice een compliment, maar op de rode loper word ik nooit gekiekt. Ik vind het wel prettig om niet in die bladen te staan, dat is \u00e9\u00e9n pot nat waar je dan bij hoort. Er is bij mij altijd de discrepantie tussen gekend willen zijn en toch het liefst achter de schermen blijven. Op een filmpremi\u00e8re sterf ik duizend doden, veel erger dan toneelpremi\u00e8res omdat je daar iets kunt d\u00f3\u00e9n met dat teveel aan energie die zenuwen zijn. Al wil ik soms op een podium het liefst door de grond zakken.<\/p>\n

Voor Amazones draaiden we op een schoolplein. Dan vragen die kinderen handtekeningen aan Monique van de Ven, Georgina Verbaan en Theo Maassen. Susan Visser kennen ze nog van De Vlaamse pot, maar mij vragen ze: bent u ook actrice? Bij de premi\u00e8re van Zus en zo moesten Anneke Blok, Sylvia Poorta en ik zelfs ons kaartje nog laten zien.<\/p>\n

Het succes van Nynke kwam mede door een goede publiciteitscampagne, maar Jeroen Willems is geen BN\u2019er en ik ook niet, dus daarmee had het niet te maken. Soms is de film zelf zijn beste publiciteit. Er zijn niet m\u00e9\u00e9r mensen naar Oesters van Nam Kee gegaan omdat Katja Schuurman meedeed. Het is moeilijk om te bepalen wat je moet doen om mensen naar een film te krijgen. Ik trek af en toe producenten aan hun jas: hallo, we moeten publiciteit regelen, anders komt er niemand. Maar ik denk niet dat meer mensen naar Het Zuiden komen als ik in het panel van Waku Waku ga staan.\u2019<\/p>\n

Moet je nog veel netwerken?<\/p>\n

\u2018Ik weet niet goed hoe dat moet, netwerken. Ik kom niet op ieder feestje. Ik heb filmers wel brieven geschreven \u2013 ik hoorde me in elk interview herhalen dat ik Julio Medem wilde benaderen, tot ik dacht: godverdomme, ik moet het gewoon d\u00f3\u00e9n \u2013 maar daar heb ik tot nu toe niets op gehoord. Ik moet hem maar gaan opzoeken. Ik denk dat Los amantes del C\u00edrculo Polar me vooral aansprak, omdat ik ook mijn jeugdliefde weer heb hervonden. Nu heb ik een beurs aangevraagd om naar Spanje te gaan en de taal te leren. Zul je zien dat hij dan net naar Hollywood is vertrokken.<\/p>\n

Soms vraag ik aan Job Gosschalk van Kemna Casting: \u201cIs er niet iets voor mij?\u2014 maar meestal word ik gewoon benaderd voor een auditie. Vaak willen ze de combinatie zien met een tegenspeler, de chemie op beeld. Voor Leef! ben ik gevraagd, door Willem van Sande Bakhuyzen en Maria Goos. Maria zei: jij bent de enige die dat kan spelen. Dat is wel een enorme eer. Ze zeggen dat het voor filmactrices is afgelopen op hun veertigste, maar ik doe steeds m\u00e9\u00e9r films de laatste jaren.<\/p>\n

Soms weiger ik rollen, als er niets gaat kriebelen. Meestal zijn eerste scenarioversies nog niet fantastisch. Als er dan geen lichtje gaat branden: misschien zouden we het z\u00f3 kunnen doen waardoor het wel grappig of ontroerend wordt, voel ik geen reden om ze te spelen. Vooral bij eerste lezing moet je het in \u00e9\u00e9n ruk willen uitlezen, benieuwd wat er gebeurt met de personen. Bij De Poolse bruid en nu weer bij Leef! was ik meteen gepakt door wat ik las, ik zag die vrouwen voor me. Het was duidelijk: dit wil ik. Voor Nynke had Pieter Verhoeff me gevraagd in een vroeg stadium, ik kon commentaar geven op zijn eerste scenarioversie. Repeteren is ook belangrijk, omdat je er dan achter komt wat je allebei wilt vertellen, bij de opnamen is daar geen tijd meer voor. Voor Zus en zo is met Paula van der Oest veel gerepeteerd en samen gezocht naar een stijl. Dat is erg leuk, als je het verhaal nog mag bijsturen.<\/p>\n

Het lijkt me z\u00f3 fantastisch om zoals Robert de Niro een jaar lang een rol te kunnen voorbereiden en te trainen, negen maanden over de opnamen doen. Hier moet alles vaak heel snel, met erg lange dagen. Voor zo\u2019n ingewikkelde rol als in Het Zuiden, met heel veel alleen Monic Hendrickx in beeld, als iemand die niet lekker in haar lijf zit, had ik best meer tijd gewild dan vijfentwintig draaidagen. Als ik het terugzie, merk ik soms dingen op waarvan ik denk: dit had ik graag overgedaan. (Tegenspeler) Frank Lammers zat bij alle sc\u00e8nes steeds achter die deur, daardoor was ik nooit \u00e9cht alleen. Voor een lastige sc\u00e8ne in Nynke vroeg Pieter me of ik deze kon spelen zonder Jeroen erbij, dat was handiger voor de planning. Dat heb ik geweigerd. Hij zei: als je meer filmt, zullen ze dat vaker vragen. Ik zei: ja, maar nu niet.<\/p>\n

Omdat Het Zuiden dogma-achtig werd gefilmd, had ik meer vrijheid: ik hoefde nooit per se op een bepaald punt uit te komen omdat daar het licht hing. Spannend om uit te diepen hoe ver ik dan kon gaan. Het waren bijna kleine toneelstukjes, ik mocht echt d\u00f3\u00f3rspelen. In de film vind ik het geluid erg mooi gedaan, dat brengt je echt \u00edn het hoofd van die Martje.\u2019<\/p>\n

Hoe maak jij je huiswerk? Ben je voor \u2018Het Zuiden\u2019 gaan praten met vrouwen die mastectomie hebben ondergaan?<\/p>\n

\u2018In dit geval niet. Ik ben empathisch genoeg, ik kan me wel voorstellen hoe het is om \u00e9\u00e9n borst te hebben. Martin Koolhoven en ik zijn wel samen naar zo\u2019n winkel in protheses geweest, om te zien hoe dat daar ging. In Dichter op de Zeedijk speelde ik een schizofrene vrouw, toen heb ik gesprekken gevoerd met vrouwen die psychoses hadden gehad. Achteraf vond ik me te nadrukkelijk, te veel hetzelfde. Wat ik tevoren had bedacht, zat me in de weg. Acteren is ook: je ontspannnen; soms speel je een dramatische sc\u00e8ne juist goed wanneer iemand net een mop heeft verteld. Maar acteurs zijn onzekere tobbers, h\u00e8? Vaak zijn eerste takes bij mij de beste. Vroeger durfde ik niet, nu vraag ik wel of het over mag als ik het gevoel heb dat ik anders of beter kan. Soms is daar geen tijd voor, dan blijft het een rotgevoel, als je geen enkele take hebt gedaan die echt goed is.\u2019<\/p>\n

Kun je goed naar jezelf kijken?<\/p>\n

\u2018Nee. Rushes bekijk ik nooit. Intu\u00eftief weet ik wel of het goed was of niet, of dat ik een kans heb gemist. Ik heb geleerd daarop te vertrouwen, meer dan op meningen van anderen, want dan ga ik alleen maar twijfelen. Als ik n\u00fa naar De Poolse bruid kijk, kan ik zien wat er goed of mooi aan is en er wat zinnigs over zeggen, het moet eerst een paar jaar bezinken. Het is makkelijker als ik er heel anders moet uitzien, zoals in Nynke. Het Zuiden is veel dichter bij hoe ik er zelf uitzie en hoe ik gewoon praat. Zonder die afstand vind ik mezelf vaak saai en mijn stem niet mooi en te veel flap-oren en kan ik zelfs weerzin voelen dat ik steeds maar in beeld ben.<\/p>\n

Ik heb ooit een scriptie geschreven over het belang van lichaamstaal in acteren, wat je alleen met je lijf allemaal kunt vertellen, daarvoor heb ik toen Jeroen Willems ge\u00efnterviewd. Fantastisch als je later mag spelen met zo iemand. Net als in sport: met goeie mensen tegenover je speel je zelf beter. Ik krijg een surplus van partners als Jeroen of Jaap Spijkers die me uitdagen, wat ik nooit heb als ik speel met minkukels. Nee, ik noem geen namen.\u2019<\/p>\n

Stellan Sk\u00e5rsgard wil bij opnamen altijd en overal zijn gezin bij zich, omdat die voeling met de realiteit zijn spel voedt. Is jouw dochter bij je als je filmt?<\/p>\n

\u2018Nee, dan zorgt de vader voor haar. Gelukkig heb ik een man die dat wil combineren. Het lijkt me niet fijn haar vijf dagen per week in een cr\u00e8che te moeten doen. Ik snap wel wat die acteur bedoelt, dat geeft de nodige relativering. Als je dag na dag alleen maar aan het spelen bent, loop je gevaar dat de werkelijkheid heel ver weg komt te staan en je alleen een gespeeld leven krijgt. Voor De Poolse bruid in een boerderij in Groningen zitten, zodat je je echt een boerin gaat voelen, of voor Het Zuiden in die wasserij zijn en ervaren hoe dat constante geluid op je inwerkt, dat is voor mij waardevol. En daarna moet je ook weer gevoed worden. Nu ik klaar ben met Amazones, is het heerlijk boeken te lezen die niet gaan over d\u00e1t onderwerp, films zien, een inhaalslag met dvd\u2019s. En om gewoon te leven, uiteraard.\u2019<\/p>\n

Je speelt al een tijd geen toneel meer.<\/p>\n

\u2018Ook omdat ik mijn dochtertje heb gekregen, heb ik op een gegeven moment radicaal gekozen voor film. Het was gewoon praktischer: je verdient dan meer in minder tijd. En ik hou erg van het gedetailleerde van film, dat een kleine beweging al betekenis krijgt. Ik weet zeker dat ik dat straks ga missen op het toneel, waar alleen mensen op de eerste rij je gezicht goed kunnen zien. Sommige kunstenaars kunnen tien dingen tegelijk, dat is mij niet gegeven, ik ben een stresskip die \u00e9\u00e9n ding moet doen. Ik kan niet film en toneel combineren, zeker niet als ik ook mijn dochter nog wil zien als ze niet slaapt, met haar de eendjes wil voeren. Maar als ik goede voorstellingen zie, kriebelt het wel, merk ik, zoals bij de solo van Jaap Spijkers in de schouwburg. Ik wil ook op de proef worden gesteld. Soms heb je het als filmacteur te makkelijk, maar als het op het toneel niet loopt, moet je z\u00f3 hard werken. Ik heb weer zin in die complete spanningsboog. Ik was gevraagd voor Psychose 4.48 van Sarah Kane, maar het was niet het goede moment. Ik las die tekst tijdens de vakantie en het was te heftig voor mij.\u2019<\/p>\n

Bij De Federatie speelde je de absurdistische teksten van Peer Wittenbols, aan dramatische rollen geef je een weldadige lichtheid. Je zou vaker komedies moeten spelen.<\/p>\n

\u2018Eigenlijk had ik altijd het idee dat ik dat niet kon, hoewel ik in het dagelijks leven heus wel grappig ben, maar sinds Zus en zo weet ik: ik kan het w\u00e9l. Ik heb niet echt de lach aan mijn kont hangen, dus daarvoor word ik minder gevraagd. Maar het lijkt me fantastisch om eens met Alex van Warmerdam te werken. Zoals Peer Wittenbols voor toneel schrijft, zulke filmscripts heb ik nog niet veel gelezen. Om Nederlandse tv-series kan ik ook niet lachen. Ik hoop dat Leef! een goede combinatie wordt, Maria Goos schrijft \u00e9n heel dramatisch \u00e9n heel grappig, dat is ideaal voor een acteur. Paula van der Oest is meer van de zwarte humor, dat het komisch werkt juist omdat het zo tragisch is. Omdat je in een film er van een afstand naar kijkt, kun je erom lachen. En Het Zuiden is best een zware film, toch zitten er ook momenten in die heel komisch zijn.\u2019<\/p>\n

Wanneer wist je dat je actrice wilde worden? Door het zien van een toneelstuk of film, of door als kind stukjes te spelen?<\/p>\n

\u2018Aan mijn kind merk ik nu dat eigenlijk \u00e1lle kinderen graag op een podium staan. Ik speelde stukjes en keek met tranen in mijn ogen met de familie naar Sil de Strandjutter. De neiging om me daar helemaal in te verliezen was er wel, ik zat met open bek bij Turks fruit, maar ik kan niet een bepaalde film noemen waardoor ik dacht: dit wil ik \u00f3\u00f3k. Niet eens als droom, het leek zo niet voor mij weggelegd. Pas toen ik schoolcabaret ging spelen en mensen dat leuk vonden, ben ik daarover gaan nadenken. Maar toen ik van de toneelschool in Maastricht was geschopt, dacht ik: nooit meer toneel, wat een vreselijk wereldje. Nu vind ik dat ik niet onterecht ben weggestuurd: ik was nog te bangig, keek heel erg de kat uit de boom, miste lef. Ik dacht: ik ga dansen, dan hoef ik niets te zeggen, maar aldoor mijn mond houden vond ik ook niks. Dat ik ben teruggegaan naar het toneel en daar best hard voor heb gewerkt, betekent dat ik toch \u00e9cht actrice wilde worden. Mag ik achteraf wel concluderen. Het is zo\u2019n open deur, maar ik wil wat schoonheid of ontroering brengen in een wereld waar al zoveel lelijks is. Maar dat gevoel van: dit is te ver van mijn bed, overvalt me soms n\u00f3g. Inmiddels heb ik genoeg bevestiging gekregen dat ik wel iets kan, maar ergens lijkt dat nog niet helemaal tot me doorgedrongen.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een Bekende Nederlander is ze nog steeds niet, ondanks haar vele grootse filmrollen in onder meer \u2018De Poolse bruid\u2019, \u2018Nynke\u2019, \u2018Zus en zo\u2019 en \u2018Kees de Jongen\u2019. Nu heeft actrice Monic Hendrickx de dragende rol in \u2018Het Zuiden\u2019. \u2018Ze zeggen dat het voor filmactrices is afgelopen op hun veertigste, maar ik doe steeds m\u00e9\u00e9r films de laatste jaren.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2207,253,9,269],"tags":[3079,783],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126323"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126323"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126323\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126323"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126323"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126323"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}