{"id":126225,"date":"2004-11-13T13:41:00","date_gmt":"2004-11-13T11:41:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-buurt-van-mohammed-b\/"},"modified":"2004-11-13T13:41:00","modified_gmt":"2004-11-13T11:41:00","slug":"de-buurt-van-mohammed-b","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-buurt-van-mohammed-b\/","title":{"rendered":"De buurt van Mohammed B."},"content":{"rendered":"
\n

Onder onze ogen zijn grote delen van Amsterdam-West veranderd in getto\u2019s. VN-redacteur Margalith Kleijwegt schrijft een boek over de ouders in die getto\u2019s en bracht er het afgelopen jaar veel tijd door. \u2018Zodra ze zestien zijn, vertellen ze je niet meer wat ze doen.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Amsterdam-West. Een paar minuten fietsen van het huis van Mohammed B. \u2018Ik zou hier niet weg willen,\u2019 zei een moeder een maand geleden tijdens de wekelijkse taalles. Elf Marokkaanse vrouwen in djellaba\u2019s zaten rond een feestelijke tafel vol zelfgemaakte taarten en hartige hapjes. Ze vierden hun verhuizing naar een nieuwe ruimte in Geuzenveld. De meesten wonen hier al jaren en spreken nauwelijks Nederlands. Ze zijn tevreden, de huren zijn te betalen en veel huizen zijn geschikt voor gezinnen met veel kinderen. Nederlanders wonen er nauwelijks, de vrouwen hebben ze allemaal zien vertrekken.<\/p>\n

\u2018Ik heb met niemand contact,\u2019 zegt een van de vrouwen. \u2018Ik woon tussen allemaal Turken.\u2019<\/p>\n

Allemaal hebben ze kinderen, in de leeftijd van twee tot dertig jaar. \u2018Ik heb net een kleinzoon gekregen,\u2019 vertelt een forse vriendelijke vrouw in een strenge, zwarte sluier. Ze heeft ook nog kinderen op de basisschool.<\/p>\n

\u2018Mabrok,\u2019 zegt iedereen. Gefeliciteerd.<\/p>\n

Al hun kinderen zitten op een school in de buurt. Fatima moet diep nadenken als haar wordt gevraagd naar welke middelbare school haar zoon gaat. Ze draagt een mooie blauw-paarse lange jurk, haar hoofddoek heeft een bijpassende kleur. Ze weet het niet, zegt ze, verlegen lachend. De andere vrouwen proberen haar te helpen, \u2018Is het misschien het ROC? Het Mondriaan College? Het Meridiaan?\u2019 Ze haalt haar schouders op. \u2018Echt,\u2019 zegt ze, \u2018ik weet het niet.\u2019<\/p>\n

Deze moeder is geen uitzondering. Een derde van de Marokkaanse moeders in Amsterdam-West heeft geen idee waar de school van hun kind staat.<\/p>\n

Vorig jaar hield Foquz Etnomarketing, op verzoek van het Amsterdams Centrum Buitenlanders, een onderzoek onder deze moeders. Ze wilden weten hoe betrokken de moeders waren bij de school van hun kind. Maar ondanks het feit dat de enqu\u00eateurs Turks, Arabisch en Berbers spraken, bleek het moeilijk voldoende vrouwen te spreken te krijgen. De moeders waren heel moeilijk bereikbaar. De telefoonnummers, verstrekt door de school, klopten niet. De telefoon werd nooit opgenomen. De vrouwen w\u00edlden niet meewerken. De enqu\u00eateurs ondervroegen uiteindelijk een kleine honderd moeders. Wat hen opviel, was dat veel moeders het beantwoorden van de vragen aan hun man overlieten. \u2018Hij gaat hier over,\u2019 zeiden ze. Maar het ging bij dit onderzoek juist om de moeders. Die vonden het eng en waren geneigd overal alleen maar \u2018ja\u2019 of \u2018nee\u2019 op te zeggen, schreven de rapporteurs.<\/p>\n

Vaak wisten ze ook niet welke vakken hun kind volgde. De meeste moeders zeiden betrokken te zijn bij het huiswerk van hun kind. Maar omdat de moeders de leerstof niet begrijpen, zeggen de onderzoekers, is controle op het huiswerk een onmogelijke opgave. Hun conclusie: \u2018De moeders weten eenvoudig niet w\u00e1t ze moeten controleren.\u2019<\/p>\n

Het is onder onze ogen gebeurd. Grote delen van Amsterdam-West zijn veranderd in getto\u2019s. Troosteloze buurten waar gezinnen zijn afgezonderd van alles wat Nederlands is. En waar niet alle inwoners zo tevreden zijn als de vrouwen op de taalles. \u2018Ik zou graag weg willen,\u2019 zegt mevrouw Azaimi. \u2018Dit is niet goed voor mijn kinderen.\u2019<\/p>\n

Sommige ouders voelen zich veroordeeld tot het getto, achtergesteld omdat hun kinderen op die manier geen kansen krijgen. Want ook de kinderen die niet naar het vmbo gaan, maar naar het havo of het vwo, kunnen in deze buurten alleen maar terecht op een zwarte school.<\/p>\n

Meneer en mevrouw Dagarslan zijn kleinbehuisd. Zij werden de afgelopen jaren gillend gek van hun flatje in Geuzenveld. Ze sliepen zelf in een nis van de woonkamer. Hun zoon van vijftien en dochter van tien moesten een kleine slaapkamer delen zodat de oudste apart kon slapen. Een ramp, vonden de ouders, want waar moest de middelste zijn huiswerk maken?<\/p>\n

Maar het ergste leden de ouders onder de strenge sociale controle in de buurt. \u2018Ik ben moslim,\u2019 zei meneer Dagarslan. \u2018Maar wel op mijn manier.\u2019 Er werd veel te veel op hem gelet, vertelde hij. Toen hij een keer met een paar biertjes thuiskwam, gingen zijn buren zich met hem bemoeien. \u2018Jij bent een moslim,\u2019 riepen ze. \u2018Jij mag niet drinken!\u2019 Op vrijdagmiddag hield hij het binnenshuis niet uit. \u2018Boven ons werd zo hard gebeden, dat ik het wel m\u00f3\u00e9st horen.\u2019<\/p>\n

Drie jaar zochten ze naar een nieuw huis, maar keer op keer kregen ze iets aangeboden in diezelfde zwarte wijk. \u2019De regering zegt dat we ons moeten aanpassen,\u2019 zei zijn vrouw. \u2018Maar hoe kan dat als ze ons hier laten?\u2019<\/p>\n

Inmiddels hebben ze een huis buiten de stad gevonden.<\/p>\n

Meneer Imjad, vader van vier kinderen, vertelde begin dit jaar hoe boos hij op de overheid is. Hij woont met zijn gezin in een vergelijkbare straat als die waar Mohammed B. opgroeide, niet in Slotervaart, maar in Bos en Lommer. \u2018Deze buurt is onveilig, mevrouw,\u2019 zei Imjad. \u2018Er zijn hier benden. Ze dragen allemaal een mes. Van de straat leer je alleen maar slechte dingen. Maar wat wil je? Die jongens hier krijgen geen kans,\u2019 zei hij. \u2018Mijn zoon kan heel goed leren mevrouw,\u2019 zei hij. \u2018En weet u wat hij wordt? Banketbakker!\u2019<\/p>\n

Afgelopen maandag. De acht vrouwen die vandaag naar de taalles in Geuzenveld zijn gekomen, vasten. Over twee weken vieren ze met elkaar het suikerfeest. Een van de vrouwen heeft haar kleindochter bij zich, anderen kijken af en toe op hun horloge om te zien of ze hun kinderen al uit school moeten halen. Naast Nederlands leren enkele vrouwen ook Arabisch. Zo kunnen ze de koran beter bestuderen.<\/p>\n

Een vrouw legt haar schrift open bij Melk-Morgen-Meer. Maar vandaag wil de juf praten over de gebeurtenissen van de afgelopen week.<\/p>\n

Vreselijk vindt iedereen de moord op Theo van Gogh. Om vervolgens meteen in de verdediging te schieten. \u2018Het was maar een eenling,\u2019 zegt de een. \u2018Een gek,\u2019 zegt de ander. \u2018Met de islam heeft het niets te maken.\u2019<\/p>\n

Dat Mohammed B. daar zelf anders over dacht, gezien de teksten die hij bij het lichaam van Van Gogh achterliet, maakt geen indruk op de vrouwen. Het lijkt of ze daar niet over w\u00edllen praten. \u2018Hij moet zijn straf krijgen,\u2019 zeggen ze. \u2018En wij willen er niet op worden aangekeken.\u2019<\/p>\n

Theo van Gogh, vinden ze, is eigenlijk het slachtoffer van Ayaan Hirsi Ali. \u2018Die film met die vrouw en die koranteksten, dat mag niet,\u2019 zegt een vrouw die zich in het Nederlands kan uitdrukken. En alles zeggen wat je vindt of denkt, vinden ze geen van allen een goed idee. \u2018Mag niet beledigen,\u2019 stelt een van de vrouwen kordaat. Daar zijn de anderen het hartgrondig mee eens.<\/p>\n

Zijn jullie bang, vraagt hun lerares. Ze wordt bijgestaan door Fatima, een gedreven Marokkaanse, die alles vertaalt. \u2018Voelen jullie je nog wel veilig op straat?\u2019<\/p>\n

\u2018Ik ben niet bang,\u2019 zegt een moeder. \u2018De enige die ik moet vrezen, is Allah.\u2019 Haar buurvrouw werd afgelopen week uitgescholden op straat. \u2018Een man in een auto riep rot-Marokkaan. Hij zei dat ik naar mijn eigen land moest oprotten. Ik stond te trillen op mijn benen,\u2019 zegt ze in het Arabisch. \u2018Maar ik heb niets teruggezegd.\u2019<\/p>\n

De vrouwen hopen vooral dat hun kinderen niets zal overkomen. De afgelopen week zijn er een paar uitgescholden voor rot-Marokkaan. \u2018Geen mes,\u2019 zegt een vrouw bangig. \u2018Niet vechten,\u2019 verzucht een ander.<\/p>\n

En de oproep dan van wethouder Aboutaleb die vindt dat moeders zich in de strijd moeten gooien? Hij wil dat moeders hun kinderen beter in de gaten houden, opletten of ze niet radicaliseren. Ze wuiven zijn hartenkreet weg. Die radicalisering zien ze niet, zeggen ze. En hoe kan de wethouder van ze verlangen dat ze controle op hun kinderen houden? \u2018Zodra ze zestien zijn, vertellen ze je niet meer wat ze doen,\u2019 stellen de moeders vast. Is er in de moskee over de moord gesproken door de imam? De vrouwen kijken verbaasd. Nee. \u2018Bidden en weg,\u2019 beschrijft een vrouw haar gang naar het gebedshuis.<\/p>\n

Slotervaart, afgelopen vrijdag. Op het fietspad naast de Cornelis Lelylaan staat een wit invalidenkarretje. Een Surinaamse vrouw met een vrolijke gele rozet achter op haar opgestoken haar, hangt snikkend over haar stuur. Ze heet Felicia. \u2018Ik kan er niet meer tegen,\u2019 zegt ze boos en verdrietig. \u2018Ik heb net de politie gebeld, maar die kunnen ook niets doen. Ik vind het zo erg!\u2019<\/p>\n

Wat is er gebeurd?<\/p>\n

Een groep van twintig Marokkaanse jongens terroriseert haar iedere dag als ze met haar karretje richting stad probeert te rijden. Ze laten haar stoppen en ze schelden haar uit. Vandaag gingen ze nog een stap verder. \u2018De oudsten riepen tegen de jongeren dat ze op mijn auto moesten gaan liggen. Dat deden ze. Maar dat is heel gevaarlijk! Ik had ze wel omver kunnen rijden. Ik vroeg ze op te houden, ik zei dat er anders ongelukken zouden gebeuren. Maar ze luisterden niet en duwden en schopten tegen mijn autootje.\u2019 En toen, snikt ze nog harder, \u2018noemden ze me een kankerhoer en zeiden ze nog ergere dingen. Ik riep dat ik niet voor mijn lol in dit autootje zat, maar ook dat hielp niet. Vreselijk. Vreselijk, wat zijn jongens erg geworden. Vroeger werkte ik met dit soort kinderen in een buurthuis, maar nu… Wat is er toch aan de hand?\u2019<\/p>\n

De beveiliger van een nabij gelegen school komt erbij staan en luistert naar haar verhaal. Hij nodigt Felicia uit voor een kopje koffie, maar dat wil ze niet. Ze is niet bang, zegt ze. Ze is vooral ontdaan. Trouwens, haar zoon is een kickbokser. \u2018Eigenlijk mag ik het niet zeggen,\u2019 zegt hij laconiek, \u2018maar neem hem gewoon een keer mee.\u2019<\/p>\n

Felicia twijfelt. Dan bedenkt ze dat haar zoon ook aan een wapen kan komen. \u2018Dan schiet ik ze allemaal dood!\u2019<\/p>\n

De beveiliger schrijft de tijden van de schoolpauzes op een briefje. Zijn advies: \u2018Op die tijden kunt u beter een andere route nemen.\u2019<\/p>\n

Op straat misdragen de jongens zich en thuis zijn ze poeslief. Het is een bekend patroon in Turkse en Marokkaanse gezinnen. Daarom reageren ouders meestal defensief als de school belt om te zeggen dat hun kind iets heeft uitgespookt. \u2018Dat kan niet,\u2019 zeggen ze dan. \u2018Zoiets doet mijn zoon niet.\u2019<\/p>\n

Er is eigenlijk maar \u00e9\u00e9n richtsnoer en dat is de islam. Het is het houvast van alle vader en moeders. \u2018Je aan de regels houden\u2019, \u2018op het rechte pad blijven\u2019, het zijn de mantra\u2019s in ieder gezin.<\/p>\n

\u2018Opvoeden is lastig,\u2019 zegt een vader. \u2018Het is heel moeilijk,\u2019 beaamt een ander, vader van zes kinderen. \u2018Je weet nooit wat die jongens doen.\u2019 Als ze nu maar wel bidden, vinden beide vaders. Als ze nu maar wel leven volgens de regels van de islam, dan komt het vast vanzelf goed.<\/p>\n

De kinderen die in deze wijken wonen, hebben geen Nederlandse vrienden, sterker nog: ze groeien nauwelijks met Nederlandse kinderen op. Een Turks meisje van achttien jaar vertelt hoe jammer ze dat vindt. \u2018Ik ging naar de islamitische basisschool, nu zit ik op het Europa College, daar zitten ook geen Nederlanders op. Eigenlijk ken ik ze nauwelijks, daarom vind ik het ook zo apart om met u te praten.\u2019<\/p>\n

De kinderen zien hun ouders met het leven worstelen en daar ergeren ze zich ook aan. Ze vinden het moeilijk dat hun ouders vaak losers zijn die gebrekkig Nederlands spreken, geen baan hebben en buiten de samenleving staan. Maar hun loyaliteit is bijna altijd groter dan hun verlangen om met de wereld van hun ouders te breken. In moslimkring is familie een heilig woord. Vaak streven kinderen hun ouders binnen de kortst mogelijke tijd voorbij, en als ze in verkeerde handen vallen, gaan ze zich wijden aan een pure, radicale islam.<\/p>\n

Achmed is zo\u2019n jongen. Hij is twee\u00ebntwintig. Wat hij precies doet, houdt hij graag een beetje duister. \u2018Ik ben bezig met allerlei zaken,\u2019 zegt hij. Sinds zijn zeventiende voelt hij zich zeer sterk aangetrokken tot het geloof. Zelfs in de kantine van zijn school zat hij met zijn hoofd in de koran. Het liefst zou hij naar Saoedi-Arabi\u00eb gaan om zich daar aan zijn geloof te wijden.<\/p>\n

We spreken elkaar af en toe. Hij vertelt dat hij bijeenkomsten bezoekt bij mensen thuis of in sportzalen. In Amsterdam, in Rotterdam en in Tilburg. Ergens thuis of in een sportzaaltje valt minder op dan in de moskee \u2013 hij weet dat hij door de politie wordt afgeluisterd, gevolgd misschien zelfs. Maar het kan hem niet schelen. De moslims hier worden aangevallen, zegt hij keer op keer. Dus is het zijn plicht en die van zijn broeders om terug te vechten. ?<\/p>\n

\u2018Er gebeurt van alles in die hoofden\u2019
In juli dit jaar waarschuwde de Franse inlichtingendienst voor een islamitische radicalisering van moslims in kansarme wijken. De Direction Centrale des Renseignements Generaux (DCRG) onderzocht zeshonderd \u2018gevoelige\u2019 wijken in het hele land. De onderzoekers constateerden dat de secularisering van de islam krachtig doorzet. Maar ze zagen in meer dan driehonderd wijken (1,8 miljoen inwoners) dat er onwil is of gebrek aan mogelijkheden om te integreren.<\/p>\n

In tenminste tweehonderd wijken neemt de invloed van radicale imams toe. Steeds meer scholieren zouden volgens het onderzoek weigeren lessen te volgen die zij in strijd met de islam achten, zoals gymnastiek en geschiedenis. Volgens de Franse inlichtingendienst hameren radicale imams erop dat de jongeren slachtoffer zijn van racisme. Zo steekt een fel anti-westers sentiment de kop op.<\/p>\n

Sadik Harchaoui, directeur van het onderzoeksinstituut Forum, ziet hetzelfde in Nederland gebeuren. \u2018Er gebeurt van alles in die hoofden,\u2019 zei hij in april tegen Vrij Nederland. \u2018Ze zijn woedend omdat ze er niet bij mogen horen.\u2019 Samen met terrorisme-expert Frank Buijs schreef hij in het juridisch tijdschrift Proces over de mechanismen die jongeren in de armen van rekruteurs drijven. \u2018Wij stuitten op de extreme ontvankelijkheid van jongeren in de middenklasse. Hun vermogen te relativeren is helemaal weg.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Onder onze ogen zijn grote delen van Amsterdam-West veranderd in getto\u2019s. VN-redacteur Margalith Kleijwegt schrijft een boek over de ouders in die getto\u2019s en bracht er het afgelopen jaar veel tijd door. \u2018Zodra ze zestien zijn, vertellen ze je niet meer wat ze doen.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2079,2077,59,485,121,241,151],"tags":[783,1913],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126225"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126225"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126225\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126225"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126225"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126225"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}