{"id":126205,"date":"2004-12-18T13:28:00","date_gmt":"2004-12-18T11:28:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/arthur-japin-deze-schrijver-doet-alles-voor-zijn-publiek-on-the-road-met-japin\/"},"modified":"2004-12-18T13:28:00","modified_gmt":"2004-12-18T11:28:00","slug":"arthur-japin-deze-schrijver-doet-alles-voor-zijn-publiek-on-the-road-met-japin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/arthur-japin-deze-schrijver-doet-alles-voor-zijn-publiek-on-the-road-met-japin\/","title":{"rendered":"Arthur Japin, deze schrijver doet \u00e1lles voor zijn publiek. On the road met Japin"},"content":{"rendered":"
\n

18-12-2004
Door Anne Versloot<\/p>\n

Tachtig optredens deed publiekslieveling Arthur Japin afgelopen jaar. De aanvragen voor een signeersessie of voordracht stroomden binnen toen hij in mei de Libris Literatuurprijs won met \u2018Een schitterend gebrek\u2019. Maar vervelen doet het hem nooit.<\/p>\n

\u2018Uitverkocht\u2019 staat er met de hand geschreven op het A-viertje. Het zit met twee plakbandjes vast op de draaideur van de Bussumse openbare bibliotheek. Buiten valt de regen met bakken uit de lucht. Het is kwart voor acht, een kwartier voor het optreden van schrijver Arthur Japin. De meeste van de ruim tweehonderd Japin-aanbidders \u2013 vooral dames, vijftigplus \u2013 hebben hun fietsen met volgelopen fietstassen in de rekken pal tegenover de ingang geparkeerd. Ze haasten zich naar binnen, trekken hun druipende jassen uit, regenkapjes en slappe hoedjes worden aan de kapstok gehangen. In het gedrang klinken kreten van herkenning, vriendinnen begroeten elkaar opgetogen.<\/p>\n

De toegangkaartjes scheurende bibliothecaresse \u2013 \u2018bewaar hem goed, u kunt er in de pauze een gratis consumptie mee afhalen\u2019 \u2013 is dolblij met de hoge opkomst. \u2018Ik had niet anders verwacht, zelfs met dit hondenweer. Want Arthur Japin is een groot schrijver. De grootste! Zijn romans zijn bij ons almaar uitgeleend en gereserveerd, z\u00f3veel leeskringen bespreken hem. Daarom willen wij meneer Japin wel over de vloer,\u2019 jubelt ze. Het valt haar op dat er veel vrouwen op deze literaire avond afkomen, zoals bij de meeste schrijversvoordrachten. \u2018Die lezen gewoon het meest. Kom maar eens op een gemiddelde doordeweekse dag in onze bibliotheek: all\u00e9\u00e9n vrouwen.\u2019<\/p>\n

In het midden van de leeszaal staan tweehonderd klapstoelen. Opgesteld in een halve cirkel rond een podium met daarop een leren fauteuil en twee palmachtige kamerplanten. De voorste rijen zijn al gevuld. De rest van het publiek wandelt nog wat rond met een plastic beker koffie in de hand of staat in groepjes druk bij te praten. Twee medewerkers van de lokale boekhandel leggen de stapels Japin-romans die hij in de pauze zal signeren nog eens recht. Maar dan gaat er een opgewonden geroezemoes door de zaal: hij is gearriveerd!<\/p>\n

Onmiddellijk schuiven de Bussumse dames richting hun stoelen. Pas als iedereen zit, loopt Japin, in donkerblauw colbert en bruinleren tas onder de arm, tussen de rijen door naar voren. Twee buurvrouwen stoten elkaar aan. De een, op samenzweerderige toon: \u2018Hij heeft veel minder krullen dan op de foto.\u2019 Ze giechelen zachtjes.<\/p>\n

De schrijver gaat zitten, stelt de microfoon op de goede hoogte en kijkt tevreden de zaal rond. \u2018Wat mooi, zo\u2019n vol huis.\u2019 Zijn stem klinkt warm. Om het ijs te breken, vertelt hij dat iedereen zijn achternaam mag uitspreken zoals die wil. Zelf houdt hij het op de Franse variant want hij stamt af van een groep rondreizende toneelspelers uit Frankrijk. Een camera flitst. Hij laat een net niet te lange stilte vallen en draagt uit zijn hoofd voor uit De zwarte met het witte hart, zijn bestseller over de Afrikaanse prinsjes Kwasi en Kwame die in 1837 aan de Hollandse koning Willem I werden geschonken. Nergens hoor je gekuch, de zaal hangt aan zijn lippen.<\/p>\n

\u2018Ronduit indrukwekkend, die combinatie van acteren en vertellen,\u2019 oordeelt een pronte blonde dame in de pauze. \u2018Dat geeft \u00e9cht een meerwaarde aan zijn performance.\u2019 Aan het eind van de avond barst een klaterend applaus los. \u2018Hartelijk dank voor uw komst en aandacht,\u2019 zegt Japin simpel. Tien minuten later trekt de schrijver zijn dunne jas over zijn oren en stapt de druilerige regen in, op weg naar het station.<\/p>\n

Tachtig optredens doet hij dit jaar, vertelt de schrijver een dag later in de trein \u2013 onderweg naar een interview voor een Bloemendaals publiek. Best veel, geeft hij toe. De aanvragen om hem te mogen ontvangen voor een signeersessie of voordracht stroomden helemaal binnen toen hij in mei de Libris Literatuurprijs won met Een schitterend gebrek. Vervelen doet het hem nooit. Toen hij nog acteur was en zong \u2013 \u2018ik heb het tot understudy van Marco Bakker geschopt\u2019 \u2013 deed hij honderdtwintig voorstellingen per jaar. \u2018Het zit gewoon in mijn systeem. Ik schrijf tot vier uur en dan vertrek ik.\u2019 Bovendien, vervolgt hij na een royale hoestbui, \u2018haal ik er veel uit. Als je in je eentje zit te schrijven, heb je geen idee welk effect iets heeft. Pas als je je lezers ziet, spreekt en voelt, wordt dat duidelijk. Het geeft me energie en houdt me alert.\u2019
De trein stopt abrupt. Japin tuurt door het raam de duisternis in. Zou dit station Bloemendaal al zijn? Inderdaad. Hij grist zijn tas en jas mee en trekt een sprintje naar de deur. Net op tijd.<\/p>\n

Als Japin het gebouw van de Hartelust-mavo binnenloopt, komt zijn interviewer, psychiater Bram Bakker, met een uitgestoken hand op hem af. Ondertussen stroomt de zaal langzaam vol. \u2018Ik ben een \u00e9chte Japin-fan,\u2019 zegt een mevrouw uit Haarlem met overslaande stem. \u2018De zwarte met het witte hart vond ik enig. Ik hou al zijn interviews bij. Het is ook zo\u2019n m\u00f3\u00f3ie man, vindt u niet? Net Willem Nijholt…\u2019<\/p>\n

Japin neemt plaats naast Bram Bakker. Hij is een beetje op zijn hoede voor de psychiater \u2013 over Bakkers vorige publieke interview, met Grunberg, heeft hij rare verhalen gehoord. (Grunberg zelf wil er, bij navraag, niet veel over kwijt: \u2018Het was een hilarische en enerverende avond met Bram Bakker.\u2019)<\/p>\n

Bakker, ter introductie: \u2018Ik ben blij dat Arthur Japin toch gekomen is, hij kwakkelt een beetje, door een verkoudheid.\u2019
Japin, lijzig pratend: \u2018Ik voel me ineens een stuk beter.\u2019<\/p>\n

Bakker: \u2018Hopelijk lukt het interview dit keer beter. Arnon Grunberg sloeg een beetje dicht.\u2019<\/p>\n

Japin, erbovenop: \u2018Hij was daarn\u00e1 ziek.\u2019<\/p>\n

Het publiek gniffelt.<\/p>\n

Bakker: \u2018Wat vind jij ervan dat Grunberg zo krampachtig volhoudt dat zijn boeken niet over hemzelf gaan?\u2019
Japin, met zijn ogen rollend: \u2018Daar weet ik echt n\u00edks van.\u2019<\/p>\n

Hilariteit in de zaal. Vervolgens is Japin aan een stuk door aan het woord. Hij vertelt over zijn roman De droom van de leeuw, waarvoor hij in de rol van filmregisseur Federico Fellini kroop, over het bordeel in Rome waarin schrijfster Rosita Steenbeek en hij, op zoek naar een hotel, bijna belandden en over de periode dat hij in het theater speelde. \u2018Dat heb ik tien jaar met lood in mijn schoenen gedaan.\u2019 Ook de zelfmoord van zijn vader, toen hij twaalf was, verzwijgt hij niet. \u2018Toen wilden familieleden mij naar een psychiater sturen.\u2019 Japin kijkt glimlachend opzij. \u2018Maar ik wilde niet. Psychiaters hebben mijn vader nooit enig goed gedaan.\u2019<\/p>\n

Bakker luistert aandachtig.<\/p>\n

Japin gaat verder, zo nu en dan neemt hij een slok water. Hij declameert de eerste pagina uit De zwarte met het witte hart en besluit met een passage uit Een schitterend gebrek.<\/p>\n

In de koffiepauze verkast Japin naar een formica tafel achter in de aula en signeert het ene na het andere boek. \u2018Dat u al die fragmenten zo goed uit uw hoofd kent,\u2019 zegt een in tweed gehulde dame verrukt. \u2018Tja, dat heb ik vaker gedaan,\u2019 zegt Japin glimlachend, terwijl hij een exemplaar van Een schitterend gebrek van de volgende in de rij aanpakt en een zwierige handtekening op het titelblad zet. Om halfelf, na een vragenvuur van het publiek \u2013 \u2018komt het door uw seksuele geaardheid dat u zich zo goed in een vrouwelijk personage kunt inleven?\u2019; \u2018zijn de filosofische uitspraken in uw boeken van uzelf?\u2019 \u2013 vindt Japin het welletjes. Het publiek klapt en een glunderende Bram Bakker drukt hem vlak voor hij vertrekt een grootformaat fles wijn in handen.<\/p>\n

In de garderobe concludeert een heer: \u2018Hij is wel wat koket.\u2019<\/p>\n

De volgende stop is Rotterdam. Hoeren fascineren hem. Op de tippelzone van de Keileweg, waar kort daarvoor twee prostituees zijn vermoord, neemt Japin de situatie op. Vervolgens rijdt hij door naar het dagactiviteitencentrum in de Zaagmolenstraat waar hij Fatima, een hero\u00efneverslaafde prostituee zal interviewen voor de jaarlijkse schrijversbijlage van het Rotterdams Dagblad. Bij binnenkomst moet hij wachten. Fatima is nog midden in de repetities voor de musical waarin ze met andere verslaafde vrouwen gaat spelen. Japin, in spijkerbroek en op gympen, gaat in kleermakerszit op de grond zitten en kijkt.<\/p>\n

\u2018Willkommen, bienvenue, welcome,\u2019 zingen de vrouwen. Danspasjes worden erbij geoefend. Sommigen zijn er niet helemaal met hun gedachten bij, dus steeds een paar tellen te laat. Het maakt niet uit, de band wordt gewoon opnieuw gestart. Ze lachen veel. Het stuk gaat over de op handen zijnde sluiting van de Keileweg. \u2018Ik ben van de gemeente, ik weet van niets,\u2019 zegt de \u2018ambtenaar\u2019 tegen de \u2018welzijnswerker\u2019. Als de repetitie voorbij is, zijn de vrouwen snel verdwenen. De tippelzone gaat open.<\/p>\n

In een zaaltje in het souterrain praat Japin een halfuur met Fatima. Hij vraagt haar plompverloren hoe het de eerste keer was. \u2018Elke keer is de eerste keer.\u2019 Ze walgt van iedere hoerenloper. \u2018Meestal zijn het net beesten. Behalve een, die wil alleen praten.\u2019 Ze heeft geen macht, vertelt ze, \u2018je hebt die mannen nodig. Het enige waar ik op sta, is dat een auto vlak voor me stopt, niet een paar meter verderop.\u2019 Ze zou graag weer lid willen worden van de bibliotheek.<\/p>\n

\u2018Prostituees intrigeren me,\u2019 vertelt Japin daarna in een koffiecorner schuin tegenover het Centraal Station. Hij neemt een slok van zijn mineraalwater. \u2018Hun schaamteloosheid boeit me, mij is vroeger geleerd me voor alles te schamen. Voor wie ik was, hoe ik eruitzag, wat ik deed. Op school, elke dag werd ik opgewacht door een groep schoolkinderen. Ik moest over mezelf bepaalde dingen van ze zeggen \u2013 soms deed de leraar ook mee. Ik vertel niet wat. Er werden sigarettenpeuken op me uitgedrukt. Om me daartegen te weren, verdween ik op zulke momenten in mijn hoofd, dacht ik aan iets anders \u2013 net als Fatima, als ze iets walgelijks moet doen met een klant. Er werd mij door mijn belagers \u00e9\u00e9n uitweg geboden, een bezweringsformule. Als ik die uitsprak, werd ik niet geslagen. Die hoef ik voor niemand meer te herhalen, dus ik vertel hem je niet. Het staat ergens in De zwarte met het witte hart. Een korte stilte. \u2018In mijn boeken stellen personages in uitzichtloze situaties zich soms ook voor dat ze elders zijn. Ze vluchten in hun fantasie.
Thuis schaamde ik me, vanwege het rondvliegende vaatwerk en de angst dat voorbijgangers de vele ruzies konden horen.\u2019 Als kind was Japin gewend aan huiselijk geweld. Hij herinnert zich nog goed dat hij op zijn eigen verjaardagsfeestje heen en weer rende tussen het voorhuis vol feestende buurtkinderen en het achterhuis, waar hij probeerde te voorkomen dat zijn vader zijn moeder een schedelbasisfractuur zou slaan.<\/p>\n

\u2018Al jong hield ik me bezig met volwassen problemen. Daardoor was ik te weinig speels, te weinig kind. Ons gezin leefde heel ge\u00efsoleerd. Ik voelde me anders. Nog steeds ga ik niet naar verjaardagen, ik kom niet in het caf\u00e9. Ik begrijp de codes niet. Heb geen impuls om dingen uit mezelf te vertellen. Schrijven doe ik misschien wel ter compensatie. Via de vermomming van historische figuren doe ik in mijn romans dingen die ik normaal misschien niet zou doen. Je kunt je eigen ervaringen omtoveren.\u2019<\/p>\n

Japin kijkt op de klok, haalt zijn neus op, hij moet naar huis. Op het perron, wachtend op de vertraagde trein, vertelt hij tussen een paar niezen door dat hij over een paar dagen zijn nieuwe oom zal ontmoeten. Hij is hem op het spoor gekomen na een zoektocht in het Rotterdamse en Schiedamse gemeentearchief \u2013 met de hulp van een archivaris en een journalist en getipt door mensen die diens oproep in het Rotterdams Dagblad hadden gelezen. \u2018Ik was nieuwsgierig naar mijn opa van vaderskant die ik nooit heb gekend. Ik had alleen een stoere foto van hem op een Harley Davidson \u2013 ik lijk op hem. Een halfbroer van mijn vader, die het nummerbord herkende dat ik in een radioprogramma had genoemd, belde mij op.\u2019 Ze maakten meteen een afspraak. \u2018Ik ben reuze benieuwd.\u2019<\/p>\n

17 November loopt Arthur Japin in kostuum. Het is een heugelijke dag: Hella S. Haasse krijgt de Prijs der Nederlandse Letteren uitgereikt. Door koningin Beatrix. Lokatie van dit evenement: Paleis Noordeinde. Om exact tien over half vijf begint de plechtigheid. Eerst wordt het juryrapport voorgelezen, daarna is het de beurt aan Hare Majesteit. Ze eindigt met een persoonlijke ontboezeming: \u2018Als ik met vakantie voor mijn plezier boeken meeneem en daar een van u bij is, lees ik dat altijd het eerst.\u2019 Daarna overhandigt ons staatshoofd de oorkonde aan Haasse. Japin veert op uit zijn stoel om het beter te kunnen zien \u2013 schuin achter hem zit Willem Nijholt. Dan volgt het dankwoord van Haasse (\u2018Ik durf mijzelf vandaag een gelukkig mens te noemen\u2019) en tot slot een lang, lang applaus. Alle genodigden worden weggestuurd om te wachten tot de Grote Balzaal klaar is voor de receptie.<\/p>\n

Na een kwartier is het zover. Schrijvers, sjofel gekleed literair journaille, beleidsambtenaren en de andere gasten mogen weer naar binnen en algauw keuvelt iedereen met iedereen. Velen verdringen zich om feestvarken Hella en haar familieleden; feliciteren lukt met moeite. De vorstin feliciteert Japin nog met zijn Librisprijs.<\/p>\n

Arthur Japin loopt nogal opgelaten in zijn nette pak \u2013 \u2018ik heb nog gebeld om te vragen of het echt m\u00f3\u00e9st\u2019. Hem wordt door een klein blond meisje van NRC om een korte reactie gevraagd, hij steekt zijn hand op naar collega\u2019s, schudt Hella S. Haasse de hand en kijkt vervolgens eens goed rond. \u2018Opmerkelijk veel mannen hier,\u2019 constateert hij ietwat afgunstig. Hij pakt een jus d\u2019orange van een dienblad en een toastje paling. Hap, slok. Dit is voor vanavond zijn diner. Tegen de grootmeester van het Koninklijk Huis, een oude bekende met wie hij genoeglijk staat bij te praten, zegt hij dat hij wel op de tijd moet letten. Hij geeft vanavond een lezing. In Gemert. Dat betekent: de trein van even na zessen.<\/p>\n

Na Gemert is Zevenaar aan de beurt. Nog \u00e9ven, dan geeft hij een serie lezingen in het warme Indonesi\u00eb. Japin is nog altijd verkouden; hij rochelt en proest wat af. In de intercity naar Arnhem wordt hij daarom door een nijdige passagier uit de eersteklas gestuurd: dit is een stiltecoup\u00e9, meneer! Een paar wagons verderop laat hij zich in een stoel zakken en steekt van wal over het bezoek aan zijn halfoom. Weer een familieverhaal, weer ellende. \u2018Een vriendelijke man van eenenzestig, met dezelfde bruine ogen als mijn vader. Hij woont net over de grens in Duitsland. We waren allebei nerveus. Hij kende mijn vader niet \u2013 ze scheelden twintig jaar. Zijn moeder ontmoette mijn grootvader pal na zijn motorongeluk, dat de dag nadat de foto werd genomen plaatsvond. Zij werkte bij de verzekering en kwam naar het ziekenhuis voor de afhandeling. Hun relatie begon nog voordat mijn oma kans had op ziekenbezoek te komen.\u2019
De ontmoeting was een eerste kennismaking. Japin verwacht niet dat ze elkaars deur zullen platlopen. \u2018Ik ben niet zo familieziek.\u2019 Maar ze zullen elkaar best nog eens ontmoeten, hoopt hij.<\/p>\n

De avond in Zevenaar verliep naar Japins verwachting. De burgemeester, die geen boek van hem kent, prijst de gloedvolle samenwerking tussen de plaatselijke boekhandel en theater de Bommersheuf die deze man naar \u2018onze gemeente\u2019 hebben gehaald.<\/p>\n

\u2018Kleur heb je nooit zelf, kleur krijg je door anderen,\u2019 zegt Japin een paar dagen later tegen zijn publiek op de al wekenlang uitverkochte Contactdag Zeeuwse leeskringen in Middelburg. Het is een citaat uit De zwarte met het witte hart. Onmiddellijk klatert daarna het applaus. In Zeeland stormen de vrouwen tijdens de pauze niet subiet op het verkooppunt van de boekhandel af, zoals in Bussum en Bloemendaal. Nee, hier worden de van huis meegenomen Japin-boeken uit de degelijke handtassen gewurmd. De schrijver signeert ze onverstoord. \u2018Kunt u er \u201cvoor Martin en Sonja\u2014 bij zetten?\u2019 klinkt een verzoek. De rij handtekeningvragers is beduidend korter dan hij gewend is. De meesten drinken een kopje koffie aan tafel. Een van hen ziet in Japin een heuse, kleine ondernemer.<\/p>\n

\u2018Hij weet het zo beeldend te zeggen allemaal, met veel gevoel voor drama. Echt een acteur,\u2019 zegt een mevrouw met een roze coltrui. Ze komt uit Sint-Maartensdijk op het eiland Tholen, tachtig kilometer verderop. Haar leeskringvriendinnen vallen haar dolenthousiast bij. \u2018Hij lijkt me ook zo\u2019n l\u00ed\u00e9ve man,\u2019 fluistert een van hen.<\/p>\n

Ook Japin neemt koffie, af en toe komt iemand langs om een compliment uit te delen of met een brandende vraag. Op een paar meter afstand staat een vrouw met donkerbruin halflang haar al een tijdje naar Japin te turen. Plots lichten haar ogen op en stapt ze resoluut op de schrijver af: \u2018Bent u soms familie van Antoine Bodar? U heeft precies dezelfde uitstraling.\u2019 Japin verslikt zich bijna in zijn koffie en antwoordt vriendelijk: \u2018Nee, zelfs in de allerverste verte niet.\u2019 Boos zal hij niet snel worden. Al lijkt hij nog zo openhartig, zijn diepste gevoelens verbergt hij toch netjes.<\/p>\n

De schrijver kijkt nergens meer van op. \u2018Ik krijg de meest uiteenlopende vragen.\u2019 Soms heel verrassende. Zoals die keer in Arnhem toen twee pas afgestudeerde theatermakers na afloop schoorvoetend kwamen vragen of hij \u2018De wolkenfabriek\u2019, een van zijn korte verhalen, wilde bewerken voor hun poppentheaterproductie voor volwassenen. Hij geloofde op slag in ze. \u2018Morgen krijg ik in Amsterdam voor het eerst drie sc\u00e8nes te zien. Als alles goed gaat, is de premi\u00e8re in juni volgend jaar.\u2019<\/p>\n

Krijgt hij nou ook vaak dezelfde vragen op zich afgevuurd? Ja, knikt hij bedachtzaam. Is het niet moeilijk voor u om u in een vrouwelijk personage te verplaatsen? Hoe is de verhouding werkelijkheid en fictie in uw werk? Hoeveel research doet u? Japin dreunt zo deze trits vragen op. \u2018Ik heb er geen moeite mee. De interesse van de vragensteller is oprecht en het publiek hoort het antwoord voor de eerste keer.\u2019 Ruzie heeft hij nooit gekregen. \u2018Nee, lacht hij wat valsig, \u2018daar ben ik veels te handig in. Bovendien, als een interviewer gemene vragen stelt, kiest de zaal al snel jouw kant.\u2019 Het grappigste wat hij zich kan herinneren, is een studente psychologie die meende dat hij de figuren Kwasi en Kwame had gevormd naar twee rivaliserende antropologische theorie\u00ebn. Japin: \u2018Ik had er nog n\u00f3\u00f3it van gehoord. Het arme kind moest haar hele scriptie overdoen.\u2019<\/p>\n

Hij draait zich hartelijk lachend om en loopt de zaal weer in, klaar voor alle vragen uit Zeeland.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tachtig optredens deed publiekslieveling Arthur Japin afgelopen jaar. De aanvragen voor een signeersessie of voordracht stroomden binnen toen hij in mei de Libris Literatuurprijs won met \u2018Een schitterend gebrek\u2019. Maar vervelen doet het hem nooit.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[1717,9,97,269],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126205"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=126205"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/126205\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=126205"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=126205"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=126205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}