{"id":125945,"date":"2005-08-27T11:21:00","date_gmt":"2005-08-27T09:21:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-ramp-die-bret-easton-ellis-heet-een-beetje-een-gekwelde-ziel\/"},"modified":"2005-08-27T11:21:00","modified_gmt":"2005-08-27T09:21:00","slug":"de-ramp-die-bret-easton-ellis-heet-een-beetje-een-gekwelde-ziel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-ramp-die-bret-easton-ellis-heet-een-beetje-een-gekwelde-ziel\/","title":{"rendered":"De ramp die Bret Easton Ellis heet, Een beetje een gekwelde ziel"},"content":{"rendered":"
\n

Bret Easton Ellis is niet alleen een roemruchte schrijver, maar ook een ster, een cultfenomeen. Dat zich graag dommer voordoet dan hij is. Te veel informatie zit de interpretatie van zijn werk immers maar in de weg. Laat hij zich in zijn \u2018autobiografie\u2019 Lunar Park, die op 1 september verschijnt, wel kennen? <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

De ramp die Bret Easton Ellis heet, Een beetje een gekwelde ziel<\/h3>\n

Bret Easton Ellis (1964) vergroot graag het raadsel rond zichzelf in de publiciteit. Hoezeer hij ook mag beweren niet te willen provoceren met zijn boeken, in de interviews die hij afstaat, doet hij niet anders. Vooral in de beginperiode van zijn schrijversloopbaan, vlak na de verschijning van zijn succes\u00acdebuut Less Than Zero in 1985, gezeten in dure restaurants, zonnebril op, strak in het pak, fors aan de wodka en\/of wufte cocktails, had hij daar lol in. Veel grappen en grollen, waarbij hij zich vaak \u2013 tot ontsteltenis of onbegrip van de journalist \u2013 dommer voordeed dan hij is.
Of dommer voordoet, want in een recent interview in The New York Times was het weer raak. Eerst zegt hij dat hij onlangs de bijbel heeft gelezen, van voor naar achter, zo\u2019n vijf tot vijftien pagina\u2019s per dag. Gevraagd welke versie hij las, blijft hij het antwoord schuldig. Goed, houdt de interviewer aan, was het de King James-versie of een eenvoudiger uitvoering? Zijn antwoord: \u2018Ik denk dat ik ze allebei las.\u2019 Het Oude of het Nieuwe Testament? \u2018Het deel dat begint met, weet je, de vier hoofdstukken van verschillende verhalen.\u2019 Zijn dat dan de verhalen over Mozes of Jezus? \u2018Jezus,\u2019 zegt hij. \u2018Denk ik.\u2019<\/p>\n

Bret Easton Ellis is niet alleen een roemruchte schrijver, maar ook een ster, een cultfenomeen. Als medialieveling mag hij zich verheugen in een nog immer aanzwellende reeks koosnamen, waaronder: de \u2018bad boy\u2019 van de Amerikaanse literatuur, de literaire \u2018shock-jock\u2019, \u2018de stem van zijn generatie\u2019, \u2018leider van de Brat Pack\u2019, d\u00e9 \u2018shop-and-chop\u2019-schrijver. Tegenstanders versleten hem, na publicatie van zijn omstreden roman American Psycho in 1991, onder andere voor de duivel zelf, voor een verkrachter, sadist, vrouwenhater en moordenaar. Intimi daarentegen worden niet moe te benadrukken hoe aardig hij is. Collega-schrijver en vriend Will Self verklaarde: \u2018Hij is de man die ik mijn kinderen in bad zou laten doen.\u2019 Tevens maakte Self wereldkundig dat Ellis een portefeuille die hij op straat had gevonden, direct naar de rechtmatige eigenaar opstuurde.<\/p>\n

Ook nogal wat journalisten bevinden Ellis innemend, getuige hun interviews waarin ze steevast dezelfde conclusie trekken: kwamen ze binnen in de kopijgerichte verwachting een yuppieseriemoordenaar te treffen wiens ijskast uitpuilt van de afgehouwen vrouwenhoofden, valt het vies tegen. \u2018Hij draagt ook \u2013 let op! \u2013 witte sokken.\u2019<\/p>\n

De literair geschoolde lezer, die weet dat de schrijver niet hoeft samen te vallen met zijn onderwerp, zal daar niet van opkijken. Maar voor veel anderen is het kennelijk nog steeds een nieuw inzicht.<\/p>\n

Nog wat common knowledge: voor een heldere uiteenzetting van de politieke toestand in de wereld moet je bij Ellis liever niet aankloppen. Dat ondervond weer een andere journalist, die beleefd informeerde naar Ellis\u2019 standpunt over de net uitgebroken Irak-oorlog. \u2018Om van Saddam Hoessein af te komen, uitst\u00e9kend. Om het Iraakse volk te bevrijden, uitst\u00e9kend. Om onze oliebelangen veilig te stellen, uitst\u00e9kend. Als we nu nog iets zouden kunnen doen aan Las Vegas ben ik helemaal gelukkig.\u2019<\/p>\n

Dat is dan nog alleen een spelletje, maar dat hij mist schept rondom zijn persoonlijk leven, heeft een reden. Te veel informatie zou de interpretatie van zijn werk een bepaalde richting op kunnen sturen en daarmee beperken, vreest hij. Zo vermijdt hij het onderwerp van zijn seksuele voorkeur altijd angstvallig. Op de vraag of hij hetero-, homo- of biseksueel is, geeft hij geen commentaar. Dat zijn personages een troebele seksuele identiteit hebben, is het enige dat er volgens hem toe doet.<\/p>\n

Gevolg van Ellis\u2019 mysterieuze gedoe is wel dat wanneer er dan een scheutje informatie loskomt, de pers meteen in rep en roer raakt. Zo zit hij in de slotsc\u00e8ne van Gerald Fox\u2019 verder ondraaglijk saaie BBC-documentaire This is Not an Exit (1998) in een limousine, samen met collega-schrijvers Candace Bushnell (Sex and the City) en Lawrence David. Gezellige boel daar, ze zijn dronken en\/of stoned. Bushnell vraagt hem: \u2018Bret, have you ever been with a woman?\u2019 Hij: \u2018I have been with a woman.\u2019 Later kreeg hij weer spijt van die onbedoelde openhartigheid.<\/p>\n

Waarom eigenlijk? Zo\u2019n raadsel is Bret Easton Ellis nu ook weer niet. We weten dat hij is opgegroeid in Sherman Oaks in de San Fernando Valley, het New Jersey van de westkust. Het gezin bestond verder uit: vader, moeder, twee zussen. Upper middle class, geld was geen probleem. Zijn vader, een speculant in onroerend goed, was een mepgrage alcoholist en op een gegeven ogenblik leidde die terreur tot een echtscheiding. Bret bezocht een dure priv\u00e9school, alwaar hij omringd werd door kinderen van Hollywood-producers en andere beroemdheden.<\/p>\n

Na deze opleiding verliet hij Californi\u00eb en vertrok hij naar het elitaire Bennington College in Vermont (gefictionaliseerd als \u2018Camden\u2019 in al zijn boeken). Daar schreef hij zijn debuutroman Less Than Zero, over een groepje illusieloze, drugsgebruikende, rijke jongeren in Los Angeles, waarmee hij direct uitzinnig beroemd werd. Twee jaar later, in 1987, publiceerde hij The Rules of Attraction, zijn roman over verveelde, losgeslagen jongeren op een exclusieve universiteit. Hij verhuisde naar New York, waar hij zich met volle overgave in het feest- en uitgaanscircuit stortte. Tot zover de jaren tachtig.<\/p>\n

De jaren negentig stonden eerst in het teken van de controverse rond zijn roman American Psycho (1991); vervolgens kwam een eind aan een jarenlange, zorgvuldig geheim gehouden relatie met een politicus; ook kende Ellis een korte verslaving aan hero\u00efne. Voorts ging hij in therapie, omdat hij naar eigen zeggen bang is voor alles, om zich te binden, om te vliegen, alleen niet om te schrijven.<\/p>\n

In 2004 overleed zijn beste vriend en geliefde Michael Wade Kaplan, op dertigjarige leeftijd. Aan hem en aan Ellis\u2019 vader is zijn nieuwe roman Lunar Park opgedragen. Op serieuze momenten laat de schrijver over zijn huidige levenssituatie los: \u2018Geen vrouw, geen kinderen, geen hond. Het is heel rustig. Ik schrijf.\u2019 In een joliger bui zegt hij: \u2018Ik merk niet dat ik beroemd ben. Ik word niet herkend op straat of als ik ga winkelen. Er zijn geen gillende meisjes die me volgen, of mensen die een foto van mij nemen\u2026 mijn leven is z\u00f3 saai. Als je eens wist.\u2019 Vriend Will Self, wederom: \u2018Hij is een beetje een gekwelde ziel, en waarom zou hij dat ook niet mogen zijn?\u2019<\/p>\n

Het verhaal van Bret Easton Ellis is eigenlijk bij uitstek een Amerikaans verhaal, zoals we dat uit de literatuur kennen, met vallen, faillietverklaring, opstaan en sterker terugkomen. Op zijn eenentwintigste gevierd als de schrijver van de nieuwe The Catcher in the Rye, op zijn zevenentwintigste in de ban gedaan als vrouwen hatende psychopaat. Na het beruchte American Psycho, over een seriemoordende Wall Street-investment banker in het Ronald Reagan-tijdperk, verschenen nog de gloomy verhalenbundel The Informers (1994), en de roman Glamorama (1998), over terrorisme in de internationale modewereld. En dan nu zijn \u2018autobiografie\u2019 Lunar Park, waarmee hij zichzelf literair overtreft.<\/p>\n

Toch zal zijn naam eeuwig verbonden blijven met American Psycho, of liever: met de rel rond dat boek. Die barstte ruim voor de verschijning van de roman al los, en dat was en is ongehoord. Lang heeft het geleken alsof Bret Easton Ellis slachtoffer werd van het spook van de politieke correctheid, dat begin jaren negentig nog rondwaarde. In zekere zin is dat ook zo, maar de ware toedracht is banaler.<\/p>\n

De aanstormende journalist Michael Krantz kreeg het manuscript van American Psycho, dat bij Ellis\u2019 vaste uitgever Simon & Schuster op de burelen circuleerde, toegespeeld van een jonge medewerkster aldaar. Hollywood had al grote interesse voor het boek, vanwege de eenregelige, goed verfilmbare samenvatting: bankier is in het geheim een seriemoordenaar. Krantz besefte daarom de nieuwswaarde: \u2018Ik dacht: wauw, dit is goed voor mijn carri\u00e8re!\u2019 Dus bracht hij het boek eerst naar het hippe, progressieve periodiek Spy, daarna naar het establishmentweekblad Time. Omdat Spy zou voorpubliceren uit het manuscript, deed Time mee, en dat maakte de aanval op Ellis zo totaal. Als alleen Time zou hebben uitgepakt, had Ellis kunnen zeggen: wat kun je anders verwachten van zulke bourgeois?<\/p>\n

De rest is geschiedenis, uit een andere tijd, uit een geheel andere wereld, waarin kunst nog voor controverse kon zorgen \u2013 zie ook de rechtszaak tegen de rapgroep 2 Live Crew, of die tegen de fotograaf Robert Mapplethorpe. Platenmaatschappijen begonnen rond die tijd met hun \u2018Explicit Lyrics \u2013 Parental Advisory\u2019-labels.
Geschiedenis: Time sprak van \u2018de meest weerzinwekkende marteldaden, moorden en het in stukken snijden ooit beschreven in een boek dat mikt op de bestsellerlijsten\u2019.<\/p>\n

Tammy Bruce van de National Organisation for Women zei dat American Psycho \u2018een handleiding voor het martelen en uiteenrijten van vrouwen\u2019 was en riep op tot een nationale boycot van het boek. Haar organisatie zette een informatielijn op met opnamen van de gruweldaden tegen de vrouwelijke slachtoffers in de roman.<\/p>\n

Gloria Steinem suggereerde dat Ellis verantwoordelijkheid zou moeten nemen voor vrouwen die op dezelfde manier als in zijn boek gemarteld en vermoord zouden worden.<\/p>\n

In The New York Times publiceerde de columnist Roger Rosenblatt een stuk onder de sensatietitel: \u2018Snuff This Book! Will Bret Easton Ellis Get Away With Murder?\u2019 Zijn conclusie luidde: \u2018Koop het niet.\u2019 En dat terwijl American Psycho nog steeds niet was verschenen.<\/p>\n

Richard Snyder, hoofd van Simon & Schuster, besloot van de weeromstuit dat zijn uitgeverij het boek niet zou uitbrengen. Vermoedelijk deed hij dit in opdracht van Martin Davis, bovenbaas van Paramount Communications, het bedrijf dat ironisch genoeg de Friday the 13th-slasherfilms had geproduceerd. Sonny Mehta, legendarisch uitgever, sprong in de bres en bood aan American Psycho bij Random House uit te brengen. Zo geschiedde.<\/p>\n

Malle en halfhartige steun voor Ellis kwam van de literaire dinosaurus Norman Mailer, die American Psycho in een zo\u2019n zevenduizend woorden tellend stuk in Vanity Fair toch te licht bevond. Hij wees het boek af omdat het een psychologisch diepteportret van Patrick Bateman ontbeerde. Gebrek aan fantasie verweet hij Ellis. Verder suggereerde hij dat American Psycho voor publicatie onderzocht moest worden door een panel van twaalf gerespecteerde romanschrijvers.<\/p>\n

Een andere literaire veteraan, John Irving, keerde zich polemisch tegen de censuur op American Psycho en tegen de smaadcampagne richting Mehta en de zijnen. \u2018Ik concludeer dat we niet alleen in een tijd van censuur leven, maar ook in domme tijden.\u2019<\/p>\n

De schrijver zelf was destijds in shock. Later evalueerde hij de geboortepijn van zijn boek, dat inmiddels als een moderne klassieker wordt beschouwd: \u2018De hysterie was zo gr\u00f3\u00f3t. Ik werd dagelijks met de dood bedreigd. De nationale vrouwenorganisatie wilde alle boeken van mijn uitgever die dat jaar uit zouden komen in de ban doen. Radicale feministen verstoorden mijn lezingen. Voor geen enkel diner in de literaire wereld werd ik meer uitgenodigd; van de ene op de andere dag was ik een paria.\u2019<\/p>\n

Brett Easton Ellis: persona non grata. In Hollywood stond hij op een officieuze zwarte lijst. Hij kon er geen werkafspraken meer maken, zeker niet met leidinggevende vrouwen, hij mocht zelfs niet in hun kantoren komen. Wat hem restte was: zich verweren, tegen de keer in.<\/p>\n

Almaar hamerde hij erop dat zijn roman fictie is. \u2018De daden beschreven in het boek zijn ten diepste en onweerlegbaar verachtelijk. Het boek zelf is dat niet. Patrick Bateman is een monster. Ik ben dat niet. De verontwaardiging die gerezen is houdt geen enkel verband met waar het boek over gaat.\u2019 En: \u2018Mijn boodschap aan vrouwen die beledigd zijn door het boek is: sorry jongens, lees maar een ander boek. Lees Alice Walker. Lees Amy Tan. Het kan mij niet schelen wat je leest.\u2019<\/p>\n

Sinds Salman Rushdie\u2019s The Satanic Verses was geen boek meer zo verkeerd gelezen als American Psycho. Dat het boek zo letterlijk genomen werd, dat er geen onderscheid werd aangebracht tussen schrijver en personage, dat weinigen het zagen zoals het bedoeld was: als zwarte komedie, maakte Ellis wanhopig. \u2018Ik denk dat ik toen mijn onschuld verloor.\u2019 En, over zijn inzet bij American Psycho: \u2018Wat mij werkelijk interesseerde, was de taal, de structuur, de details.\u2019<\/p>\n

Een mogelijke verklaring voor de blindheid van zovelen, zelfs van literaire critici die toch primair gericht moeten zijn op het muzische en moeten kunnen ontstijgen aan het slechts letterlijk lezen, is mogelijk gelegen in Ellis\u2019 vertelstijl en zijn benadering van de satire in American Psycho. Zijn verteller drukt zich, zoals alle vertellers in zijn oeuvre, uit in de tegenwoordige tijd, zijn versufte zinnen staan in de eerste persoon enkelvoud \u2013 de schrijver zelf blijft onzichtbaar. De toon is steevast onaangedaan, vlak, leeg. Metaforen of symboliek vermijdt hij, ten gunste van schier eindeloze namedropping en het strooien met merknamen. Wat Ellis daarmee beoogt is: zo dicht mogelijk bij de stem van de verteller blijven, zelfs in die stem kruipen. Want daardoor komt zoiets als de waarheid aan het licht over het personage en waarvoor hij staat. Ieder karakter in zijn boeken is bij Ellis emblematisch voor wat er in de maatschappij gebeurt. In Glamorama is dat de tirannie van fysieke schoonheid. Kortom, het proc\u00e9d\u00e9 van groteske fictie-als-spiegel.<\/p>\n

Bij klassieke satire is het morele ijkpunt waartegen de schrijver zijn onderwerp van spot afzet duidelijk. Maar doordat Ellis binnen de stem van zijn verwerpelijke personage blijft, biedt hij de lezer geen expliciet houvast. Weliswaar is American Psycho een roman-met-een-onbetrouwbare-verteller, vol inconsistenties; vermoedelijk pleegt Bateman die schanddaden alleen in zijn fantasie. Maar een lezer die daar geen oog voor heeft, kan zich, in het vuur van zijn verontwaardiging, vergissen in Ellis\u2019 intenties en denken dat hij juist de lifestyle van de yuppieseriemoordenaar verheerlijkt. Dat de schrijver, die in designkledij gestoken deel uitmaakt van hetzelfde trendy New Yorkse partycircuit, de harde Wall Street-aristocraten die overal mee weg komen bewondert.<\/p>\n

Bijna vijftien jaar later is de heisa rond American Psycho nog maar moeilijk voorstelbaar. Ook omdat Bret Easton Ellis, als ik mij alleen al tot Amerika beperk, links is ingehaald door filmers van de nouvelle violence-school als zijn oplettende leerling Quentin Tarantino. En niet alleen in zijn aanwending van geweld. De afschuwelijke muzieksmaak van Patrick Bateman, de lange, bloedserieuze (maar onbedaarlijk geestige) exegese van jaren tachtig-artiesten als Phil Collins, Whitney Houston en Huey Lewis and the News, we zien het terug in het gesprek over Madonna\u2019s hit Like A Virgin in Reservoir Dogs.<\/p>\n

In die bijna vijftien jaar zijn we ook vertrouwd geraakt met gewelddadige games als Doom en Quake, heeft Anthony Hopkins de sociopathische kannibaal Hannibal Lecter salonf\u00e4hig gemaakt, gaan schrijvers als Irvine Welsh en John King nog wel een stukje verder in het opdissen van gruwel dan Ellis.<\/p>\n

Destijds veroorzaakte American Psycho morele paniek, op de vraag wat de roman zou bewerkstelligen als die nu zou verschijnen, antwoordde Sonny Mehta: \u2018Misschien een kleine geeuw. Ik hoop natuurlijk van niet, omdat het een erg goed boek is.\u2019<\/p>\n

Zelfs aartsbestrijder Roger Rosenblatt van The New York Times kan inmiddels wat relativeren: \u2018Het was het soort boek dat het slechtste in iedereen naar boven haalde. Het was niet alleen zelf idioot, maar veroorzaakte ook idiotie bij anderen.\u2019<\/p>\n

Bret Easton Ellis blikte terug toen ik hem interviewde bij de verschijning van Glamorama: \u2018American Psycho bevat inderdaad eindeloze, realistisch aandoende passages vol mechanische seks en klinisch gedetailleerde sc\u00e8nes vol slachtpartijen en vivisectie op menselijk materiaal. Daar staarden een hoop mensen zich toen blind op, maar vandaag leest men mijn boek eerst en vooral als een bijtende satire op de jaren tachtig-yuppiecultuur en op de massasamenleving. Een maatschappij waarin de persoonlijke identiteit verdwenen is en vervangen is door een uiterlijke wereld vol oppervlakkigheden. Als je oog hebt voor het vervagen van de grenzen tussen realiteit en verbeelding in het verhaaluniversum, voor de projectie van een innerlijke wereld op een uiterlijke wereld, zegt een claustrofobische roman als American Psycho heel wat over de moderne samenleving.\u2019<\/p>\n

In Lunar Park schrijft hij over American Psycho: \u2018Er waren duidelijke aanwijzingen dat de misdaden alleen in het hoofd van Bateman bestonden. De moorden en martelingen waren in feite fantasie\u00ebn die gevoed werden door zijn razernij en woede over de manier waarop het leven in Amerika in elkaar stak en over het feit dat hij \u2013 hoe rijk hij ook was \u2013 daarin gevangen zat. De fantasie\u00ebn waren een vlucht uit de werkelijkheid.\u2019<\/p>\n

De jaren tachtig vormen slechts het behang, de achtergrond waartegen deze verschijnselen van alle tijden zich afspelen. De problematiek in het boek is tijdloos, stelt Ellis. \u2018Hoe geeft geld mensen vrijheid? Misbruiken ze die vrijheid? Waar geeft het ze toegang toe? En leidt dat misbruik van vrijheid en rijkdom tot marteling, tot moord? Daar dacht ik veel aan toen ik American Psycho schreef.\u2019<\/p>\n

Het lijken woorden van een moralistische cultuurcriticus. Bret Easton Ellis noemt zich bij voortduring \u2018nogal apolitiek\u2019. Toch bevat zijn werk een stellingname tegen al te vrij ondernemerschap, hysterisch winstbejag, doorgeschoten consumentisme, tegen oppervlakkigheden, tegen yuppiedom, serial killer chic, tegen machogedrag, en vooral tegen het negatieve effect van de groep op een individu.<\/p>\n

Zowel Patrick Bateman als Victor Ward (uit Glamorama) is de hele tijd bezig deel uit te maken van de groep, beiden zijn ultieme conformisten. Bateman keert zich tegen iedereen die buiten de groep manlijke roofdieren valt waartoe hij wil behoren; hij is racist, homofoob, haat weerlozen en zwakkeren. Maar vooral is hij geobsedeerd door geld en status. De jacht op status maakt van Bateman een moordenaar.<\/p>\n

Wellicht ligt daar de oorzaak van het verzet tegen een roman die, op een paar geweldssc\u00e8nes na, goed voor nog geen tien procent van de totale omvang, juist uiterst onschuldig aandoet. Omdat het Bret Easton Ellis\u2019 aanval op overgeleverde normen is, en vooral op status, waarmee heel Amerika gepreoccupeerd lijkt.<\/p>\n

Ellis heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij zijn eigen vader als inspiratiebron gebruikte voor Patrick Bateman. Batemans waarden en normen komen overeen met die van zijn vader, die ook de ultieme consument is en een onvoorspelbare, gewelddadige macho, net als Bateman. Nadat een interviewer hem vroeg of zijn vader hem molesteerde, brak hij: \u2018Nee. Nee, ik bedoel, ja. Ik bedoel, ik heb veel herinneringen uitgewist. Mijn moeder en zusters vertellen me vaak hoe gewelddadig hij was tegen ons en ik kan het mij niet herinneren. Waarom kan ik het mij niet herinneren? God, ik weet niet hoe ik hier over moet praten. Ik ben geschokt dat ik zo blas\u00e9 kan zijn. Ik ben geschokt geschokt geschokt geschokt geschokt.\u2019 Later zei hij: \u2018Hij bezorgde mij veel pijn, maar ik denk dat hij de reden was dat ik een schrijver werd. Omdat ik een uitlaatklep nodig heb voor dat verdriet en die woede.\u2019<\/p>\n

In zijn werk heeft dat natuurlijk sporen achtergelaten. Zo is de vader van Victor Ward de kwade genius in Glamorama, die uit is op de ondergang van zijn zoon. Lunar Park is ook opgedragen aan Robert Martin Ellis, die in 1992 overleed, en dat lijkt te wijzen op een verzoening.<\/p>\n

Die komt er ook, maar eerst schetst Bret Easton Ellis het gruwelijkste vaderportret dat hij ooit maakte. En daarvoor gebruikt hij zichzelf. Hij kruipt, als antiheld, onder zijn eigen naam, in de huid van een vaderfiguur die even oud is als hijzelf, die een combinatie is van twee schrikbeelden: die waarin hij zichzelf als vader voorstelt en die waarin hij zich zijn eigen vader herinnert.<\/p>\n

Net als z\u00edjn vader woont hij met een gezin in een suburb; de straat- en plaatsnamen knipogen naar Hamlet. Hij drinkt te veel en denkt met weerzin aan American Psycho terug: \u2018Ik wilde niet meer naar dat boek terug. Het was een boek geweest over mijn vader (zijn woede, zijn obsessie met status, zijn eenzaamheid) die ik had omgevormd tot een fictieve seriemoordenaar en ik wilde mezelf dat niet opnieuw aandoen: een confrontatie met Robert Ellis of Patrick Bateman.\u2019
Juist dat gebeurt natuurlijk in deze als autobiografie vermomde, bovennatuurlijke thriller, met een behekst huis, geesten, een schrijver die achtervolgd wordt door zijn verleden, zijn vader, zijn personages.<\/p>\n

\u2018Uiteindelijk was alles toneel\u2019, staat ergens. Maar ook: \u2018Ik wil dat je de ramp onder ogen ziet die Bret Easton Ellis heet.\u2019 Daar tussenin gloort de waarheid over de verhouding tot zijn vader, die slechts de juiste contouren kan krijgen in het door Ellis\u2019 zo zwaar bevochten domein van de fictie. Alleen in die taal kan hij zeggen wat hij wil.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bret Easton Ellis is niet alleen een roemruchte schrijver, maar ook een ster, een cultfenomeen. Dat zich graag dommer voordoet dan hij is. Te veel informatie zit de interpretatie van zijn werk immers maar in de weg. Laat hij zich in zijn \u2018autobiografie\u2019 Lunar Park, die op 1 september verschijnt, wel kennen?<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[95,97,14],"tags":[3031,783],"acf":[],"author_name":"Jeroen Vullings","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125945"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125945"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125945\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jeroen Vullings","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}