Het bestaande beeld Geboren in 1953, debuteerde in 1984. Helft van schrijversechtpaar. \u2018Zijn romans zijn intellectualistisch, soms zelf vrij ontoegankelijk,\u2019 aldus het lexicon. Zeven stuks tot nu.<\/p>\n
De flaptekst \u2018In zijn zevende roman laat Dick Schouten zien wat een onafhankelijk auteur vermag wanneer hij jaar na jaar in de gelegenheid is om de temperatuur van zijn schrijverschap op te voeren.\u2019<\/p>\n
De feiten \u2019t Is een blok van vierhonderd bladzijden, voddig en onsmakelijk uitgevoerd, en de auteur heet gewoon Dick Schouten. Maar de titel luidt Door het vuur, zo\u2019n gooi naar het allerhoogste trekt. Bovendien, bij iemands zevende roman, al heet de schrijver Jan Jansen, wil je het toch wel eens weten?<\/p>\n
\u2018Het was een schouwspel op zondagavond 2 februari van het jaar 2003,\u2019 zo begint het. Meteen de vuurproef. Gaat dit een dodelijk precies boek worden, een boek van fileermes en lancet, of had er net zo goed maandagmorgen 14 november 1960 kunnen staan? Enfin, de auteur is zojuist door zijn vrouw naar Parijs vervoerd, waar hij drie maanden zal verblijven, en in het eerste hoofdstuk nemen ze afscheid. Vrouwtje moet dringend terug, want in Holland zit een doodzieke moeder. \u2018Het stond ons niet vaak te gebeuren dat onze wegen zich voor een tijdje drastisch gingen scheiden.\u2019 Olala, denk je, dit gaat een avonturenroman worden. Hollander in Parijs. Vrouwtje wordt bovendien neergezet als nogal dommig, want schrijver kauwt haar omstandig de route voor naar periferie en snelweg. Bange vermoedens wellen bij ons op. Vrouwtje is nog niet op periferie of de auteur laat weten dat dit een boek zal worden over het schrijven van een boek. Meteen is alle hoop vervluchtigd.<\/p>\n
Verraderlijke signalen. Ik had het kunnen weten, vanwege de omineuze zin nog v\u00f3\u00f3r het begin. \u2018Deze uitgave kwam tot stand dankzij een beurs van het Fonds voor de Letteren.\u2019 Zevende roman. Krijgen Nederlandse schrijvers een beurs voor hun volgende boek of knutselen ze een boek in elkaar voor hun volgende beurs? Ziedaar de vraag. Er zal en moet voortgeschreven worden, een dagelijkse corvee, als het maar vult en aantikt en volloopt. De lezer vormt in deze constellatie een factor van geen belang.<\/p>\n
Door het rondzingende subsidiecircus kunnen schrijvers, over de hoofden van lezers heen, critici exclusief de schuld geven van hun chronische falen om voor genie te worden aangezien. Dat doet Dick Schouten dan ook ongegeneerd. De literaire kritiek is een obsessie voor hem. Om de zoveel bladzijden zeurt hij even over het onrecht dat hem is aangedaan. Welbeschouwd zijn de vierhonderd bladzijden Door het vuur niets dan een inkleding, een vermomming, een truc om dit ei kwijt te kunnen. De auteur probeert rond te stappen als een goudhaantje dat zich boven alles verheven voelt, maar de verongelijktheid staat met vlammende letters in zijn verendos. Pati\u00ebnt van het Fonds.<\/p>\n
Het boek waaraan in Parijs gewerkt moet worden, bestaat al in klad, \u2018blauwdrukken\u2019 volgens de schrijver, en heet De Slagorde. Wat volgt is een wereldvreemd waansysteem met veel woorden als de Standaard, de Exemplarische Mens, de Inktzwarte Dag, Subliem en de Bakens Verzetten. Een cataract van goddelijke inzichten en quasi-geniale flitsen. Als de schrijver besluit zich van zijn missie ontslagen te voelen en zelfs dreigt het boek weg te gooien, juichen we. Te vroeg. Hoofdstuk voor hoofdstuk krijgen we de inhoud voorgeschoteld, met commentaar. Zo wordt pas op bladzijde 221 van Door het vuur het slot verklapt van hoofdstuk 5 van De Slagorde: \u2018Precies dezelfde taferelen, sc\u00e8nes, verwikkelingen, die in de werkelijkheid van geleefde levens het schouwspel te zien geven van mensen met een vrije wil die (soms zonder gevolg) aangemoedigd worden door hun Schepper om uit te groeien tot zijn evenbeeld, worden vermalen tot vegetatieve schermutselingen van vreugdeloze, in zichzelf begraven en aan zichzelf twijfelende schimmen wanneer denkers als Multatuli, Freud, Sartre, Hermans, Komrij, Grunberg er hun overzichtelijke licht over laten schijnen. De onrijpe beginners\u00adsferen in dat schouwspel liggen al buiten het bereik van hun arch\u00e8?\u2026\u2019 enzovoort. Even afgezien van het weergaloze rijtje namen en ook afgezien van de volmaakte samenvatting die dit rijtje vormt van de Europese cultuur en vooral van het Nederlandse aandeel daarin, moet me van het hart: heeft iemand een idee waar de schrijver het hier over heeft? Ik niet.<\/p>\n
\u2019t Citaat is niettemin?\u2026 representatief.<\/p>\n
Schrijver vertelt eigen boek na, afgewisseld met beschrijving van Parijse episoden \u2013 burenruzies en familiekroniek \u00ad\u00ad\u2013 en alles wordt zo dreunend herhaald en met minieme variaties opnieuw in omloop gebracht dat de lezer er, als een rat in een tredmolen, van gaat scheelzien. De inzet is hoog, althans in de verbeelding van de gestigmatiseerde schrijver: het toebrengen van de genadeslag aan de literatuurrecensenten. Maar de apotheose slaat alles. Na zijn geloof in de God van de bijbel te hebben beleden, steekt de schrijver zichzelf in brand, jawel, als een vlammende fakkel doorstaat hij op de roltrap van het Centre Pompidou het louteringsvuur, in de heilige overtuiging daarmee de Nederlandse literatuur te redden. Onze eerste literaire zelfontbranding!<\/p>\n
Voor zijn Jezusrol zal de schrijver vast een beurs ontvangen om er zijn achtste roman mee te schrijven. Bel liever de ambulance.<\/p>\n
Dick Schouten, Door het vuur, Balans, 400 pagina\u2019s, \u20ac 22,50<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In deze rubriek houdt Gerrit Komrij wekelijks een literaire reputatie tegen het licht<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[2941],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125585"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125585"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125585\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125585"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125585"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125585"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}