Film<\/p>\n
In de laatste Cultuurnota werd distributeur Cinemien gekapitteld voor de ide\u00eble opzet gay & lesbian films uit te brengen: \u2018Hun maatschappelijk emancipatoire functie heeft binnen de Nederlandse context goeddeels zijn belang verloren.\u2019 Merkwaardige redenering: nu de homosuele medemens voldoende is ge\u00ebmancipeerd om niet onherkenbaar weggedoken achter opgeslagen kraag de bioscoop te betreden, hoeven daar d\u00fas niet langer films te worden vertoond die raken aan zijn of haar realiteit.<\/p>\n
Cinemien laat zich niet intimideren door de Raad van Cultuur, blijkens de uitbreng van Un a\u00f1o sin amor, waarvoor de Argentijnse dichter Pablo P\u00e9rez zijn dagboeken bewerkte tot een scenario waarin de hoofdpersoon Pablo P\u00e9rez heet. Dat alter ego is docent Frans met literaire aspiraties, het \u2018jaar zonder liefde\u2019 is 1996. P\u00e9rez is seropositief, maar weigert AZT-medicatie vanwege de agressieve bijwerking. Voor de tijd tot zijn aangekondigde dood zoekt hij soelaas in het nachtleven van Buenos Aires. Door zijn leerfetisj komt hij in de SM-scene waar hij zijn levenspijn kan erotiseren en een relatie krijgt met de tedere en dominante meester Martin. Hoewel de verhouding niet van lange duur is, put hij er genoeg energie uit om akkoord te gaan met de nieuwe combinatietherapie.<\/p>\n
Ondanks alle aandacht voor medicijnen is Un a\u00f1o sin amor geen medische case history. Debuterend regisseuse Anahi Berneri toont P\u00e9rez bij de dokter en laat hem vaak hoesten, maar geeft in overwegend a-dramatische sc\u00e8nes vooral aandacht aan zijn eenzaamheid. Ze koos daartoe een oververzadigd kleuren\u00adpalet \u2013 door een afwijkende laboratorium\u00adbehandeling van het film\u00admateriaal \u2013 dat banale of schijnbaar saaie beelden koortsdroomachtig uittilt boven hun realisme. Meestentijds is dat effectief, meer dan de rusteloze handcamera en immense close-ups, waarmee ze eerder aansluit bij de nieuwe Latijns-Amerikaanse cinema \u2013 Daniel Burman, maker van El abrazo partido, was haar producent \u2013 dan bij haar onderwerp dat aandachtiger observatie vraagt. Berneri weet SM-folklore te vrijwaren van sensatie, maar waagt zich schoorvoetend aan suggesties van geilheid. Dus moeten we de catharsiswerking voor Pablo voor kennisgeving aannemen. (De Australische cineast Ana Kokkinos, gaf enige jaren terug in Head On meer overtuiging aan harde mannenliefde.)<\/p>\n
Met alle waardering en interesse groeit het gevoel dat regie en scenario uiteindelijk geen ideaal huwelijk vormen. Ondanks zijn dagboekcitaten komen we weinig nader tot Pablo want Berneri gunt zich en ons geen rust voor empathie, al doet hoofdrolspeler Juan Minujin nog zo zijn best. Onvermijdelijk worden de andere, vanuit Pablo\u2019s subjectiviteit getoonde personages vlakke schimmen. Dat Pablo ten slotte besluit zijn dagboek te publiceren, krijgt nauwelijks dramatisch belang, we kregen nooit de indruk van een bezield literator.<\/p>\n
Toch is het belangrijk dat Un a\u00f1o sin amor wordt vertoond, er worden te weinig van dergelijke films gemaakt en daarom ook niet \u2018als gewoon\u2019 bekeken en beoordeeld. Zelfs in Nederlandse context verschenen recensies die de lezer geruststelden met kwalificaties als \u2018geen doelgroepenfilm\u2019 of \u2018ook voor non-gays\u2019. Las u ooit een kritiek die stelde dat een film \u2018tevens interessant voor homo\u2019s\u2019 kon zijn?<\/p>\n
Un a\u00f1o sin amor (2004, Arg)<\/p>\n
Regie: Anahi Berneri. Scenario: Pablo Per\u00e9z<\/p>\n
Met Juan Minujin, Carlos Etchevarria ea.<\/p>\n
Bekroond met een Gouden Teddy op het Filmfestival Berlijn<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film In de laatste Cultuurnota werd distributeur Cinemien gekapitteld voor de ide\u00eble opzet gay & lesbian films uit te brengen: \u2018Hun maatschappelijk emancipatoire functie heeft binnen de Nederlandse context goeddeels zijn belang verloren.\u2019 Merkwaardige redenering: nu de homosuele medemens voldoende is ge\u00ebmancipeerd om niet onherkenbaar weggedoken achter opgeslagen kraag de bioscoop te betreden, hoeven daar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125513"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125513"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125513\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125513"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125513"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125513"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}