Film<\/p>\n
Is de wereld filmisch weer toe aan Casanova? De Venetiaanse schrijver-musicus-illusionist-diplomaat-spion-verleider was nooit lang van het scherm, maar zijn kwantitatieve en kwalitatieve piek lag rond de jaren zeventig. Met Infanzia Vocazione e Prime Esperienze di Giacomo Casanova van Luigi Comencini, Il Casanova di Federico Fellini en Marcello Mastroianni\u2019s rol in La nuit de Varennes, naast vele inwisselbare films en tv-producties waarin kirrende dames enthousiast overstag gingen voor de legendarische minnaar (of zijn dubbelganger). Vorig jaar waren er Italiaanse, Britse en Amerikaanse miniseries die alternerend Casanova aan het begin van zijn roerige loopbaan en in zijn eenzame nadagen toonden, en nu is er een heuse bioscoopfilm. Scenaristen Jeffrey Hatcher, Kimberly Simi en Michael Cristofer hebben braaf huiswerk gedaan in Casanova\u2019s memoires, in elk geval de eerste drie delen die leiden tot de periode waarin de handeling is gesitueerd (rond 1750).<\/p>\n
Die research is in dienst van een oorspronkelijk filmverhaal dat plotelementen uit de memoires gebruikt bij fictieve personages. De voortijdige feministe in mannenkleren Henrietta vindt zo een equivalent in Francesca, die om op de universiteit te kunnen studeren zich uitgeeft voor haar broer, verloofde van Victoria op wie Casanova zijn lust heeft gefocust. T\u00f3t hij Francesca leert kennen. Maar als haar weerstand is gebroken, blijkt er n\u00f3g een obstakel in de kolossale gedaante van \u2018de speklappenkoning van Genua\u2019 aan wie ze als bruid is toegezegd. Dat scenario is potentieel een bruikbaar vehikel voor een in-de-kast-uit-de-kast-klucht, die door Lasse Hallstr\u00f6m is geregisseerd met flair voor slapstick. Verrassend, omdat Hallstr\u00f6m vooral wordt geassocieerd met producties waarin sto\u00efcijnse provincialen het hoofd bieden aan psychische en sociale problemen en barre natuur. Dat leidt tot altijd respectabele, maar vaak meer dan een beetje saaie films. Ditmaal lijkt Hallstr\u00f6m een tonische verjongingskuur te hebben ondergaan, terug naar zijn begin in Zweden toen hij lichtvoetige jeugdavonturen draaide.<\/p>\n
Jammer dat hij onvoldoende is ondersteund door sc\u00e8ne-uitwerking en dialogen om zich echt te ontpoppen als de nieuwe Blake Edwards. Het genoegen moet vooral komen van Oliver Stapletons fotografie van Veneti\u00eb en de bijrollen. Die Britse acteurs slagen erin hun tekst geestiger te doen klinken dan hij is en dragen de historische kostuums met vanzelfsprekende allure. Zo niet de jonge hoofdrolspelers die \u00e9rg eigentijds \u00e9rg vermomd blijven. Heath Ledger geeft de titelrol atletische souplesse, maar zijn fraaie bariton volstaat niet om zouteloze oneliners de schijn van eloquentie en spits intellect te geven. Ook zijn romantische elan is uiterst weerstaanbaar. Het doet goed te zien dat Lena Olin als moeder begeerlijker blijft dan haar fletse filmdochter \u2013 dat Casanova daar geen oog voor heeft, is een onbegrijpelijke misser.<\/p>\n
Misschien is het de tijdgeest, misschien de invloed van Walt Disneys productiemaatschappij, dat de film uitmondt in de suggestie dat Casanova in het diepst zijner gedachten haakt naar keurige monogamie en de rokkenjacht vooral compensatie is van gemiste moederliefde. Als de scenaristen ook de volgende acht boeken memoires hadden doorploegd, hadden ze gelezen dat hij nog lang op de ingeslagen weg is doorgegaan.<\/p>\n
Casanova (2005, VS), Regie: Lasse Hallstr\u00f6m, Met Heath Ledger, Sienna Miller, Jeremy Irons, Lena Olin e.a.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film Is de wereld filmisch weer toe aan Casanova? De Venetiaanse schrijver-musicus-illusionist-diplomaat-spion-verleider was nooit lang van het scherm, maar zijn kwantitatieve en kwalitatieve piek lag rond de jaren zeventig. Met Infanzia Vocazione e Prime Esperienze di Giacomo Casanova van Luigi Comencini, Il Casanova di Federico Fellini en Marcello Mastroianni\u2019s rol in La nuit de Varennes, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125457"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125457"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125457\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125457"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125457"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125457"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}