
 {"id":125405,"date":"2006-01-14T00:00:00","date_gmt":"2006-01-13T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-slager-van-sabra\/"},"modified":"2006-01-14T00:00:00","modified_gmt":"2006-01-13T22:00:00","slug":"de-slager-van-sabra","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-slager-van-sabra\/","title":{"rendered":"De slager van Sabra"},"content":{"rendered":"<p>Binnenland<\/p>\n<p>Een van de meest deprimerende avonden van mijn leven kwam door Ariel Sjaron. De Isra\u00eblische ijzervreter was toen (najaar 1982) minister van Defensie. Na een Palestijnse aanslag op een diplomaat in Londen overtuigde hij premier Begin ervan Libanon binnen te vallen. Isra\u00eblische tanks rukten op naar de hoofdstad Beiroet. Arafat en zijn volgelingen werden verdreven naar Tunis. Maar daarmee kwam aan dit soort barbaarse sc\u00e8nes nog lang geen einde.<\/p>\n<p>Volgens Sjaron bevond zich in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila een terroristisch nest. Hij gaf christelijke Libanezen toestemming de kampen \u2018schoon te vegen\u2019. Omdat er geen PLO-strijders werden aangetroffen, sloegen zij aan het moorden onder de achtergebleven vrouwen, kinderen en bejaarden. Sjaron en chef-staf Rafoel Eitan verzwegen de ellende zorgvuldig voor premier Begin. Die moest het op de radio horen.<\/p>\n<p>Een onderzoekscommissie constateerde later dat Sjaron ongeschikt was voor het ambt van minister van Defensie. Het rapport van die commissie-Kahan kan ik nog steeds alleen met het schaamrood op de kaken lezen. Het zionistische experiment in het Midden-Oosten had een moreel dieptepunt bereikt.<\/p>\n<p>Maar nooit ben ik zo uit het veld geslagen geweest als op 18 september 1982. In hotel Krasnapolsky was een bijeenkomst over vrede in het Midden-Oosten. De Isra\u00eblische politicus Oeri Avnery sprak, naast een vertegenwoordiger van de PLO. Nog voor de pauze drongen de berichten over de moordpartij in Sabra en Shatila tot de zaal door. Verbitterd vloog iedereen elkaar in de haren. De Palestijnen hieven strijdliederen aan. De paar linkse joden die aanwezig waren, verlieten het hotel met de staart tussen de benen.<\/p>\n<p>Voor progressief gezinde joodse Nederlanders was het geen aangename tijd. Het Palestina Komitee demonstreerde tegen de invasie in Libanon onder het motto \u2018Dood aan Isra\u00ebl\u2019. Het kon genuanceerder. Beiroet werd vergeleken met Warschau, de stad waar de joodse gettobewoners in 1943 in opstand waren gekomen tegen de SS. Dat stak. Je niet-joodse vrienden begrepen niet langer waarom je aan het bestaan van Isra\u00ebl gehecht was. Zionisten zijn nazi\u2019s, klonk het overal. Dat was allemaal de schuld van Sjaron.<\/p>\n<p>Daarom kost het me enige moeite sympathie op te brengen voor de man die op het moment dat ik dit schrijf (dinsdagochtend) nog steeds niet uit zijn coma is ontwaakt. Het is heel erg om drie hersenbloedingen te krijgen. Maar om de slager van Sabra en Shatila nu opeens tot vredesengel uit te roepen, gaat me te ver. Toch gebeurt dat.<\/p>\n<p>Een geboren leider, een groot strateeg, een bijna bijbelse figuur. Zulke commentaren verschenen overal ter wereld. Zelfs het Libanese dagblad The Daily Star zag in Sjaron ook \u2018een man van statuur\u2019. Joodse intellectuelen en schrijvers die tot dusver niet veel van Sjaron moesten hebben, begroeven nu het nog kon de strijdbijl. \u2018Hij was als een van de richteren in het Oude Testament,\u2019 schreef Amos Oz. De reden voor deze plotselinge bewondering is de vrees dat het na Sjaron n\u00f3g slechter gaat in het Midden-Oosten.<\/p>\n<p>\u2018Het is alsof er een vloek op het vredesproces rust,\u2019 hoor ik op de televisie zeggen. Rabin ontwikkelde zich van havik tot duif en werd doodgeschoten. Sjaron ontruimde de Gazastrook en wordt door een hersenbloeding geveld. Als God bestaat, wil hij het conflict tussen Isra\u00ebl en de Palestijnen kennelijk nog even prolongeren. Want niemand weet hoe het verder moet nu Sjaron is uitgeschakeld. Juist omdat hij zo\u2019n hardliner was, kon hij het zich veroorloven de kolonisten Gaza uit te zetten zonder dat er een haan naar kraaide. Geen Isra\u00eblische politicus die hem dat nadoet. Binnenkort worden de Palestijnse verkiezingen gehouden en alles wijst erop dat de fundamentalisten van Hamas die gaan winnen. In Isra\u00ebl bestaat nu \u00e9\u00e9n groot politiek vacu\u00fcm. Vanaf de zijlijn roept de Iraanse president Ahmadinejad op tot vernietiging van de \u2018zionistische entiteit\u2019. Een explosief mengsel.<\/p>\n<p>De ogen van de wereld zijn nu gericht op Ehoed Olmert, de oud-burgemeester van Jeruzalem die nu de honneurs van Sjaron waarneemt. Hij moet het tot de verkiezingen van eind maart zien uit te zingen. Mogelijk verslaat zijn Kadima-partij dan de sociaal-democraten \u00e9n de Likoed-nationalisten. De wereldpers beschrijft hem als een flexibele politicus die bovendien goed overweg kan met PLO-leider Mahmoud Abbas.<\/p>\n<p>Zelf herinner ik me Olmert anders. Ooit nodigde de Isra\u00eblische ambassade me uit voor een lunch met hem. In het Victoria Hotel aan het Damrak stak hij een rede af die vooral bestond uit een opsomming van het indrukwekkende aantal divisies waarover het Isra\u00eblische leger beschikte. Toen vanuit de zaal lichtjes werd geprotesteerd, sloeg hij met de vuist op tafel. \u2018Als pacifisten als u het in 1940 voor het zeggen hadden gehad, zou Hitler niet zes, maar zestig miljoen joden hebben vermoord.\u2019 Niemand is te oud om te leren. Dat geldt voor Sjaron, dat geldt ook voor Olmert. Maar gerust ben ik er niet op.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Binnenland Een van de meest deprimerende avonden van mijn leven kwam door Ariel Sjaron. De Isra\u00eblische ijzervreter was toen (najaar 1982) minister van Defensie. Na een Palestijnse aanslag op een diplomaat in Londen overtuigde hij premier Begin ervan Libanon binnen te vallen. Isra\u00eblische tanks rukten op naar de hoofdstad Beiroet. Arafat en zijn volgelingen werden [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[171,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Max van Weezel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125405"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125405"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125405\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Max van Weezel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125405"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125405"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125405"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}