
 {"id":125369,"date":"2006-01-14T00:00:00","date_gmt":"2006-01-13T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/evelien-124\/"},"modified":"2006-01-14T00:00:00","modified_gmt":"2006-01-13T22:00:00","slug":"evelien-124","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/evelien-124\/","title":{"rendered":"Evelien"},"content":{"rendered":"<p>\u2018Dit is Kees,\u2019 zei Evelien tegen de oude heer die na drie keer aanbellen eindelijk de statige deur van het statige pand in de Van Eeghenstraat opende. Hij droeg een kamerjas en had een woeste grijze haardos. Evelien wees op de hond aan haar voeten.<\/p>\n<p>\u2018Dat is Jacques,\u2019 zei de oudere heer, zonder ook maar een blik op de hond te werpen \u2013 in plaats daarvan keek hij Evelien scherp aan met doordringende, lichtblauwe ogen.<\/p>\n<p>\u2018Jacques,\u2019 mompelde Evelien. Toen ze gisteravond het verhaal van de man aan de telefoon had aangehoord \u2013 hij was zijn hond kwijtgeraakt in het Vondelpark en had de posters gezien die de kinderen hadden opgehange, dat had even geduurd omdat hij bedlegerig was geweest \u2013 had ze de naam een paar keer op Kees uitgeprobeerd, maar hoe ze het ook zei, Kees had geen sjoege gegeven bij Jacques. Ofwel hij deed alsof zijn neus bloedde en wilde geen Jacques meer zijn, ofwel hij was heel dom, ofwel hij was Jacques helemaal niet. Nog los van het feit dat Jacques wel een erg pedante naam was voor een rommelig hondje als Kees, maar goed \u2013 sommige mensen zagen heel andere dingen in een hond dan andere mensen.<\/p>\n<p>\u2018Ik ben hem al twee weken kwijt,\u2019 zei de oudere heer nu, \u2018soms ontglipt hij mij \u2013 hij is als water, weet u, als water. Een hond kan heel snel zijn, zeker als de baas oud is.\u2019 Hij lachte een vreemd, krakend lachje. \u2018Komt u anders even binnen.\u2019<\/p>\n<p>\u2018Jacques, we gaan naar binnen,\u2019 zei Evelien tegen Kees, die prompt weigerde en aan de riem begon te trekken.<\/p>\n<p>\u2018Weet u zeker dat het hem is?\u2019 vroeg Evelien. Ze hurkte bij Kees neer en aaide hem over zijn kop. Hij keek haar zo treurig aan dat ze bijna in de lach schoot. \u2018Hij wil helemaal niet naar binnen.\u2019<\/p>\n<p>\u2018Jacques, hier,\u2019 riep de oude heer.<\/p>\n<p>Kees piepte angstig, en bewoog niet.<\/p>\n<p>\u2018Ik geloof er niets van, dat dit Jacques is,\u2019 zei Evelien toen dapper. Waar ze het vandaan haalde, geen idee. Haar gevoel zei het gewoon. Kees was Kees. Of hij heette anders. Maar geen Jacques. \u2018U vergist zich.\u2019<\/p>\n<p>\u2018Ik vergis me,\u2019 mompelde de oude heer. Zijn harde, lichtblauwe blik vertoonde ineens een paar barstjes van onzekerheid. Hij keek naar de hond. Kees verstopte zich achter Evelien. \u2018Mevrouw, Jacques en ik zijn al tien jaar samen.\u2019<\/p>\n<p>Evelien kwam overeind. Wat een rare situatie. Als ze wilde kon ze de meneer die riem in de hand drukken en was ze van Kees af, of van Jacques \u2013 hoe hij ook heette. Makkelijker kon het niet. Haar man wilde geen hond, haar kinderen konden er niet voor zorgen, zelf zat ze er niet op te wachten \u2013 ze had genoeg aan haar hoofd. Aan de andere kant: er klopte iets niet. De oude baas kende de hond helemaal niet, of beter gezegd: Kees wilde niets van de oude meneer weten. Dat kon twee dingen betekenen: of de hond had een hekel aan zijn baas, of de oude heer was Kees\u2019 baasje niet. In dat laatste geval kon ze hem hier natuurlijk niet achterlaten, maar in het eerste geval eigenlijk ook niet. Wat te doen? En waarom zat zij toch altijd met dit soort dingen? Waarom deed Harko nooit eens wat?<\/p>\n<p>\u2018Komt u nog binnen?\u2019 vroeg de oude heer nu, \u2018ik vind het wat koud worden. Of wacht, geeft u mij Jacques maar.\u2019 Hij stak twee bibberende, witte armen uit \u2013 maar de overtuiging ontbrak; hij wist dat de vrouw die voor hem stond de hond niet op zou tillen. \u2018We gaan naar binnen, Kees,\u2019 zei Evelien, \u2018stel je niet aan.\u2019<\/p>\n<p>Kees gehoorzaamde, en even later liepen ze door een lange gang, achter de trage, oude heer aan. Het was een brede gang. Aan weerszijden stonden hoge pakken oude kranten tegen de muren, alsof hier al decennialang NRC\u2019s en Volkskranten werden gespaard, het zou Evelien niet verbazen als de boel ook nog keurig op datum lag. Aan het einde van de gang sloegen ze een hoek om. Ze kwamen in een grote, hoge kamer, vol boeken \u2013 bergen boeken, tot aan het plafond. In het midden stond een grote tafel met een leeslamp erboven. \u2018Hier woon ik,\u2019 mompelde de oude heer, \u2018en daar woont Jacques.\u2019 Hij wees naar een enorme mand in de hoek van de kamer, een mand berekend op een dobermann, of een Ierse setter, of een herdershond desnoods. Er lag een bot in zo groot als Kees zelf.<\/p>\n<p>\u2018Meneer,\u2019 zei Evelien, \u2018u vergist zich echt, dit is Jacques niet. U bent in de war.\u2019<\/p>\n<p>\u2018Ik ben in de war,\u2019 herhaalde de oude heer langzaam. \u2018Zou ik echt in de war zijn?\u2019 Een peilloze wanhoop klonk door in zijn woorden. Dat heb ik weer, dacht Evelien, een oude gek op mijn dak.<\/p>\n<p>Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u2018Dit is Kees,\u2019 zei Evelien tegen de oude heer die na drie keer aanbellen eindelijk de statige deur van het statige pand in de Van Eeghenstraat opende. Hij droeg een kamerjas en had een woeste grijze haardos. Evelien wees op de hond aan haar voeten. \u2018Dat is Jacques,\u2019 zei de oudere heer, zonder ook maar [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125369"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125369"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125369\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125369"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125369"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125369"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}