Filmfanaat<\/p>\n
\u2018Film is mijn venster op de wereld. Verre, vreemde culturen krijgen gestalte. Het leven komt in al zijn fases en facetten voorbij. Een goede film \u2018ontstroeft\u2019 me, sleurt me uit het patroon van de alledaagse werkelijkheid. De meeste Hollywood-producties zijn banaal, bevestigend en behaagziek. Ik hoef niet zo nodig wild enthousiast meegesleept te worden in een verhaal. Een nieuwe invalshoek ontdekken is voor mij belangrijker. Een goede film voelt lang niet altijd goed. Sommige films zijn ontzettend moeilijk om te zien. Ik herinner me een obscure Afrikaanse film over marteling en kannibalisme \u2013 de titel ben ik even kwijt. Met bonzend hoofd verliet ik de zaal. Maar ik had hem niet willen missen.<\/p>\n
Ik bezoek het filmfestival sinds de allereerste editie in 1972. Film International, heette het toen nog. Op harde houten stoeltjes keken we naar een Cubaanse film, waar zo nu en dan soldaten door het beeld paradeerden. Nee, ik mis de romantiek van het eerste uur absoluut niet. Het kwam toen nog regelmatig voor dat een film knapte. Het plakken duurde soms een halfuur, of langer. Dan hoorde je boze toeschouwers vanuit de zaal schreeuwen: ik heb hiervoor betaald, hoor! Dus dat valt best mee, die romantiek. Ik herinner me een Bulgaarse film die ontzettend gehypet werd. Geen idee wat de reden ook alweer was, maar je m\u00f3\u00e9st die film gezien hebben. Een ongeduldige mensenmassa verdrong zich in een veel te smal gangetje om maar naar binnen te kunnen. Duw- en trekwerk. Uiteindelijk, toen iedereen zat en de film begon, bleek het een zwart-witfilm met opvallend meer zwart dan wit. Ook de ondertiteling ontbrak. Een Bulgaarse film nota bene! In een mum van tijd was iedereen de zaal weer uit. Dat soort amateuristische toestanden zijn nu ondenkbaar.<\/p>\n
Toen het festival vertrok uit Lantaren-Venster was dat vr\u00e9selijk nieuws. Wij, festivalfans van het eerste uur, waren zo gehecht aan die lokatie. Maar je verandert mee en na een tijdje wil je niet meer anders. Toch heeft het festival zijn kern behouden. Er valt, naast de commerci\u00eblere films, nog genoeg te ontdekken. De films waarvan je na tien minuten denkt: hoe ben ik hierin verzeild geraakt? zijn er nog steeds. Dat gevoel van \u201cblijf ik zitten of ga ik weg?\u201d heb ik gelukkig nog bijna elk jaar. Alleen de stoelen zitten lekkerder en de organisatie verloopt veel soepeler. Die Bulgaarse praatfilms zijn na vijfendertig jaar niet meer aan mij besteed. Heimwee kan ik alleen hebben naar dat allereerste moment. Naar de ontdekkingen op mijn eerste festival. De films van Antonioni voor het eerst zien. Kennismaken met Fassbinder. D\u00e1t was onge\u00ebvenaard!<\/p>\n
Het bijzondere van een festival is dat het zo lekker lang duurt. De opeenvolging van films brengt je in een bepaalde gemoedstoestand. Ik raak helemaal gebiologeerd door de beelden. Professioneel ben ik vooral met woorden bezig, maar gedurende die tien dagen laaf ik me aan beelden. Mijn ritme wordt totaal doorbroken. Ik maak lange nachten, word moe. Dag en nacht lijken in elkaar over te lopen. In die periode vindt voor mij een opmerkelijke omkering plaats: film wordt mijn werkelijkheid en de werkelijkheid ervaar ik als een film. Op mijn werk zie ik de pati\u00ebnten opeens anders. Bijna meewarig kijk ik naar de dingen uit mijn dagelijkse leven. Plots lijkt die wereld zo routineus. Dan denk ik wel eens: mijn God, dat regelmatige leefpatroon, waar is dat eigenlijk goed voor?<\/p>\n
Tijdens het filmfestival spoelt alles even over en door me heen. Het stofnest wordt weer opgeschrikt. Die tien dagen op het festival zijn mijn jaarlijkse grote schoonmaak. Natuurlijk, het gaat voorbij. En na die tien dagen is alles weer gewoon bij het oude. Zo werkt dat nu eenmaal. Maar gedurende die periode worden mijn idee\u00ebn opgefrist. Ik heb mijn levensritme weer even ter discussie gesteld.<\/p>\n
Sommige fanatieke filmfestivalgangers loop ik telkens weer tegen het lijf. Je herkent elkaar, gaat soms tussen de vertoningen door iets drinken. Je praat over de films, je persoonlijke selectie, het leven. Buiten het festival zie je elkaar nauwelijks. Een aantal maak ik al vijfentwintig jaar mee. Dat geeft een fijn gevoel. Een gevoel van \u201cdaar is iedereen weer\u201d. Een veilig gevoel. Misschien is het ergens een ontkenning van de dood, bedenk ik me nu. Een illusie: alsof het altijd door zal gaan. Alsof er een parallelle filmfestival\u00adwerkelijkheid bestaat, die ik voor eeuwig met me meedraag.<\/p>\n
Tot mijn dertigste wilde ik cameraman worden, of filmregisseur. Het is er niet van gekomen. Ik weet niet of ik talent had. Verder dan dat ene Super-8-amateurfilmpje over een stel vrienden dat op vakantie ging, is het eigenlijk nooit gekomen. Dat ligt nu ergens in een doos. Maar weet je, vaag op de achtergrond reist die mogelijkheid altijd met me mee. In alle stilte is het iets waar ik altijd nog op zou kunnen terugvallen. Een geheime tweede levenslijn. Misschien dat ik er toch ooit nog eens iets mee doe. Wie weet.\u2019<\/p>\n
Special<\/p>\n
Filmfestival Rotterdam<\/p>\n
De 35ste editie van het International Film Festival Rotterdam staat weer voor de deur.<\/p>\n
Van 25 januari tot en met 5 februari zijn er rond het Schouwburgplein tientallen betere films, honderden korte films, video’s en video-installaties te zien. Vrij Nederland maakte een selectie.<\/p>\n
Dichter Mark Boog buigt zich over de schitterende nieuwe film van toptalent Hou Hsiao-shien, George Clooney vertelt wat kritische televisie-journalistiek vermag, Ab van Ieperen beschouwt het oeuvre van het Franse wonderkind Philippe Garrel. En natuurlijk ook: hoe komen we aan kaartjes?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ton Bakker (58) is psychogeriater en werkt al meer dan dertig jaar als bestuurder bij een zorginstelling. Dit jaar neemt hij \u2013 voor de vijfendertigste keer \u2013 tien dagen vakantie om het International Film Festival Rotterdam te bezoeken.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Sarah Meuleman","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125333"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125333"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125333\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sarah Meuleman","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}