Republikein in de raad?<\/p>\n
Als onderzoeker was hij liever nog niet naar buiten gekomen met zijn naspeuringen naar de afstamming van de Oranjes. Tenslotte is het laboratorium op een geheime lokatie \u2018ergens in Rusland\u2019 nog bezig met de analyse van het Oranje-DNA. Maar als politicus kwam het Peter Nugter niet slecht uit dat Edwin de Roy van Zuydewijn (\u2018Edwin is soms een ongeleid projectiel\u2019) over zijn onderzoek vertelde in het AD.<\/p>\n
Nugters Republikeins Socialistische Partij kan tenslotte wel wat publiciteit gebruiken, nu de gemeenteraadsverkiezingen naderen. Zelfs een interview in Story, onder de kop \u2018Prinses Margarita gaf mij haar onderbroekje mee\u2019, is dan geoorloofd. V\u00f3\u00f3r aanstaande maandag moet lijsttrekker Nugter dertig mensen bereid hebben gevonden \u2018verklaringen van ondersteuning\u2019 af te leveren bij de gemeente. Anders zal Amsterdam, vooralsnog de enige stad waar hij wil deelnemen aan de verkiezingen, het gedachtegoed van de republikeinse socialisten weer vier jaar moeten missen.<\/p>\n
De freelance militair cartograaf heeft met professionele precisie een cirkel getrokken, met als middelpunt het gemeentelijke \u2018bureau verkiezingen\u2019. In het geselecteerde gebied levert hij deze week een huis-aan-huisgevecht om steunbetuigingen. De partij, die nu drie jaar bestaat en die behalve een republiek ook de \u2018directe democratie\u2019 nastreeft, heeft maar \u2018vijftig \u00e0 honderd\u2019 leden, die kennelijk allen buiten Amsterdam wonen. Op de kandidatenlijst van de partij staat, behalve Nugter zelf, de naam van W. Kooistra, \u2018een mevrouw uit Groningen\u2019, die in geen geval zitting zal nemen in welke raad dan ook. En ook van de verwante stichting \u2018Nieuw Republikeins Gezelschap\u2019 \u2013 voortgekomen uit het Republikeins Genootschap \u2013 valt niet veel te verwachten. Te meer daar het gezelschap voornamelijk uit Nugter zelf lijkt te bestaan.<\/p>\n
Dus trekt de partijleider ook deze koude vrijdagmiddag de deuren langs. \u2018Ik ben scheidsrechter geweest, en qua politiek niveau is dit werk te vergelijken met afdelingsvoetbal: Staphorst 13 tegen Rouveen 6.\u2019 De partij moet het hebben van de welwillende middengroepen, is zijn ervaring. In de duurdere buurten is er weinig belangstelling voor programmapunten als afschaffing van de hypotheekrenteaftrek en een vermogensgrens van een miljoen euro. \u2018Leve de koningin\u2019 is daar het antwoord op anti-monarchistische stellingen als: \u2018De Nassaus leiden \u00e9n leidden een liederlijk leven, regeren \u00e9n regeerden ondemocratisch.\u2019 En in de wijken met lagere inkomens \u2013 de mensen voor wie Nugters partij zich sterk maakt \u2013 valt het partijpunt \u2018afschaffen van de Staatsloterij\u2019 niet in goede aarde. Nugter heeft na het aanbellen vaak \u00e1l zijn kwaliteiten als parttime psychiatrisch verpleger nodig om de vrede te bewaren.<\/p>\n
Vanmiddag zijn de reacties overwegend positief. De politicus in spe, uitgerust met stevige wandelschoenen en een rode rugzak, laat zich even uit het veld slaan door een kale man die uit het raam roept dat hij niet ge\u00efnteresseerd is in gemeenteraadsverkiezingen en al helemaal niet in Nugter. \u2018Daar heb ik zo de schurft aan, aan dat geschreeuw.\u2019 Al gauw blijkt dat veel vrouwen in de straat w\u00e9l naar hem willen luisteren. Ze zijn eigenlijk GroenLinks- of SP-kiezers, vertellen de meesten. Na Nugters verzekering \u2018je hoeft niet op ons te st\u00e9mmen, je kunt ook gewoon je steun betuigen uit burgerplicht\u2019 \u2013 beloven ze om de republikeins-socialistische standpunten te bestuderen. Als iemand hem verwijt dat hij \u00e0 la Peter R. de Vries op zoek is naar een politiek gat in de markt, is de lijsttrekker zichtbaar aangeslagen: \u2018Dat deed heel even een beetje pijn aan mijn ziel.\u2019<\/p>\n
De inzinking is van korte duur: Nugter raakt in een steeds joliger stemming door de onverwacht grote steun. \u2018Hoewel je natuurlijk altijd nog moet afwachten of ze dat papier ook werkelijk zullen inleveren.\u2019 Als er aanstaande maandag dertig formulieren \u2018Model H 4\u2019 binnen zijn, dan heeft Nugter bij de verkiezingen op dinsdag 7 maart alleen nog zo\u2019n tienduizend stemmen nodig om ook werkelijk in de gemeenteraad te komen. Van \u00e9\u00e9n stem is de Republikeins Socialistische partij in elk geval verzekerd. \u2018Edwin heeft al gebeld, om te zeggen dat hij me van harte zal steunen.\u2019<\/p>\n
Mischa Cohen<\/p>\n
Hawkins zag er verrot goed uit<\/p>\n
In de nasleep van zijn biografie Rita Reys, Lady Jazz ondernam jazzpublicist Bert Vuijsje vorig jaar een speurtocht naar de vergeelde correspondentie die de Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins (1901-1969) in de jaren dertig stuurde aan een jeugdige bewonderaarster in Nederland. Vuijsje was op de zoekgeraakte collectie geattendeerd door bassist Ruud Jacobs, zwager en muzikaal begeleider van Rita Reys. Toevallig woont Jacobs aan de Kager Plassen naast de zesenentachtigjarige Eef Spanjer, die als schoolmeisje in 1935 voor de charmes van Hawkins bezweek nadat ze hem in het Kurhaus in Scheveningen had zien optreden. De brieven en ansichtkaarten van de artiest aan zijn minderjarige fan (\u2018to the sweetest girl in the world\u2019) zouden aan \u2018iemand\u2019 zijn uitgeleend, maar werden nimmer terugbezorgd. \u2018Doodzonde,\u2019 verzucht Vuijsje. \u2018Ik heb iedereen benaderd die deze verdwijning zou kunnen helpen ophelderen. Maar tevergeefs.\u2019<\/p>\n
Cineast Hans Hylkema kreeg voor zijn documentaire Kid Dynamite (2001) inzage in de naderhand zoek geraakte documenten, maar hij verzekert dat hij alles netjes terugbezorgde. \u2018Ik interviewde mevrouw Spanjer voor mijn film, maar het probleem was dat ze zichzelf tegensprak,\u2019 zegt Hylkema. \u2018Eerst was er geen sprake van een affaire tussen haar en Hawkins, later in het gesprek zei ze dat er w\u00e9l een relatie was geweest. Het was ongeschikt om in de documentaire te verwerken.\u2019<\/p>\n
Zeven jaar geleden kletste Eef Spanjer over haar liaison met Hawkins bijna een Volkskrant-pagina vol in een door Erik van den Berg opgetekend interview. Citaat: \u2018Niet dat Hawkins ook maar de geringste avances maakte. (\u2026) Ben je gek, die jazzjongens konden echt wel wat beters krijgen dan een meid van vijftien die er niks van begreep. Zeker Hawkins die er verrot goed uitzag.\u2019 Een vriendin van haar maakte w\u00e9l werk van Coleman Hawkins en ging all the way, maar dat mocht Van den Berg niet opschrijven.<\/p>\n
In de deze week te verschijnen roman Zelfportret als neger werpt Martin Schouten een origineel licht op de vermeende verhouding tussen de saxofonist en zijn Nederlandse aanbidster. In het boek, \u2018een aanzet tot een veelzijdige inventarisatie van hoe men de afgelopen eeuwen is omgegaan met negers\u2019, verhaalt Schouten van een ontmoeting met een bejaarde dame die bekent dat ze door de saxofonist \u2018ten val\u2019 werd gebracht: \u2018Gelukkig zijn er nooit kinderen van gekomen. (\u2026) Hoor eens, uit bed klets je niet, ook niet na meer dan een halve eeuw. Maar het was een heel aardige man en hij zag er verrot goed uit, dat kan ik je wel vertellen.\u2019<\/p>\n
Hij zag er verrot goed uit? Dat zijn exact de woorden die Eef Spanjer in 1999 in de Volkskrant gebruikte. Meer overeenkomsten tussen artikel en roman vallen op. Mevrouw Spanjer vertelde het ochtendblad dat haar ouders niet gecharmeerd waren van jazz. \u2018Ik moest mijn jazzplaten op m\u2019n eigen kamer draaien. Ik mocht zelfs geen foto van Louis Armstrong op de muur plakken. Jammer, dan hadden ze nog eens een paar goede tanden gezien.\u2019 In zijn boek laat Schouten zijn personage zeggen: \u2018Ik moest mijn jazzplaten op mijn eigen kamer draaien, dat stonden ze toe, maar ik mocht geen foto van Louis Armstong op de muur plakken.\u2019 Waarop haar gesprekspartner gevat antwoordt: \u2018Hadden ze nog eens goede tanden gezien.\u2019 Voor de rest betoont de \u2018Margrit\u2019 uit het boek zich aanzienlijk vrijmoediger dan de Eef Spanjer uit de Volkskrant. In het boek: \u2018Je kent het verhaal dat negers grotere lullen hebben. Mij is dat nooit opgevallen, hoewel ik toch enige ervaring heb op dat gebied, maar tegenwoordig denk ik wel eens dat het in elk geval grotere lullen zijn.\u2019<\/p>\n
De vierde roman van Schouten balanceert gevaarlijk op de rand van fictie en het journalistieke genre waarin de auteur als een grootmeester wordt beschouwd. \u2018Nee,\u2019 zegt hij, \u2018ik heb Eef Spanjer niet gesproken. Margrit is door mij verzonnen. Er zitten elementen in van de vrouw die door de Volkskrant werd ge\u00efnterviewd. Een aantal citaten uit het stuk heb ik geleend. Die vond ik z\u00f3 sterk dat ik ze zelf niet had kunnen bedenken.\u2019<\/p>\n
Het mysterie van de zoek geraakte brieven en prentbriefkaarten van Coleman Hawkins is trouwens praktisch opgelost. \u2018Mijn buurvrouw heeft het grootste deel teruggevonden,\u2019 meldt buurman Ruud Jacobs telefonisch vanuit Spanje. \u2018De papieren lagen in een vergeten hoek bij haar thuis.\u2019<\/p>\n
Rudie Kagie<\/p>\n
Geen zonnekoning<\/p>\n
Het is de laatste persoon die je verwacht bij de verkiezing van de Topman van het Jaar (m\/v), maar ineens staat hij voor je neus. Cees van der Hoeven, de in 2003 gevallen Ahold-baas, lijkt opgekrabbeld. Het hoofd op het twee meter lange \u00adlichaam is egaal bruin. Achter de bril schitteren de ogen ondeugend. En in de strook haar rond de kale kruin is nauwelijks een grijs exemplaar te vinden. De voormalige chief executive officer van het supermarktconcern ziet er patent uit als hij de trappen van hotel Huis ter Duin in Noordwijk aan Zee beklimt. \u2018Dank u, het gaat uitstekend met mij.\u2019<\/p>\n
Van der Hoeven is genodigde, geen kandidaat. Dat was de Ahold-leider in 1999. Toen won hij, op het hoogtepunt van zijn roem. Daarna is breed uitgemeten hoe de ondernemer en zijn bedrijf door boekhoudschandalen hard onderuitgingen. Nederland had zijn eigen Enron-schandaal en dat is voorlopig nog niet vergeten. Over twee maanden, begin maart, moet Van der Hoeven zich samen met drie andere ex-bestuurders persoonlijk verantwoorden voor de rechter. Ze worden verdacht van valsheid in geschrifte en oplichting.<\/p>\n
Is het daarom niet een beetje ongepast dat hij zich hier laat zien? Het gebronsde hoofd glimlacht minzaam. \u2018Aan mijn integriteit twijfelt niemand.\u2019 In dit gezelschap niet, wellicht. Want Van der Hoeven is onder zijn eigen species: de manager. Met enkele honderden zijn ze gekomen, in blauwe en grijze pakken met bijpassende dassen, om hun nieuwe held te verkiezen. Naast de voormalige Ahold-baas zijn er nog een paar alfa-aapjes komen opdagen. Zoals Kees Storm, oud-topman van Aegon (winnaar in 1998), Frits Goldschmeding, die ooit Randstad onder zich had (winnaar in 1997), voormalig staatssecretaris van Financi\u00ebn Willem Vermeend, tegenwoordig senior adviseur bij Boer & Croon, en oud-GVB-directeur, jonkheer Andr\u00e9 Testa.<\/p>\n
Ademloos luisteren ze naar een van \u2019s lands machtigste, en ongetwijfeld ook saaiste captains of industry: Philips-topman Gerard Kleisterlee, winnaar van vorig jaar en dit jaar dus keynote speaker. Terwijl de \u2018leiders van morgen\u2019 braaf knabbelen aan het tweede voorgerecht, waarschuwt de oppertechneut van Philips voor te veel regelgeving in Nederland. En hij kan het weten: Kleisterlee vliegt de hele wereld over, maar vindt bijna nergens dezelfde bedilzucht als in zijn thuisland. \u2018Je moet geen eisen en verwachtingen scheppen die het ondernemerschap om zeep helpen,\u2019 klinkt het omineus met een verwijzing naar de nieuwe gedragsregels van de code-Tabaksblat. En beleggers moeten niet zeuren als het met de koers even minder gaat, want \u2018wie op zoek is naar een veilige plek voor zijn geld, gaat maar naar de bank\u2019. Tenslotte moeten we met zijn allen creatiever en flexibeler worden, want anders zijn de miljarden Chinezen de lachende derde.<\/p>\n
Ach ja, het past allemaal haarfijn binnen het Topman-thema van dit jaar: \u2018minder manager, meer ondernemer\u2019. Toch vervallen de sprekers \u2013 vanzelfsprekend door Powerpoint gesteund \u2013 al snel in managersgebabbel. Dan gaat het over \u2018kansen krijgen en pakken\u2019, \u2018niet elke verandering is een bedreiging\u2019 of \u2018het draait allemaal om de mensen\u2019. Ook voormalig tv-presentatrice Dieuwertje Blok, die als schnabbelaar de leemtes vult tussen de dinergangen door enkele topdogs kritische vragen te stellen, begrijpt het niet altijd. Daarom wil ze graag parallellen horen met de politiek. Of met het \u2018thuisfront\u2019. Heeft meneer de topman daar de broek aan of is het de vrouw van meneer de topman?<\/p>\n
Zo zijn er spontane reacties op de vraag wat vorige winnaars met hun prijs deden. \u2018Ik gebruik hem als raamsteun,\u2019 meldt Kees Storm. Gerard Kleisterlee, gevraagd naar wat hij aan zijn verkiezing heeft gehad: \u2018Helemaal niets.\u2019 Tegen tienen is het tijd voor de uitreiking van de \u2018raamsteun\u2019 van dit jaar. De genomineerden zijn: Jan Aalberts (Aalberts Industries), Peter Elverding (DSM), Michel Tilmant (ING Groep), Jeroen van der Veer (Shell) en Rijkman Groenink (ABN Amro).<\/p>\n
\u2018Het zou wat zijn als Groenink het wordt,\u2019 grinnikt een disgenoot. De tot op heden onaantastbare bankier vermocht het vorig jaar weliswaar als eerste een Italiaanse bank in te lijven (Antonveneta), maar hij ligt tegenwoordig onder vuur omdat ABN Amro door Amerikaanse financi\u00eble toezichthouders op de vingers is getikt en beboet.<\/p>\n
Zo pikant wordt het vanavond echter niet. De jury kiest veilig voor Peter Elverding, baas van de Limburgse chemiemultinational DSM, die dit jaar deed wat beleggers het liefst zien: vette winst boeken en een beurskoers verdubbelen. En, volgens de jury ook heel belangrijk, Elverding \u2018gedraagt zich niet als een zonnekoning\u2019. Dat benadrukt de topman ook zelf nog maar eens. \u2018Nee, ik ben geen Perkamentus, geen meneertje dat alles regelt,\u2019 zegt hij, verwijzend naar een magisch personage uit de Harry Potter-boeken. Opgelucht hapt de zaal in het toetje. De topman blijft dit jaar in elk geval onder het maaiveld van de Nederlandse polder.<\/p>\n
Harry Lensink<\/p>\n
Verpletterende H\u00f6flichkeit<\/p>\n
\u2018Toch maar naar de boeren dan?\u2019 zucht de ietwat wufte \u00adjongen uit het voormalige West-Berlijn als we zeggen dat we \u2019s avonds naar een hippe club in het voormalige Oost-Berlijn willen. En hij geeft een beschrijving van de doorsnee Oost-Berlijner: boers, bonkig, en als het tegenzit ook nog slecht gekleed. Hij legt uit waar we heen moeten: een oud fabrieksgebouw bij het Ostbahnhof. En geeft een plattegrondje mee. Zonder ironie: \u2018Viel Spa\u00df.\u2019<\/p>\n
Eerst maar even andere delen van Berlijn verkennen dan, en zien of de eind vorig jaar begonnen actie Du bist Deutschland al effect heeft. Deze grootse ide\u00eble reclamecampagne wil de Duitsers het nodige zelfvertrouwen bijbrengen en hen oproepen zich positief in te zetten voor een veelzijdig Duitsland. Is de Duitser, of in elk geval de Berlijner, weer trots op afkomst en geboortegrond?<\/p>\n
Wat op zijn minst opvalt, zeker in vergelijking met de zelfgenoegzame horkerigheid in Nederland: de verpletterende H\u00f6flichkeit, of beter, wellevendheid. In het restaurant, waar een oude dame struikelt en dinerende gasten en masse toesnellen om haar de helpende hand te bieden. In de winkel, waar de verkoopster je het gevoel geeft dat de aanschaf van een paar sokken niet onderdoet voor die van een diamanten ring. In het hotel, waar de gesch\u00e4ftsf\u00fchrende Gesellschafterin (alleen in Duitsland zijn ze zo expliciet en precies als het om functieaanduidingen gaat) je dagelijks met tientallen beleefdheidsfrasen tegemoet treedt. En op straat, met al die mededelingen op bordjes, die vriendelijk maar beslist om wellevendheid en stilte vragen: \u2018Sehr verehrte G\u00e4ste! Wir leben in guter Nachbarschaft mit den Anwohnern!\u2019 Vraagt iemand de weg en moeten wij het antwoord schuldig blijven? Zegt de Duitse wandelaar, alsof wij hem zojuist uitstekend geholpen hebben: \u2018Danke sch\u00f6n, danke vielmals.\u2019<\/p>\n
Die beleefdheid raakt aan nederigheid en deemoed \u2013 het zelfvertrouwen lijkt niet altijd even groot, in de Duitse hoofdstad, en al helemaal niet in het voormalige Oost-Berlijn, waar mensen je soms nauwelijks durven aan te kijken en de dames niet op zijn Kurf\u00fcrstendamms uitgedost zijn (hakjes, bontmanteltjes), maar eenvoud uitstralen: onopgesmukt, make-uploos, stevig stapschoeisel.<\/p>\n
Past misschien ook beter, in een stad die op zo veel plekken de recente geschiedenis ademt: bij Checkpoint Charlie, verworden tot bescheiden Eftelingattractie; op grote borden met de namen van concentratiekampen die niet vergeten mogen worden; aan Unter den Linden, waar de muren van statige gebouwen niet vrij zijn van kogelgaten; bij Stelenfeld, het indrukwekkende holocaustmonument waar \u2013 zo melden bordjes \u2013 muziek, honden en skateboards uit den boze zijn, en wij worden verzocht langzaam voort te schrijden.<\/p>\n
Uiteindelijk bezoeken we toch de hippe club, Berghain\/Panorama Bar, open sinds december 2004. In niemandsland, op een terrein van kaalslag, ver voorbij het onooglijke Alexander Platz, vlakbij het Ostbahnhof. Honderden hippe vogels drommen er samen, in een vervallen gebouw dat van binnen prachtig is gerestaureerd en de oorspronkelijke bestemming in stand houdt: het betreft hier een voormalige elektriciteitscentrale. Waar vroeger noeste arbeid werd verricht voor een schamel salaris, zijn jongens en meisjes nu aanminnig bijeen. Ze hangen, zoenen en dansen op de beats van dj Luke Slater. Stalen trappen leiden clubgangers van de ene naar de andere ruimte. Kunstenaars projecteren videostills. Onder grote spoelen zijn loungehoekjes ingericht. Een jongen ziet onze bewonderende blikken, en legt uit dat hier, in dit postindustrieller Techno-park, de generatie van zijn vader nog gewerkt heeft.<\/p>\n
Wij gaan tegen vijf uur naar buiten. Veel te vroeg natuurlijk \u2013 in het grauwe ochtendgloren staan nog tientallen danslustigen in de rij, geduldig, beschaafd roezemoezend. Deze voormalige elektriciteitscentrale brengt licht in Oost-Berlijn, zoveel is duidelijk.<\/p>\n
Cornald Maas<\/p>\n
Rembrandt in Chelsea<\/p>\n
Een paar uur voor de opening van zijn tentoonstelling Rain and Hope loopt Erwin Olaf druk te telefoneren in de New Yorkse galerie Hasted Hunt. Voor het inlijsten van zijn laatste foto\u00adserie is te sterke lijm gebruikt. Het resultaat is een bruine streep aan de bovenrand van de afdrukken. En Olaf was nog wel naar de inlijster van glamourfotograaf David LaChapelle gegaan.<\/p>\n
Met de vertoning van zijn series Blacks (1989) en Mature (2001) had Olaf geen moeite The New York Times te halen. Zwarte bondage en gerimpeld vlees in bikini\u2019s zouden ook nu nog choqueren in de stad die graag poseert als het epicentrum van de wereld. Met de twee series Rain (2004) en Hope (2005) is de fotograaf terug, met foto\u2019s die ge\u00efnspireerd zijn op Norman Rockwell. \u2018Dat erotische is \u00adeigenlijk al een jaar of tien weg,\u2019 legt Olaf uit. \u2018Het wordt steeds verpakter en symbolischer.\u2019<\/p>\n
Verschillende personages \u2013 boksers, kappers, schoolmeisjes, huisvrouwen \u2013 staan in vale pastelkleuren een beetje verloren in de richting van de camera te kijken. Er zijn duidelijke Amerikaanse apparaten, kapsels en andere accessoires te zien. Maar de personages ademen een Bordewijk-achtige kneuterigheid, die door de belichting wordt versterkt. Het is Nederlands, calvinistisch, licht in de zin dat het niets verhult. Maar daar is Olaf het niet mee eens. \u2018Dat geouwehoer in de fotowereld over Nederlands licht vind ik echt bullshit. Ik heb toch echt geprobeerd om internationaal licht te maken.\u2019<\/p>\n
Nog voor de opening hebben Sarah Hasted en Bill Hunt al meer dan twintig werken van Olaf verkocht. Hun pas geopende galerie bevindt zich in een opgeknapt pakhuis aan de rommelige rand van het kunstmekka Chelsea. Op de hoek van de straat staan gele taxi\u2019s in de rij om hun olie te verversen bij een garage. Olaf: \u2018Toen ik de eerste keer de trappen opklom, dacht ik: o god, ik zit driehoog achter. Als ik de andere galerie\u00ebn in Chelsea bekijk, voel ik mezelf wel een buitenstaander, een nieuwkomer. Maar Bill en Sarah waren zo serieus en enthousiast. En je moet niet te hoog van de toren blazen. Laat het werk maar spreken.\u2019<\/p>\n
De galeriehouders kennen Olafs werk van zijn eerdere tentoonstellingen in New York. \u2018Dit werk is veel toegankelijker dan de Mature-serie,\u2019 meent Bill Hunt. \u2018We roepen dus tegen \u00adiedereen dat dit Erwins gr\u00f3te debuut is. Het sleutelwoord is \u2018groot\u2019. Erwin combineert een koortsachtige verbeelding met eersteklas techniek. Rain zit weliswaar vol referenties aan Rockwell, maar wat ik er Nederlands aan vind, is vooral de hoge kwaliteit van de technische uitvoering.\u2019<\/p>\n
Met de series Rain en Hope wilde Olaf reageren op de verloren onschuld van Rockwells Amerika na 11 september, en ook op de populariteit van het Duitse realisme in de fotografie. \u2018Ik wilde een kritische noot laten horen bij het werk van fotografen als Andreas Gursky en Wolfgang Tillmans, die tragische, gewone mensen laten zien in vlak licht. Na al die lege flatgebouwen en verlaten fabrieks\u00adterreinen wordt het wel eens tijd om de fantasie aan de macht te laten.\u2019<\/p>\n
Na de opening cirkelen nieuwsgierige kenners door de galerie. Liz Glynn, werkzaam in de New Yorkse fotowereld: \u2018Het zijn strenge portretten. Het heeft een Duits aandoende kilheid. Maar het heeft ook wel iets van de Engelse fotograaf Tom Hunter, die Vermeer citeert in zijn foto\u2019s uit de Londense achterbuurt Hackney.\u2019 Haar collega Brooke Berger ziet het anders. \u2018Het lijkt op hedendaagse Amerikaanse fotografen als Gregory Crewdson die vooral ge\u00ebnsceneerd, narratief werk maken.\u2019 Bij de uitgang staat een bezoeker de serie nog eens van een afstand te bekijken. \u2018De foto\u2019s doen me aan Rembrandt denken, de manier waarop hij met licht en schaduw speelt.\u2019<\/p>\n
Thessa Mooij<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een republikein in de gemeenteraad? \/ Het liefje van Coleman Hawkins \/ De topman van het jaar \/ Verpletterende H\u00f6flichkeit in Berlijn \/ Erwin Olaf in New York<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[3001,2807],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen (archief), Rudie Kagie, Harry Lensink","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125329"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125329"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125329\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen (archief), Rudie Kagie, Harry Lensink","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125329"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125329"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125329"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}