Dit is geen column over de vraag, of er nu wel of geen Nederlandse missie naar Afghanistan moet gaan. Ik ben daar niet trots op, ook niet een verholen klein beetje, ik word eerder geplaagd door een ouderwets soort schuldgevoel, dat te maken heeft met (nog ouderwetser) plichtsverzaking. Want ik vind het onderwerp belangrijk genoeg; er valt veel v\u00f3\u00f3r die missie te zeggen, en vast ook wel iets tegen, en als u het mij zou vragen, zou ik neigen naar \u2018ja, toch maar doen\u2019.<\/p>\n
Maar wat ben ik blij dat u het mij niet vraagt. Wat ben ik blij dat er over dit onderwerp niet zo\u2019n gezellig referendum wordt georganiseerd, want eerlijk gezegd geloof ik niet dat wij, betrokken burgers, die nog keurig dag- en weekbladen in huis halen, in staat zijn om zo\u2019n veelomvattende beslissing te nemen. Ik was zelfs enigszins gechoqueerd toen ik las dat de onvermijdelijke Maurice de Hond meteen een onderzoek had laten uitvoeren. Ik schrok niet van de uitslag (meerderheid v\u00f3\u00f3r uitzending) maar van het idee: de rijst staat op koken, de groente sist in de wok, daar gaat de telefoon: \u2018Goedenavond, mevrouw, mag ik even storen, een simpel kort vraagje dit keer: wel of niet?\u2019<\/p>\n
Voordat de taug\u00e9 verpieterd is, valt de beslissing. Zelden heb ik zo duidelijk de grenzen gezien van het opinieonderzoek en de directe democratie. Zouden er nog mensen zijn, die volhouden dat het allemaal peanuts was geweest, als Pim nog maar leefde?<\/p>\n
Bij dit soort kwesties verwacht ik werkelijk alle heil en wijsheid van de zogenaamde beroepspolitici \u2013 een woord dat je vier jaar geleden alleen maar honend mocht uitspreken. Van mensen dus, die wij hebben vrijgesteld om zich tot in de details te verdiepen in de \u00adrisico\u2019s ter plaatse, de verhoudingen binnen de Navo, de democratische levensvatbaarheid van Afghanistan, de garanties die de Amerikanen hebben gegeven, de Afghaanse krijgsheren die wel of niet hun medewerking verlenen, en niet te vergeten, de mensenrechten.<\/p>\n
Dit is dus politiek, als het erom spant: een beslissing nemen in een zee van onzekerheden, en koers houden, ook als niemand je kan vertellen of de navigatieapparatuur wel honderd procent is.<\/p>\n
Misschien is het toch echt een vak, en niet zomaar een liefhebberij. Misschien dat niet zomaar \u00adelke vastgoedhandelaar of succesvol verze\u00adkeringsagent de boel kan overnemen.<\/p>\n
Ik maak nu reclame voor een beroepsgroep, die er zelf alles aan doet om ons van het tegendeel te overtuigen. De woordacrobatiek van het kabinet was zelfs voor een gezags\u00adgetrouw mens als ik hemeltergend. Een paar weken was ik buitenslands, en vlak voordat ik vertrok, heette het dat het kabinet \u2018voornemens was bereid te zijn deel te nemen\u2019 aan de missie in Afghanistan. Drie weken later, bij terugkomst, was het laatste nieuws: het kabinet heeft besloten bereid te zijn deel te nemen aan de missie in Afghanistan. De ontnuchterende sensatie werkelijk helemaal niets gemist te hebben. Ja, politiek gaat over compromissen en coalities, maar zelden zal het gebrek aan daadkracht zo helemaal zijn samengevallen met een verkeerd gevoel voor woordspeligheid.<\/p>\n
Ondertussen steek ik de hand in eigen boezem: wat doe ik met de lange krantenstukken over Afghanistan? Ik scan ze, met de schuldbewuste oogopslag van iemand die allang een leuker artikel heeft zien staan. Snel het huiswerk, dan het lekkers. Daar moet geen kabinet zich op verlaten.<\/p>\n
Las net een mooi doemachtig stuk over de gedrukte kwaliteitsmedia, die op verdwijnen staan. Las het trouwens, veelzeggend genoeg, op het internet. Joseph Epstein, Amerikaans journalist, herinnert zich hoe zijn vader de krant las: \u2018Het was een bijna heilige handeling, die plaatsvond na het diner. Het was zijn tweede dessert, waar hij alle tijd voor nam.\u2019 Epstein vergelijkt dit cerebrale ritueel met zijn eigen hapsnaplectuur: \u2018Eerst naar de overlijdensadvertenties, dan snel een blik op de opiniestukken, is er nog een boek dat ik gelezen moet hebben, en dan voor straf nog even koppen snellen van het echte, harde nieuws.\u2019<\/p>\n
Het is het eerlijke leesverslag van een Ame\u00adrikaan, die meer dan gemiddeld betrokken is, en die toch die vermaledijde meningenmoeheid bij zichzelf moet constateren. Hij is daar niet trots op, ook niet een verholen klein beetje, hij vindt oprecht dat hij zich moet buigen over Afghanistan, om ten slotte maar een prachtig essay te schrijven over de hopeloosheid van die onderneming.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dit is geen column over de vraag, of er nu wel of geen Nederlandse missie naar Afghanistan moet gaan. Ik ben daar niet trots op, ook niet een verholen klein beetje, ik word eerder geplaagd door een ouderwets soort schuldgevoel, dat te maken heeft met (nog ouderwetser) plichtsverzaking. Want ik vind het onderwerp belangrijk genoeg; […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125277"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125277\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}