Het nagesprek is weer eens het leukst, zoals bijna altijd, maar voordat je mag naspreken, moet je eerst een officieel gesprek voeren, op de radio bijvoorbeeld, en dat had ik net gedaan met H. en M., twee Marokkaanse Amsterdammers die meer doen dan alleen hoofdschudden zodra de Marokkaanse jeugd ter sprake komt. Ze praten met die jongens, ze werken met ze en halen ze uit hun hangbestaan, waar de verveling regeert als een absoluut vorst. De een is bedrijfseconoom en de ander iets hoog agogisch, en als ze echte bijdetijdse Nederlanders waren geweest, zouden ze hun vrije tijd hebben gevuld met zeilboten of parenclubs, maar ze lijken dus op mijn vader, op onze vaders, die na hun werk ook de plaatselijke sportclub gingen helpen of, heel braaf de Oranjevereniging.<\/p>\n
Hoe verantwoordelijk zou ik me voelen voor de ontspoorde Twentse jeugd? Ik vrees dat ik die last heel gemakkelijk van me af zou kunnen zetten. Maar zij praten over \u2018onze jongens\u2019 als ze de vijftien- en zestienjarigen bedoelen, die eigenlijk in niets op ze lijken. \u2018Ze konden allemaal mijn neefjes zijn,\u2019 zegt M., en dat vind ik loyaal van hem, maar ook een tikje overdreven. Want hoe schat hij de kans in dat hij in zijn jonge jaren ook zo\u2019n klier was geworden? \u2018Ik?\u2019 zegt M. met grote ronde ogen, en je ziet weer de oppassende jongen die als eerste van de familie naar het vwo ging, naar de universiteit. De neus in de boeken, de boeken keurig gekaft en altijd het goede voorbeeld, want als Marokkaan moest je ook toen al extra je best doen.<\/p>\n
Ze kennen de voorbeelden van jongens die geen rechte Nederlandse zin uit hun mond krijgen, laat staan op papier. Het enige dat moeiteloos van die lippen rolt is het magische D-woord. \u2018Discriminatie, toch?\u2019 Maar ze kennen ook de binnenvetters en de doorzetters, die wachten tot iemand ze een ontsnappingsroute aanbiedt, die nou eens niet leidt naar het politiebureau of de coffeeshop. En als zij dan iets kunnen betekenen\u2026<\/p>\n
Enfin, ridderen, lintje geven, hoed, petje af.<\/p>\n
Moet ik nog zeggen dat dit nagesprek, in die middernachtelijke taxi van Hilversum naar Amsterdam, in het soort ABN wordt gevoerd, waar de gemiddelde BNN-presentator nog wekenlang voor op cursus moet? Is het van belang er op te wijzen dat H. dit nagesprek even onderbrak, na zich ge\u00ebxcuseerd te hebben, om zijn mobieltje aan te nemen en zich met een anonieme derde te verstaan, in het Berbers nog wel? Ik lever er meteen een vrije vertaling bij, want voordat je het weet, voelt de lezer zich unheimisch. \u2018Ja, het gesprek ging goed. Volgens mij wel. Heb jij het gehoord? Okay, dan zie ik je zo meteen. Tot straks.\u2019<\/p>\n
En toen stelden ze de vraag die ik tijdens de uitzending nog kon pareren, maar die nu ongecensureerd aan de orde moest komen. De rol van de media. Een steen door een politieruit, en meteen heet heel Slotervaart een banlieue. Een jongen krijgt een ongeluk met zijn scooter, en het plaatselijke tv-station beweert dat ie achtervolgd werd door de politie (later gerectificeerd, toen het gerucht zijn stichtende werk al had gedaan). Hypes. Sensatie. Strohalm. Vuurtje erbij. Hele benzineblikken. Opening nieuws. Koppen in de krant.<\/p>\n
H. en M. nu eendrachtig tegen mij, ik in de rol van de media-Marokkaan: \u2018En voelen jullie je eigenlijk ooit verantwoordelijk voor die berichtgeving?\u2019<\/p>\n
Ik kan de riedel over het belang van vrije nieuwsgaring dromen, maar in die taxi klonk dat mager en goedkoop. Want waar houdt verslaggeving op en gaat ze over in stemmingmakerij, in opruiing? Kan er nog een uitzending worden gemaakt waarin het nu eens niet wemelt van de allochtonen, al was het maar omdat we nauwelijks weten wie of wat we daarmee bedoelen? En registreert de camera alleen, of cre\u00ebert ze zelf de werkelijkheid, die daarna heet van de naald verslagen wordt? In Parijs zochten journalisten verbeten naar de aanstichters van de rellen en het scheen niemand op te vallen dat het vuur pas goed begon te branden als de filmploeg zich had ge\u00efnstalleerd.<\/p>\n
Zo heb ik mij naar huis gestotterd, en of die wankelmoedigheid al niet erg genoeg was zei ik bij het afscheid niet \u2018tot ziens\u2019 maar keihard \u2018ciao\u2019.<\/p>\n
\u2018Mondverlegen\u2019 noemen de Surinamers dat mooi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het nagesprek is weer eens het leukst, zoals bijna altijd, maar voordat je mag naspreken, moet je eerst een officieel gesprek voeren, op de radio bijvoorbeeld, en dat had ik net gedaan met H. en M., twee Marokkaanse Amsterdammers die meer doen dan alleen hoofdschudden zodra de Marokkaanse jeugd ter sprake komt. Ze praten met […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125155"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125155"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125155\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125155"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125155"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125155"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}