Het voetbalveld ligt aan de rand van Paramaribo, aan de Jagernath Lachmonstraat, een drukke uitvalsweg. Het voetbalcomplex bestaat uit een kunstgrasveld, een met steun van de Fifa en de KNVB aangelegd onderkomen voor binnen- en buitenlandse selecties en een hobbelig veld voor de jeugdwedstrijden: het Emile de la Fuente-stadion. Hier spelen de beloften van Voorwaarts vanmiddag tegen Kamal Dewaker. Aan de ene lange zijde staat de tribune, langs de zijlijn aan de overkant een blinde muur met geschilderde reclame. Coca-Cola en Staatsolie naast Waldo\u2019s World Wide Travel en Fernandes, de brood- en frisdrankfrabrikant. Hier, uit de schaduw van de amandel- en manjabomen, brandt de zon meedogenloos.<\/p>\n
In het kleedhokje in de catacomben neemt de scheidsrechter de spelerskaarten door. Wanneer hij \u2019s middags een wedstrijd moet fluiten, mag hij altijd iets eerder weg van zijn werk bij een autoverhuurbedrijf. Vijftien Surinaamse dollar krijgt hij als vergoeding \u2013 ongeveer vier euro, iets meer dan hij vanmiddag kwijt is aan benzine. Het fonkelnieuwe tenue heeft zijn nicht opgestuurd uit Holland. Vol trots wijst de arbiter op de offici\u00eble Fifa-badge. Dan hangt hij zijn fluitje om de nek en stopt de reservefluit in zijn borstzak, net als zijn notitieboekje met potlood en de gele en rode kaart. Die heeft hij vanmiddag niet nodig, verwacht hij: Voorwaarts gaat met overmacht winnen. \u2018Want die hebben toch dat supertalent in de ploeg: die jongen van Drenthe is het niet? Zuiver! Ik heb hem een paar keer op televisie gezien. Wordt een hele grote.\u2019<\/p>\n
Even later staan beide ploegen keurig in het gelid onder de lege hoofdtribune. Het arbitrale trio in het midden, geflankeerd door de twee aanvoerders. Voorwaarts in het geelzwart, tegenstander Kamal Dewaker in paarse outfit. Het is een wedstrijd in de U 17-klasse, voor spelers die op zijn vroegst dit jaar zeventien worden. Vooral de captain van Voorwaarts valt op. Grimmig kijkt hij om zich heen: gefronste wenkbrauwen en een verbeten trek om zijn mond. Alsof hij verontwaardigd is dat hij vanmiddag alweer met maar drie punten genoegen moet nemen.<\/p>\n
Ook in het veld trekt hij meteen de aandacht. Vanaf de aftrap passeert hij op snelheid drie man en forceert een corner. Ook daarna loopt elke aanval over de spits, die rugnummer tien draagt alsof het een uitgemaakte zaak is. Al even vanzelfsprekend neemt hij de vrije trappen. Die schiet hij het liefst direct op doel: over, langs of desnoods dwars door de muur. Stijf links, dat wel, maar zijn er niet meer grote spelers met alleen een linkerbeen? Dit moet het supertalent zijn waar de scheidsrechter het over heeft gehad. Na tien minuten opent hij de score door de bal uit een vrije trap in de rechterbovenhoek te krullen. Zijn naam wordt gescandeerd door het handjevol toeschouwers: \u2018Drenthe, dat\u2019 na bal, man. G\u00f3\u00f3\u00f3l, wan moro, Giovanni!\u2019<\/p>\n
Zijn stijl houdt het midden tussen het slungelachtige van Patrick Kluivert en het gracieuze van Marco van Basten. Het hoofd weggedoken tussen de schouders loert hij onafgebroken op een foutje van zijn tegenstander. Dan volgt de explosieve sprint van een roofdier, waarbij de romp kaarsrecht blijft ten opzichte van zijn onderlichaam. Want het hoofd blijft bij de wedstrijd, de benen moeten het werk doen.<\/p>\n
Razendsnel<\/p>\n
Ronald Bottse, de jeugdco\u00f6rdinator van Voorwaarts, zit met een tevreden grijns op de tribune. Het is lang geleden dat de vereniging zo\u2019n talent in huis heeft gehad. \u2018Giovanni heeft heel veel meegekregen van Onze Lieve Heer. Zelfs met dubbele dekking hebben verdedigers de grootste moeite hem af te stoppen. Of hij draait razendsnel weg van zijn man om op doel te schieten, \u00f3f hij kaatst en zoekt de combinatie. Bovendien weet hij van tevoren al wat hij met de bal gaat doen. En dat is tamelijk uniek in ons voetbal waarin de meeste spelers de bal zo lang mogelijk aan de voet houden.\u2019<\/p>\n
Het wordt volgens Bottse nog moeilijk om Giovanni Drenthe bij de club te houden. Voorwaarts draait net als de meeste andere verenigingen op hooguit drie hardwerkende vrijwilligers. Omdat de meeste leden hun handen vol hebben om thuis rond te komen, is er bijna niemand zo gek zich voor de club in te zetten. Daardoor is er nauwelijks sprake van organisatie om het volop aanwezige voetbaltalent verder te ontwikkelen. Bottse: \u2018Bovendien heeft Voorwaarts weinig geld. De spelers van het eerste krijgen tien SRD (Surinaamse dollar, ongeveer drie euro \u2013 DS) per training en maximaal 35 SRD voor een overwinning. Maar vergis je niet: in de<\/p>\n
U 20-klasse worden de talenten al snel weggekaapt. Er zitten een paar rijke voorzitters bij de concurrentie. De beste jongens worden weggelokt met geld of een scooter. Echt profvoetbal hebben we nog niet. Slimme spelers regelen via de club een goede job.\u2019<\/p>\n
De slotfase van de wedstrijd speelt zich af in het schemerduister; kunstlicht ontbreekt in het stadion. Na afloop gaat de kleedkamer van Voorwaarts dicht voor een korte nabespreking van de 4-0-overwinning en na een snelle douche zijn de spelers verdwenen. Ook Giovanni Drenthe is vertrokken, achter op de fiets van een van zijn teamgenoten. Gelukkig weet Bottse waar hij woont.<\/p>\n
\u2019s Middags is het uitgestorven op Flora, een van de mindere wijken van Paramaribo. De meeste straten zijn verhard, in sommige zijstraatjes ligt zand en moet het verkeer zorgvuldig de diepe kuilen omzeilen. Zonder uitzondering staan er flatwoningen, huizen van \u00e9\u00e9n verdieping, met zinken daken en een slordige houten of stenen schutting om het bescheiden erf. Aan sommige gevels wapperen verschoten paarse vlaggen van de NDP, de Nationale Democratische Partij van Desi Bouterse. Die hangen er nog van de verkiezingen van mei vorig jaar, waarbij de NDP veruit de grootste partij werd, maar opnieuw in de oppositie terechtkwam. De aanhang van Bouterse groeit hard, juist in wijken als Flora, Beekhuizen of Latour. Daar zit al jaren geen verbetering in de woon-, werk- en leefomstandigheden en die is er ook niet gekomen onder de Nieuw Front-regering van Ronald Venetiaan, die vorige zomer aan zijn derde ambtstermijn is begonnen. Veel mensen, veel kinderen, weinig werk en weinig toekomst. De multi-etnische NDP krijgt hier eenvoudig voet aan de grond, ook al omdat de merendeels jonge kiezers vaak geen enkel benul hebben van het verleden van Bouterse.<\/p>\n
Halverwege de middag heeft iedereen gegeten en is het tijd om te rusten. Voor iets anders is het toch te warm. De meeste huizen hebben geen airco, hooguit een ventilator. Hier komen de mensen pas tegen zonsondergang, om een uur of zeven, weer te voorschijn. Jongens in laaghangende jeans of shorts, pata\u2019s of sportslippers, oorbellen of gouden schakelketting gaan de straat op. Een enkeling op een brommer of scootertje. Rondslenterende meisjes gaan uitdagend gekleed en hebben met een forse laag make-up geprobeerd hun leeftijd naar boven bij te stellen. De vele supermarktjes \u2013 \u00e9\u00e9n voor ieder huizenblok, zoals vrijwel de gehele detailhandel in Chinese handen \u2013 vormen de vaste hangplekken. Wie geld heeft, koopt er een flesje soft met een zakje pinda\u2019s of cassavechips.<\/p>\n
Eigen risico<\/p>\n
Op nummer 26 woont de familie Drenthe. Bij gebrek aan deurbel moeten bezoekers in Suriname luidruchtig aan de poort rammelen of \u2018klop, klop\u2019 roepen in de richting van het huis. Zomaar het erf oplopen is geheel voor eigen risico: honden zijn meestal pas in tweede instantie huisdier. Maar de hond van de familie Drenthe laat zich op deze broeierige middag niet uit zijn slaap halen. Bij een getraliede deur moeten eerst de schoenen uit, pas daarna is er toegang tot het betegelde terras. Door de open shutters komt de geur van gebakken vis. De man achter het fornuis stelt zich voor als Marciano, de jongste broer van Giovanni. Hij zou naar schatting zeker twee keer zo oud kunnen zijn. Met een houten spatel draait hij de vis voorzichtig om in de opspattende boter. Het is een kandratiki, een zoetwatervis, die hij zojuist in de pan laten heeft laten glijden, vanochtend vers gekocht op de grote markt in de stad: \u2018Proeven?\u2019<\/p>\n
Moeder Anita zit op het terras en wuift zichzelf koelte toe met een krant. Ze is blij dat ze even op adem mag komen. Vanochtend liep ze al om zeven uur op de markt in het centrum. Daar gaat ze elke zaterdag met de bus naar toe om voor de hele week inkopen te doen. Op andere dagen heeft ze daar geen tijd voor, dan werkt ze bij het ministerie van Openbare Werken, op de administratie: \u2018Ik agendeer alle ingekomen en uitgaande stukken, regel de legitimatiebewijzen voor alle medewerkers. Ik weet alles van onze mensen. Met een paar anderen moet ik ook altijd de jubilea organiseren. Maar de meeste tijd ben ik toch bezig met papierwerk.\u2019<\/p>\n
Een druk leven? Nou, het gaat nogal. Elke dag staat ze om vijf uur op, kookt alvast het middageten voor de hele familie en gaat om zeven uur de deur uit. Gio wordt om zes uur gewekt; om tien over halfacht begint zijn school; hij zit in de derde klas van de mulo. Tegen een uur of tien gaat ze naar bed. Haar man Otmar werkt als aannemer en is deze maanden veel op pad voor een klus in het binnenland. Ergens in de buurt van Atjoni, op bijna vier uur rijden van Paramaribo waar de weg ophoudt en overgaat in de rivier. Zeker, samen kunnen ze redelijk rondkomen. Maar het leven wordt steeds duurder terwijl hun inkomen gelijk blijft. Met de verdubbeling van de benzineprijzen vorig jaar zijn ook de prijzen van bijna alle andere producten fors omhoog gegaan, zegt Anita: \u2018San, een pond kouseband of amsoi komt nu op vijf Surinaamse dollar, anderhalve euro. Met onze grote familie wordt het steeds meer passen en meten met de wekelijkse uitgaven.\u2019<\/p>\n
Trainen, spelen, rusten<\/p>\n
Al weer zevenentwintig jaar wonen ze nu aan de Adroestraat. Behalve Giovanni en zijn ouders, hun twee andere zoons Germaine en Marciano, van wie de jongste zeventien jaar ouder is dan \u2018Gio\u2019. Dan hebben we nog dochter Diana (40) die doordeweeks inwoont met haar twee kleintjes omdat haar man op Zanderij, een uur buiten de stad, werkt en zij als administratief medewerkster elke dag op het commissariaat voor Groot-Paramaribo moet zijn. Satia, de tweede dochter, woont met haar gezin in Holland. Daar staat ze voor de klas in Amsterdam-Zuidoost. Eerlijk gezegd heeft Anita het daar best moeilijk mee; de vliegtickets zijn nog altijd duur zodat ze elkaar hooguit eens in de twee jaar kunnen zien. Maar ze bellen dagelijks en sturen over en weer pakketten de oceaan over. Chinees speelgoed voor de kleintjes, groente, bami en pinda sambel.<\/p>\n
Vol trots vertelt Anita Drenthe over haar jongste zoon. Op school doet hij het goed. Hij maakt op tijd zijn huiswerk en ze hoeft hem eigenlijk nooit achter zijn broek te zitten. Maar de jongen l\u00e9\u00e9ft voor het voetbal. Giovanni voetbalt eigenlijk al vanaf het moment dat hij kan lopen. Eerst op het erf, daarna vooral op straat. Op zijn achtste werd hij lid van voetbalclub Florentina, een paar straten verderop. Het ging meteen zo goed dat hij het seizoen daarop verhuisde naar SNL Makandra, de jeugdafdeling van de legerclub. Weer een jaar later kwam hij terecht bij Voorwaarts, een van de oudste clubs van Suriname en sinds jaar en dag uitkomend in de hoogste klasse. Daar besteden ze de laatste tijd steeds meer aandacht aan de jeugd. Bovendien ligt het trainingsveld tegen de rand van Flora.<\/p>\n
Trainen, spelen, rusten; de school is bijzaak. Soms houdt Anita hem met opzet een dagje thuis: \u2018Dan zie ik aan zijn oogjes dat hij doodop is. Hij speelt en traint in twee elftallen tegelijk. Maar hij blijft de jongste. Hij is nog in de groei. Misschien hebben we hem toch een beetje verwend. Van voetbal weet ik niets, maar ze zeggen dat hij heel goed is. Als het lukt ga ik naar zijn wedstrijden. Hoe we hem beter kunnen maken? Misschien moet hij naar Holland. Dat zeggen zijn broers tenminste, ja.\u2019<\/p>\n
Vanuit de huiskamer klinkt het geluid van een vol stadion. Het Amerikaanse commentaar doet eerder denken aan honkbal of basketbal maar het gaat om een live voetbalverslag uit Europa. Manchester United speelt tegen Benfica in de Champions League. \u2018Goal!\u2019 schreeuwt Giovanni Drenthe vanaf de bank. De Portugezen hebben gelijk gemaakt en de doelpuntenmaker komt close in beeld. Het is een Braziliaan met nummer tien, Geovanni staat er op zijn rug. Hoezo toeval? Dit heeft niets met toeval te maken, grijnst hij. Over een jaar of vijf speelt hij zelf in zo\u2019n uitverkocht stadion in Europa. In de spits, ja. Voor welke club hij tegen die tijd uitkomt, doet er eigenlijk niet toe. Zolang hij maar in een van de sterkste competities kan uitkomen: in Itali\u00eb, Spanje of Engeland. Feyenoord of PSV zou misschien verstandig zijn, als opstapje. Maar daarna moeten we toch echt aan Barcelona of Real Madrid denken. Hoewel, nu hij er bij stil staat, bij Madrid spelen nu te veel oude mannen die al veel te veel geld hebben verdiend. Daarom gaat hij toch het liefst naar Itali\u00eb, naar Juventus: Alessandro del Pierro is tenslotte zijn favoriete speler. Nee, geen Ruud van Nistelrooy die daar op het tv-scherm voorbijkomt, \u2018want Ruud kan eigenlijk niet eens een man passeren. Toch een minpuntje voor een aanvaller. Kijk maar, ook in deze wedstrijd loopt hij er een beetje verloren bij. Verspeelt vaak de bal en komt te laat achter zijn man vandaan.\u2019<\/p>\n
Bijna achteloos geeft Giovanni commentaar bij de wedstrijd. Hij klinkt niet uit de hoogte, wel zelfverzekerd voor een jongen van nog geen zestien: \u2018Zeker wel, in het strafschopgebied is die Van Nistelrooy goed, heel goed zelfs. Maar hij kan zichzelf niet lanceren. Hij moet op scherp staan, aannemen en dan meteen schieten. Daarom staat hij ook zo vaak buitenspel.\u2019 Als Giovanni daar in Lissabon op die positie stond, zou hij het liefst zelf de aanval opbouwen en afronden, zoals alleen de hele grote spelers dat kunnen. Grootspraak? Zijn harde, bruinzwarte ogen verraden geen spoor van twijfel. Dat hij later een internationale topvoetballer wordt, staat vast. Hij kan gewoon goed voetballen, dus gaat hij het ook maken. Het is alleen een kwestie van tijd en de juiste contacten met Europese clubs.<\/p>\n
Uitblinker<\/p>\n
Giovanni Drenthe is in elk geval aardig op weg. Vorige zomer was hij de aanvoerder en uitblinker van de nationale U 15-selectie tijdens een toernooi op Trinidad. Suriname werd weliswaar voortijdig uitgeschakeld, onder meer ook omdat Drenthe na herhaald protesteren in de tweede wedstrijd uit het veld werd gestuurd, maar hij vestigde wel definitief zijn naam bij de volgers in eigen land en ook in de Caribische regio. Daarvoor was hij al een paar jaar topscorer, in verschillende leeftijdscategorie\u00ebn tegelijk. Want Drenthe komt al een paar jaar uit in een competitie van oudere spelers. Zo staat Giovanni dit seizoen in de spits van zowel het U 17- als het<\/p>\n
U 20-team van Voorwaarts. Daar wordt hij beter en sterker van volgens zijn trainers. De technische staf van Voorwaarts heeft hem laatst al een keer mee laten trainen met het eerste seniorenelftal. Gewoon, om te kijken hoe hij zou reageren. De hoofdtrainer verwacht dat Giovanni het niveau wel aan kan en misschien maakt hij nog dit seizoen zijn debuut in de Surinaamse hoofdklasse. Maar dan? Waar ligt de top in Suriname en hoe ver is dat verwijderd van een profcarri\u00e8re in Europa?<\/p>\n
Vrijdagavond halfacht. Een halfuur voor de wedstrijd is het nog niet erg druk rond het Andr\u00e9 Kamperveenstadion, het grootste nationale voetbalpodium. Groepjes toeschouwers hangen rond de kraampjes met kippenbouten, bloedworst, bara\u2019s en bier. De flesjes drijven tussen de ice-cubes in de koelbox. Robinhood speelt straks de finale om de Caribische beker voor landskampioenen tegen Portmore United uit Jama\u00efca. Een kwartier voor aanvang stroomt het publiek plotseling van alle kanten toe zodat het stadionnetje met zo\u2019n vierduizend mensen uiteindelijk redelijk is gevuld. Tijdens de volksliederen komen ook Giovanni Drenthe en zijn ouders aangewandeld. Alle drie tot in de puntjes verzorgd; zo vaak gaan ze niet op stap. Precies op de tijd voor de aftrap strijken ze neer op de houten tribune. Moeiteloos neemt Giovanni de opstelling door. Robinhood mag dan niet zijn favoriete club zijn, de spelers kent hij stuk voor stuk: Kenzo Huur, Gordon Kinsaini, Roberto Zebeda, Dwight Panka, Mario Maasie. Tijdens de wedstrijd moet hij af en toe zijn vader Otmar corrigeren: \u2018Pa, die bal ging niet op de paal, de doelman heeft hem geslagen.\u2019<\/p>\n
Giovanni verwacht binnen een jaar in dit stadion te spelen met het eerste van Voorwaarts. Nauwlettend volgt hij de verrichtingen van beide teams. Die Jamaicanen zijn wel te pakken, denkt hij, maar dan moet Robinhood wel sneller omschakelen en afspelen. In de rust is Giovanni druk aan het bellen: \u2018He ma, er is vanavond nog een danswedstrijd in het NIS (het Nesty International Sportstadion, genoemd naar Anthony Nesty, Surinames enige goudenmedaillewinnaar, 100 meter vlinderslag, Olympische Spelen 1988 \u2013 DS). Een paar gasten van school doen mee. Ze komen me straks thuis ophalen.\u2019<\/p>\n
Het is geen verzoek, meer een mededeling. Zijn ouders halen hun schouders op. Zolang hij maar voor twaalven thuis is. Echt uitgaan doet Giovanni nog niet. Dat kost een hoop geld en bovendien komt het nachtleven van Paramaribo pas om een uur of twee op stoom: \u2018Op vrijdagen gaan we meestal ergens zitten met een stel vrienden, een softje drinken, de boel gezellig maken. Soms is er ergens een feest. Zakgeld? Ik krijg wat ik vraag. Soms iets meer. Meestal iets van vijftig SRD in de maand. Het meeste gaat op aan beltegoed voor mijn cell en busgeld.\u2019 En opnieuw rinkelt zijn mobiele telefoon.<\/p>\n
\u2018G\u00f3\u00f3\u00f3\u00f3lll\u2019<\/p>\n
\u2018Jawel, geachte luistervrienden, u bent weer terug in het Andr\u00e9 Kamperveenstadion. De tweede helft is zojuist van start gegaan. Voor degenen die het weten willen: onze roodgroene helden van Robinhood verdedigen inmiddels het doel aan de kant van de Laetitia Vriesdelaan\u2026\u2019<\/p>\n
In de nok van het stadion doen twee verslaggevers live verslag voor de Surinaamse radio in Nederland. Zoals omgekeerd de jaarlijkse wedstrijd van de Suriprofs in het Amsterdamse Olympisch Stadion rechtstreeks in Suriname is te volgen. Na rust krijgt de commentator, tevens komiek in de populaire Surinaamse sitcom 1+1=3 en acteur in minstens vijf lokale tv-commercials, twee keer de gelegenheid zijn Braziliaanse collega\u2019s te imiteren. Eerst diep inademen en dan op volle sterkte zo lang mogelijk aanhouden: \u2018G\u00f3\u00f3\u00f3\u00f3lll, Rrrrrobinnn-hooood!\u2019<\/p>\n
Niet dat de Surinaamse kampioen veel opschiet met de twee doelpunten. Vlak voor tijd scoort de tegenstander uit Jamaica, terwijl de return twee dagen later, om economische redenen op dezelfde lokatie gespeeld, kansloos met 4-0 verloren gaat. Weer geen succes voor een Surinaams voetbalteam. Ook de nationale ploeg wordt de laatste decennia steevast uitgeschakeld in de voorronden van de kwalificatietoernooien voor het WK of het Caribische kampioenschap.<\/p>\n
Na afloop doet sportjournalist Marciano Zalman zich op de perstribune tegoed aan een pasteitje. Hij kan zich nog goed herinneren dat in de jaren zeventig ploegen uit Trinidad en Jamaica met knikkende knie\u00ebn naar Suriname kwamen. Nu is het andersom. Zalman: \u2018Waar het precies aan ligt? Die andere landen zijn vooruitgegaan of wij zijn stil blijven staan. Talent hebben we genoeg. Maar het is vooral een kwestie van mentaliteit. De beste spelers denken al snel dat ze het gemaakt hebben. Als ze bij een club tekenen krijgen ze een auto, een perceel of een paar duizend dollar. En dan hebben ze nog geen bal getrapt. Dat is funest voor de ontwikkeling.\u2019<\/p>\n
Ruwe diamant<\/p>\n
Op het kunstgras van het Franklin Essed-stadion speelt het U 20-team van Voorwaarts deze zaterdagmiddag tegen Leo Victor. Op de tribune zit Leo Koswal, sinds een halfjaar de bondscoach van Suriname. Fors postuur, smetteloos witte broek en shirt, zwart petje en stevige gouden ketting om de hals. Natuurlijk komt hij ook voor Giovanni Drenthe. Koswal: \u2018Een speler met h\u00e9\u00e9l veel kwaliteiten. Maar ik zeg je, het is een ruwe diamant. Techniek genoeg. We moeten zijn mentaliteit aanscherpen. Hij moet meer oog voor zijn medespelers krijgen. Maar ik zie hem als voorbeeldfiguur voor zijn leeftijdgenoten. Zo\u2019n jongen moet je op een gepaste manier brengen. Zorgen dat we hem niet gek maken.\u2019<\/p>\n
Voetbalschool<\/p>\n
Vol vuur spreekt Koswal over zijn ambities. Om te beginnen heeft hij structuur gebracht in de verschillende nationale selecties. Het klinkt misschien gek, maar dat is al heel wat als we bedenken dat de voetbalbond de gewoonte had pas te gaan selecteren wanneer er een internationale wedstrijd aan zat te komen. Hooguit een week of zes van tevoren. Onder zijn leiding zijn er tegenwoordig doorlopend centrale trainingen. Daarnaast bestaan er plannen voor een voetbalschool. Geen nieuw idee, wel is de kans groot dat eindelijk alle partijen zich achter het initiatief scharen. Inclusief de Hollandse KNVB, het lokale bedrijfsleven en een paar bekende Surinaamse topspelers.<\/p>\n
De bondscoach spreekt zich niet uit over de kansen van Suriname om het eindtoernooi van het WK te halen. Het toernooi in 2010 in Zuid-Afrika komt in elk geval te vroeg. Vier jaar later misschien: \u2018M\u00e9t Giovanni Drenthe. Die haalt de nationale ploeg, honderd procent. Maar of hij een Europese topclub haalt? Ik vind het heel positief dat hij die ambitie heeft, maar dan moeten we hem nu op het vliegtuig zetten. In vergelijking met Europese jongens van zijn leeftijd loopt hij nog behoorlijk achter. Daar beginnen ze vanaf vijf jaar met de opleiding.\u2019<\/p>\n
Op het veld wordt Giovanni Drenthe ondersteboven gelopen in het strafschopgebied. Voorwaarts krijgt een penalty. Terwijl zijn ploeggenoten hem een schouderklopje komen geven, legt Giovanni de bal alvast op de stip. Weer die quasi boze, niets ontziende blik. Een kwestie van aanleggen en binnenknallen. Met links en zonder met zijn ogen te knipperen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Giovanni Drenthe (15) weet het zeker: over niet al te lange tijd voetbalt hij in Europa. Dan is hij weg uit Flora, de volksbuurt in Paramaribo-Zuid. Ook zijn ouders, trainers en club zijn overtuigd van een glanzende voetbalcarri\u00e8re voor hun \u2018Gio\u2019. \u2018Maar of hij een Europese topclub haalt? Dan moeten we hem n\u00fa op het vliegtuig zetten.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[1271],"class_list":["post-125143","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-sport-recreatie"],"acf":[],"author_name":"Diederik Samwel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125143","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125143"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125143\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Diederik Samwel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125143"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125143"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}