Het bestaande beeld Na zijn debuutroman Vrint in de Vlaamse literatuur binnengehaald als een van de Mooie Jonge Honden. Op de foto evenwel behoorlijk haarloos.<\/p>\n
De flaptekst \u2018In een tijd waarin alles mogelijk lijkt, is misschien niets meer mogelijk. Een eigenzinnige novelle over een leven zonder uitweg.\u2019<\/p>\n
De feiten \u2019t Lijkt een zonnig boek te worden, Het kind van David Nolens. Plezier, twee\u00ebntwintig jaar, zomers, auto\u00advrij, zondag, fluitend, zonder zorgen, woorden die allemaal voorkomen in de eerste paar regels. Langer dan die paar regels duurt de zonnigheid niet. Geen sprankje licht zal, tot en met het bittere eind, nog binnenvallen. Een vader valt dood op de keukenvloer en de schrijver, de hersen\u00adspinsels van zoon en kleinzoon in woorden\u00adspinsels vattend, laat zon en fluitconcert varen om plichtsgetrouw te doen wat iedere aankomende, post-postmoderne schrijver denkt te moeten doen om mee te tellen: schrijven over leegte, niets, niemand, mensen zonder eigenschappen.<\/p>\n
Over de geheime doorgangen naar de leegte. Over de zinloosheid van het gemis. Over de aanwezigheid van niemand.<\/p>\n
Over de leegte die op de koop toe blanco is.<\/p>\n
De vader valt dood, het hoeft geen betoog, met op zijn lippen iets onverstaanbaars. Klanken zonder woorden, woorden zonder betekenis, betekenis zonder doel \u2013 een non-wezen bijt achter onze rug in eigen staart zodat we kop noch staart ontwaren. Gesloten cirkel, eeuwige weder\u00adkeer, staartloze staart, kop zonder kop, rusteloze herhaling, enfin, alle kunstjes die we werkelijk nooit eerder zagen en die we eigenlijk ook nooit meer hoopten te zien.<\/p>\n
\u2019t Is zo?\u2026 erkend literair, zo?\u2026 shortlist-hongerig, zo?\u2026precieus.<\/p>\n
\u2019n Stuk welkomer natuurlijk dan plezier, zomer, zondag, fluitend en zonder zorgen. Maar \u2018niets\u2019 is wellicht iets te weinig voor een heel boek.<\/p>\n
Goed, er is sprake van een situatie. Okay, er figureren figuren. De zoon van de doodgevallen vader is getrouwd met een Ghanese, en een eindje verderop woont een oude\u00adre bakker met zijn bakkersvrouw en na honderd bladzijden wordt een kind geboren en twee bladzijden verder\u00adop is het kind al acht, drie generaties heb je dus, plus een kind tussen vier ouders, er volgen nog een paar verrassingen, en ook tedere sc\u00e8nes, maar hoe meer er gebeurt, des te meer blijft alles hetzelfde. Situaties die uitzien op uitzichtloosheid, gebeurtenissen die niet mogen gebeuren, personages vergeefs op zoek naar een persoon, gebroken kinderen uit gebroken gezinnen in een ononderbroken keten van gemis.<\/p>\n
Het verhaal van het kind vormt een herhaling van het verhaal van de vader, en David Nolens had het verhaal van de vader al te vaak opgedreund.<\/p>\n
Sommige boeken zijn als een voortstuwende rivier, andere als een dood binnenmeer. Sommige boeken kennen de loop van een kometenbaan, andere die van een tredmolen.<\/p>\n
David Nolens toont de leegte van een kind van deze tijd en hoe dat kind zijn leegte heeft opgelepeld uit de leegte van een voorgaande generatie. Ontleningen, brokstukken, plagiaat en de holle begrippen die dat zijn geworden. Gezichtsloosheid, primitiviteit, herrangschikking van het oude, het komt allemaal op hetzelfde neer, zo ongeveer. Leve de verdwijntruc.<\/p>\n
Je moet een bijzonder groot zwak koesteren voor deze inmiddels epidemische literaire preoccupaties, zelf lees ik liever een boek over de wilde vaart, dank u.<\/p>\n
Sommige schrijvers kunnen van het snuiten van een neus een spektakel maken, andere weten een dubbele hartstilstand tijdens de copulatie nog onopvallend te laten voorbijgaan. Tot de laatste categorie hoort David Nolens.<\/p>\n
Na veel leegte volgt zijn recapitulatie van het niets waarna het niets opnieuw wordt herkauwd, gevolgd door een synthese van alle leegte. Gemis wordt te lijf gegaan met eindeloos neuzelen over gemis.<\/p>\n
Over het gebruik van coca\u00efne: \u2018Het spul dat hij tot zich neemt, voegt niets toe aan niets, geeft slechts uitdrukking aan wat al in hem bestond: niets enzovoort.\u2019 Over de stilte in de keuken waar de vader van de vader van het kind uit de titel van het boek dat Het kind heet is gestorven (\u2019t is besmettelijk): \u2018Altijd zit hij daar op het witte, houten klapstoeltje te wachten tot vader hem iets verstaanbaars zal meedelen. De keuken is zijn eindeloze wachtkamer, of toch zolang zijn leven duurt.\u2019 Over het leven van de vader van de vader enzovoort: \u2018Honderden witte, onbeschreven bladzijden zouden nodig zijn om dat leven te duiden. Wie zoals hij leeft zonder enige ambitie en zonder verlangen, terwijl dat verlangen naar een concreet verlangen voortdurend knaagt?\u2026\u2019<\/p>\n
Ik hou er mee op. Want na deze conclusie herbegint Nolens met: \u2018Wat onmogelijk is, moet daarom nog niet verzwegen worden\u2019 en \u2018het moet gedaan zijn met het leven dat zich dag na dag ontrolt alsof het iets is wat de moeite waard is, terwijl het niets is\u2019 en \u2018verder dan de ongeboorte kan een gedroomd leven niet gaan\u2019. Als u houdt van een onboek waarin het onmogelijke wordt gedroomd terwijl het niets is en waarin de onbeschreven bladzijden culmineren in een eeuwige wachtkamer, ren naar de boekhandel.<\/p>\n
De schrijver lijkt zich bewust van de rand waarlangs hij balanceert. Zijn veelvuldig gebruik van \u2018enzovoort\u2019 wijst erop en ook kan hij af en toe een lichte zelfparodie niet onderdrukken. Met hetzelfde effect als een dwerg die grinnikt onder een luchtledige stolp.<\/p>\n
David Nolens, Het kind, Meulenhoff, 155 pagina\u2019s, \u20ac 17,95<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In deze rubriek houdt Gerrit Komrij wekelijks een literaire reputatie tegen het licht<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[293,27],"tags":[2941],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125057"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125057"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125057\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125057"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125057"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125057"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}