Film<\/p>\n
Met kort werk toonde de zevenentwintigjarige dochter van cutter Ludo Troch al eerder aan filmgevoel in de genen te hebben, bij haar speelfilmdebuut bewijst ze zich als slimme scenarioschrijver in een genre dat toch weinig uitverkorenen kent. De \u2018moza\u00efekfilm\u2019 die levens van mensen uit eenzelfde omgeving contrasterend of relativerend naast elkaar zet en onderling (net niet) laat raken. In een Vlaams voorstadje is een jochie doodgereden. Niet alleen zijn de ouders bij iedereen bekend, ook de dader van het vluchtmisdrijf moet een van de buurtbewoners zijn. En dat be\u00efnvloedt de onderlinge verhoudingen, die toch al zijn gekleurd door geheimen, vermoedens en al dan niet uitgesproken wrok.<\/p>\n
Hoewel een suggestief gefilmde proloog het ongeval duurzaam in het publieksbewustzijn prent, blijft de tragedie in Een ander zijn geluk vooral onbesproken. De ouders van het slachtoffer verdringen hun verdriet met mechanische routine; de dame die het slachtoffer vond, kan haar verhaal niet kwijt aan naasten. Schijnbaar gaat ieders leven gewoon door en toch is alles anders.<\/p>\n
Troch en haar cameraman Frank Van den Eeden vatten dit in uitgekiend kille beelden, bedachtzaam tempo en karige dialogen, waarbij aan het oppervlak niets spectaculairs gebeurt, maar het onbehagen gestaag groeit. In honderd minuten is geen ruimte voor de verdieping van alle personages en plotlijnen, maar Troch geeft met name de actrices de kans voor onverwachte tegenaccenten van hun personage. Viviane de Muynck is onweerstaanbaar in haar blaffende afweer waarmee ze zich door haar klaaglijke, ruim volwassen dochters g\u00e9\u00e9n schuldgevoel laat aanpraten. Johanna ter Steege is aandoenlijk en grappig als ze de vloerbedekking met onverklaarde bloedsporen van haar echtgenoot ijlings laat vervangen door een nieuw karpet en beseft dat de smaakvolle kleurharmonie van haar interieur reddeloos is verstoord.<\/p>\n
De mannen zijn vlakker getekend en de all star cast die Troch verzamelde, keert zich zelfs ietwat tegen haar film. Louter de aanwezigheid van Jan Decleir en Josse De Pauw wekt verwachtingen die door hun bijzakelijke personages niet worden ingelost, zodat hun aandeel vooral afleidend werkt. Behalve door de montage van trieste close-ups heeft Troch haar film niet gespiegeld aan de pretentieuze lotssynchroniciteit van Magnolia, maar eerder aan de ensemblefilms van Robert Altman. Alleen staat ze zich niet de losheid toe die Altmans films zo vitaal maakt. De strakke stilering geeft Een ander zijn geluk weinig adem, waar grotere rafeligheid authentieker was geweest. Vaak worden sc\u00e8nes meteen weggesneden als iemand een oneliner heeft geplaatst, terwijl juist een reactie op het gezegde ontregelend had gewerkt.<\/p>\n
Maar als er ten slotte een abrupt antwoord komt op who done it? komen impliciet ook andere open vragen in een nieuw licht en knaagt de film retrospectief dieper dan op het moment dat je hem bekeek. Fien Troch heeft lef en kan filmen. Na deze demonstratie geeft ze voortaan haar talent hopelijk meer stoeiruimte.<\/p>\n
Een ander zijn geluk (2005, B\/Nl), Regie en scenario: Fien Troch, Met Ina Geerts, Johanna ter Steege, Johan Leysen, Viviane De Muynck.<\/p>\n
Nu te zien op het Internationaal Film Festival Rotterdam, de film komt later dit jaar in de bioscoop<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film Met kort werk toonde de zevenentwintigjarige dochter van cutter Ludo Troch al eerder aan filmgevoel in de genen te hebben, bij haar speelfilmdebuut bewijst ze zich als slimme scenarioschrijver in een genre dat toch weinig uitverkorenen kent. De \u2018moza\u00efekfilm\u2019 die levens van mensen uit eenzelfde omgeving contrasterend of relativerend naast elkaar zet en onderling […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125029"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=125029"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/125029\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=125029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=125029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=125029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}