Film<\/p>\n
Een film hoeft niet per se een succes te zijn geweest voor een remake. Dertig jaar geleden gold Fun with Dick and Jane niet als flop, maar hij wordt hooguit herinnerd als Hollywoods poging tot publieksvriendelijk imago voor Jane Fonda. In films waar de Goede Bedoelingen dik bovenop lagen, speelde zij destijds wereldverbeterende personages waarmee ze respect verwierf, maar weinig populariteit. Die moest worden veroverd met de demonstratie dat ze ook gewoon leuk kon zijn, in een film die tussen grappen door toch \u2018ergens over ging\u2019.<\/p>\n
Erg overtuigend werd het resultaat niet, al bleek Fonda slim genoeg om te beseffen dat ze zich als com\u00e9dienne beter kon voegen in een aangeversrol voor George Segals geoliede talent. Teleurstelling gold de film zelf, die maatschappelijke satire liet varen voor koddige bankovervallen, waarmee de bemiddelde yuppen Dick en Jane hun levensstandaard intact houden nadat Dick onvoorzien is ontslagen.<\/p>\n
Even lijkt de nieuwe versie dat oude stramien te gebruiken voor scherpere relevantie. Was destijds de titelsequentie nauwelijks voorbij, toen Dick op straat werd gezet, nu wordt eenderde van de filmtijd besteed aan de mega-onderneming waar hij promoveert tot vice-president, op dezelfde dag dat op de beurs de aandelen kelderen tot nul. Zogenaamd is die actie gedateerd v\u00f3\u00f3r de geruchtmakende val van Enron en de resulterende energiecrisis, maar er worden geen pogingen gedaan om de parallel te verhullen, ook niet met de rollen van Alec Baldwin en Richard Jenkins als ondernemers die hun lucratieve imperium bouwen op investeerdersbedrog. Behalve dat die acteurs inmiddels corruptie kunnen vertolken in hun slaap (en dat ook lijken te doen), zijn hun re\u00eble alter ego\u2019s door documentaires en mediaprofielen zo bekend in schaamteloos winstbejag dat fictie verbleekt. De film blijft angstvallig ver van elke implicatie dat de Verenigde Staten meer worden belaagd door eigen kapitalisten dan door buitenlandse terroristen.<\/p>\n
Zeker zo funest is de casting als Dick van Jim Carrey, die na subtielere rollen weer de manische, elastieken bekkentrekker is uit zijn eerste slapsticksuccessen. Zijn impact wordt ondermijnd door een d\u00e9j\u00e0-vu-gevoel. Carrey behoudt zijn hele rol een ongemoduleerde energie die meer afmattend is dan vermakelijk. Naast die stoomwals kost het moeite aandacht te behouden voor T\u00e9a Leoni, die tegen de klippen op nuances probeert te geven aan haar partner en solo soms echt grappig is. Maar ook zij staat reddeloos in het roversduo dat vermomd als Bill en Hillary of Sonny en Cher even onleuk als ongeloofwaardig is.<\/p>\n
Regisseur Dean Parisot verraste zes jaar terug met zijn parodie op cult-sf-series, Galaxy Quest, die hij met fantasierijke krakkemikkigheid in beeld bracht. Ditmaal wordt de cartoonbenadering losgelaten op exact gekopieerde sc\u00e8nes van de oude film, als het paar geleidelijk wordt ontdaan van statussymbolen. Ondanks plasma-tv of voice-operated Mercedes zijn die beelden te bekend of gedateerd om nog te werken. Deze benadering maakt ook de achteloze omgang met het latino huispersoneel eerder vanzelfsprekend dan kritisch. Wie graag grimlacht om de excessen van ondoordacht consumeren, kan beter uit de videotheek Michael Tolkins The New Age betrekken.<\/p>\n
Pas als de aftiteling dank zegt aan bazen van ondernemingen als Enron, Worldcom en Cendant, toont Fun eventjes zijn brutale potentie. Rijkelijk laat en niet onderbouwd door het voorgaande.<\/p>\n
Fun with Dick and Jane, Regie: Dean Parisot, Scenario: Jud Apatow en Nicholas Stoller, naar de film uit 1977, Met Jim Carrey, T\u00e9a Leoni, Alec Baldwin, Richard Jenkins. VS, 2005.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Film Een film hoeft niet per se een succes te zijn geweest voor een remake. Dertig jaar geleden gold Fun with Dick and Jane niet als flop, maar hij wordt hooguit herinnerd als Hollywoods poging tot publieksvriendelijk imago voor Jane Fonda. In films waar de Goede Bedoelingen dik bovenop lagen, speelde zij destijds wereldverbeterende personages […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Ab van Ieperen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124881"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124881"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124881\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ab van Ieperen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124881"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124881"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124881"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}