Beeldende kunst<\/p>\n
Het uitgangspunt is altijd \u2018ik\u2019. Wie ben ik? Waar ben ik? Wat gebeurt er met mij en waarom? \u2018Ik\u2019 is geen rots, geen poppetje op een berg dat ongenaakbaar de wereld en al het gewriemel daarin beschouwt. \u2018Ik\u2019 is als een golf die zich verheft en dan met donderend geraas breekt. De golf verspreidt zich, plooit zich rond schelpen en afval op de vloedlijn. Ze weerspiegelt wolken, zon, mensen, gedoe. De golf houdt nooit op.<\/p>\n
Lucia Macari is zo\u2019n golf. Ze is 31 jaar oud en komt uit Chisinau, de hoofdstad van Moldavi\u00eb. Ze is kunstenaar en leeft sinds drie jaar in Nederland. Eerst studeerde ze met een beurs van zevenhonderd euro, waarvan ze er tweehonderd per maand opmaakte, aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht, tegenwoordig zit ze op het Sandberg Instituut in Amsterdam. In Moldavi\u00eb werkte ze als organisator in het door de Soros Foundation gesponsorde Center of Contemporary Art in Chisinau.<\/p>\n
Maar ze zegde haar baan op. Ze bleef niet in haar vaderland, het armste land van Europa, maar ging naar Nederland. In het rijke en gezonde Nederland heeft ze een toekomst, d\u00e1\u00e1r niet. D\u00e1\u00e1r moeten haar ouders huilen als ze terugkomt. Ze willen haar niet om zich heen. Niet omdat ze niet van haar houden, maar omdat ze nauwelijks geld hebben om zichzelf in leven te houden, laat staan hun dochter. D\u00e1\u00e1r kan ze geen kunstenaar zijn \u2013 vanwege de zorgen die er altijd zijn, zorgen over het eten voor morgen, over schoon water, over dokterskosten die ze niet kan betalen.<\/p>\n
Wat is thuis, zegt ze, als ze er geen kunstenaar kan zijn? Ze wil immers maar \u00e9\u00e9n ding, al vanaf dat ze als kind door haar \u00adouders naar een staatsinternaat werd gestuurd: kunst maken, schilderen, experimentele muziek maken, filmen. Daarom ging ze weg uit Moldavi\u00eb.<\/p>\n
In het winddicht verzegelde, fonkelnieuwe computerlab van het Sandberg Instituut klakt ze met haar tong. Is het gek dat ze niet begrijpt waar Nederlandse kunstenaars zich druk om maken? Waarom ze zeuren over te kleine ateliers, gebrek aan inspiratie, een \u2018ingrijpende\u2019 verhuizing van Groningen naar Amsterdam? Hun hersens zijn anders gebouwd dan de mijne, zegt ze. Zij is van een generatie van vechters: die gaan altijd door.<\/p>\n
Macari heeft zelden gebrek aan inspiratie. Op dit moment rommelt er een film door haar hoofd over een Wit-Russisch echtpaar dat bij haar inwoont. Ze werken van zes uur \u2019s ochtends tot diep in de nacht. Zes dagen per week. Ze bouwen keukens en badkamers bij Amsterdammers. Zwart. Voor vijf euro per uur. Het stel leeft op aardappels, varkensvet en alcohol die ze in een schoongeschrobde vuilnisbak in Macari\u2019s keuken stoken. Elke maand sturen de man en de vrouw voedselpakketten met salami en gedroogde groente naar hun kinderen in Wit-Rusland. Bij de vrouw viel onlangs de helft van haar tanden uit, vanwege vitaminegebrek. Macari heeft geprobeerd de vrouw te filmen, maar ze weigerde. Nu gaat ze een portret maken van de \u2018alcoholmachine\u2019 in haar keuken. Met muziek, zonder muziek, nog geen idee.<\/p>\n
Het gebeurt vlak onder jullie neus, zegt ze, maar jullie zien het niet.<\/p>\n
Macari\u2019s werk begint bij haarzelf. Het is vitaal, knetterend, rappend en grappend, het trekt zich van geen grens iets aan. Collages, performances, video, langspeelplaten, affiches, animaties en strips \u2013 liefst veegt ze zoveel mogelijk bij elkaar totdat er iets ontstaat wat lijkt op een combinatie van Dr. Rat, Kurt Schwitters en postcommunistische cultuurkritiek. Politiek ge\u00ebngageerd is haar werk zonder drammerigheid, persoonlijk maar niet sentimenteel, ritmisch opzwepend, grafisch sterk \u2013 en altijd met een verwijzing naar haar verleden, haar wortels in armoedeland Moldavi\u00eb.<\/p>\n
Zoals in haar project Hip-Hop on Bones \u2013 binnenkort uitgevoerd in het Amsterdamse Arti. Hip-Hop on Bones verwijst naar de samizdatcultuur in het sovjettijdperk, toen westerse muziek illegaal werd gekopieerd op r\u00f6ntgenfoto\u2019s. Spotgoedkoop en allerverschrikkelijkst van kwaliteit. Volgens de overlevering.<\/p>\n
In Moldavi\u00eb werd ze op een nacht (high heels, short skirt) gemolesteerd door een groep jongens. Ze sloegen haar het ziekenhuis in. De politie – corrupt – liet de daders lopen en beschuldigde in plaats daarvan Macari. Hip-Hop on Bones is een hiphop-operette in drie delen, ge\u00efnspireerd op die gebeurtenissen, gemaakt met steun van de Jan van Eyck Academie en afgemaakt op het Sandberg.<\/p>\n
Er is het meisje, er is de jonge hooligan en de agent. Drie perspectieven, uitgewerkt in een videoshow met eigen gemaakte muziek, waarop Macari in vet Russisch-Engels rapt. Drie invalshoeken, te beluisteren op drie 33 toerenplaten. Drie affiches, zo mooi dat je ze moet ophangen om ze in hun geheel te kunnen \u2018lezen\u2019. Tussen episodes op straat en in het ziekenhuis foeteren en vloeken de operette-helden erop los. Letterlijk verknipt zijn ze, opgebouwd uit fragmenten van foto\u2019s van anderen. Levenslustig, keihard, grappig en wreed. Voor tien euro te koop.<\/p>\n
Lucia Macari: Hip-hop on Bones is vanaf 24 februari (18.00-20.00 u) t\/m 19 maart te horen en te zien op de tentoonstelling \u2018Hiscox Art Award\u2019 in Arti et Amicitiae, Rokin 112, Amsterdam. Haar grammofoonplaten met affiches zijn te koop bij Kidnap Records (wte@euronet.nl of 020-6203570)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Beeldende kunst Het uitgangspunt is altijd \u2018ik\u2019. Wie ben ik? Waar ben ik? Wat gebeurt er met mij en waarom? \u2018Ik\u2019 is geen rots, geen poppetje op een berg dat ongenaakbaar de wereld en al het gewriemel daarin beschouwt. \u2018Ik\u2019 is als een golf die zich verheft en dan met donderend geraas breekt. De golf […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Lucette ter Borg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124705"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124705\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Lucette ter Borg","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}