Vorige week wilde ik iets schrijven, een genuanceerd stukje over gedragscodes, goede bedoelingen en hoe die in hun tegendeel kunnen verkeren, toen de cartoonaffaire haar hoogtepunt dreigde te bereiken en de pen even verwisseld moest worden voor de trom. Althans, zo ervoer ik dat.<\/p>\n
Er zijn politici die het een wenkend perspectief vinden, dat van \u2018alle neuzen dezelfde kant op\u2019 en eendracht maakt macht, maar behalve in de sport vinden de meeste Nederlanders zo\u2019n grote eensgezindheid niet alleen saai, maar zelfs onheilspellend. Wat gebeurde er? De een na de ander stond op om ons grondwettelijke systeem nog eens toe te lichten: dat moest, dat waren we aan onszelf verplicht en aan de vrijheid, maar na een paar dagen vaandel zwaaien voelde je al het ongemak en de verlegenheid. Wat zijn we het allemaal verschrikkelijk met elkaar eens. Nee, niet allemaal, er waren wat moslims die er anders over dachten, maar ook weer niet zo anders, dat ze de boel hier in de fik staken. Kerkelijke leiders zagen hun kans schoon en liftten gratis mee op de islamitische verontwaardiging. Maar al die opiniemakers en columnisten, die ineens hetzelfde verstandige standpunt vertegenwoordigden, voelden dat het brood hen uit de mond werd gestoten. Het zuurverdiende brood van het meningsverschil.<\/p>\n
First things first, sommige dingen moeten gezegd, je kunt daar geen misverstanden over laten bestaan, maar ondertussen bekroop me het gevoel gegijzeld te worden door een stelletje Syrische en Iraanse moslims, die nog niet het begin begrijpen van wat democratie is. Alle leuke, interessante en verrassende verschillen moesten wijken voor het ex-cathedraspreken. Er ging onbedoeld iets vrooms en heiligs meezingen in het meest seculiere standpunt.<\/p>\n
In grote delen van de islamitische wereld bestaat het waanidee dat het Westen niet kan wachten om de rijen te sluiten en \u00e9\u00e9n front te vormen tegen de islam: het tegendeel is waar, we vinden die noodgedwongen vorm van samenzang eerder een hinderlijke onderbreking van het eigen debat, dat altijd levendiger was. Het is voor geen onderwijzer stimulerend om enkel met spuug en nadruk te mogen spreken, om toch vooral ook de allerlaatste leerlingen op de achterste rij te bereiken.<\/p>\n
Natuurlijk dacht ik nu ook weer aan mijn moeder: wat zou zij ervan gevonden hebben? Ik neem u even mee terug naar de goeiigheid van de jaren zeventig, die mijn jeugd voor een groot deel heeft bepaald. In Twente was het armoe troef, maar gingen we met vakantie naar het buitenland, en hield zich in de buurt een zwart of bruin of islamitisch persoon op, dan zat hij binnen de kortste keren in ons vakantiehuisje om daar verwelkomd te worden. Die PPR-achtige houding kwam toen in het wild veel vaker voor dan je nu zou willen geloven. \u2018Anders\u2019 was interessant. \u2018Anders\u2019 was niet eng, maar principieel verrijkend.<\/p>\n
Het heeft jaren geduurd voordat die hostess\u00adachtige benadering van mijn moeder veranderde. Ik was degene die later op de minpuntjes wees van het prachtige, maar ook wel erg eendrachtige islamitische geloof, zij zag alleen \u2018mensch\u2019 en mogelijkheden.<\/p>\n
Tot zo\u2019n vijf jaar terug: ze keek naar een tv-programma, waarin jonge Nederlandse islamieten behoorlijk eensgezind homoseksualiteit veroordeelden. Dat die jongelui zo ouderwets dachten. En stuk voor stuk met moderne kleding aan. Dat ze met hun onvolgroeide tengels aan de homo\u2019s kwamen, en dus aan mij. Dat ging niet. Daar brak iets.<\/p>\n
Het was een onwennig gesprek, waarin ik haar voorhield dat niemand van homo\u2019s hoeft te houden, terwijl zij haar hoofd bleef schudden, dat normaal van begrip overliep. De wereld op zijn kop.<\/p>\n
Wat mij brengt op het stukje dat ik de vorige week had willen schrijven. In de haast om toch vooral het Nederlandse te bewerkstelligen bestaan er nu ook al gemeentelijke \u2018gedragscodes\u2019, waarin aan ouders wordt gevraagd de homoseksualiteit van hun zoon of dochter te \u2018accepteren\u2019.<\/p>\n
Niemand zal mij verdenken van homohaat, maar zo\u2019n richtsnoer gaat veel te ver. Sowieso zijn die \u2018gedragscodes\u2019 ondingen: de overheid moet zeggen wat mag en wat niet, de rest is aan de mensen en hun eigen slechte smaak. Je kunt zeggen: voor de wet zijn homo\u2019s en hetero\u2019s gelijk. Je kunt zeggen: discriminatie is strafbaar. Maar of de ouders de homoseksualiteit van hun kind accepteren of niet, daar heeft de staat niets mee te maken.<\/p>\n
Wat jij, mam?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vorige week wilde ik iets schrijven, een genuanceerd stukje over gedragscodes, goede bedoelingen en hoe die in hun tegendeel kunnen verkeren, toen de cartoonaffaire haar hoogtepunt dreigde te bereiken en de pen even verwisseld moest worden voor de trom. Althans, zo ervoer ik dat. Er zijn politici die het een wenkend perspectief vinden, dat van […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124701"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124701"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124701\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124701"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124701"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124701"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}