In wat voor land wil ik wonen?<\/p>\n
Er gaan weken voorbij waarin ik niet gekweld word door die gedachte, heel gewone, bevredigende weken zijn dat, maar nu zit ik in de bioscoop en dringt zich niet alleen de vraag op, maar ook het antwoord.<\/p>\n
Ik wil in een land wonen waar Brokeback Mountain draait, de alternatieve cowboyfilm van Ang Lee, en dan niet in een obscuur achterafbioscoopje, maar in een ordentelijke zaal waar je niet alleen mannen in lange regenjassen tegenkomt, maar ook, ik noem eens wat, vrouwen. Het zou mooi zijn als je in dat gedroomde land naar die homoseksuele lovestory ging kijken en dan op moest staan om een negenentachtigjarige mevrouw te laten passeren die voorbij schuifelt, met stok en al, om naast jou plaats te nemen. Die mevrouw lijkt sprekend op je overleden tante M., vandaar dat je haar leeftijd durft te schatten. Ze zal tijdens de film zo nu en dan naar adem happen, niet omdat ze gechoqueerd is, maar omdat ze is aangedaan, en na afloop zie je dat ze een beetje heeft gehuild.<\/p>\n
In dat sprookjesachtige land wil ik wonen, en verdomd, ik woon er. Soms moet je even benoemen wat vanzelfsprekend lijkt maar het niet is. De gewone alledaagse vrijheid, dat scharrelachtige, individuele bestaan, waar we zo aan gewend zijn dat het routine is geworden.<\/p>\n
Maar het toeval wilde dat ik, vlak voordat ik Brokeback Mountain zag, een conferentie bijwoonde, waar ik kennis maakte met Asma Jahangir, een Pakistaanse advocate van middelbare leeftijd, die voor de rest helemaal niets middelbaars heeft. De organisatie had een tafel gereserveerd in een aardig restaurant, zodat wij sprekers in ieder geval aan elkaars gezichten zouden wennen en daar zaten wij, vriendelijk en opgeprikt en beleefd. Zo niet Asma Jahangir, de offici\u00eble moslima van het gezelschap. Zij nam als eerste een slok van haar rode wijn, en trok toen haar langste sigaret te voorschijn. Mochten wij in dit restaurant wel roken, vroeg de organisatie zich nog af, maar zij pafte daar dwars doorheen.<\/p>\n
Ik weet bijna zeker dat Asma Jahangir ook graag Brokeback Mountain zou willen zien, het liefst in haar woonplaats Lahore, maar ik weet absoluut zeker dat daar in Pakistan geen sprake van kan zijn. Voor minder wordt de doodstraf gegeven. Enfin, dat soort algemeenheden, die waren me wel bekend, en dus vroeg ik Asma Jahangir of ze in eigen land ook zo uitbundig rookte, op straat bijvoorbeeld. Een scheef lachje als antwoord. Het lachje van iemand die beseft dat deze Hollander het goed bedoelt, maar geen benul heeft.<\/p>\n
Nee, Asma komt in Lahore dus niet veel op straat, want de trottoirs zijn er niet zo best. Of beter gezegd, de trottoirs zijn er helemaal afwezig. O, vraag ik bijdehand, dus ook geen mannen in het straatbeeld van Lahore? Ja, mannen wel, je struikelt er over de kerels. En dan pas geeft Asma met een zucht het echte antwoord: de straat is niet de plek waar vrouwen zoals zij geacht worden zich op te houden. Zij woont dus in Lahore, maar wandelt daar nooit, want dat zou maar aanstoot geven bij al die mannen die dat wel doen.<\/p>\n
Kijk, dat zijn het soort aansprekende details waar ik naar zocht. Niet naar Brokeback Mountain kunnen omdat ie nooit of te nimmer wordt geprogrammeerd, da\u2019s \u00e9\u00e9n ding, maar eigenlijk met goed fatsoen je eigen huis niet uit kunnen, tenzij met man of auto, een ander. Misschien is het nog wel het pijnlijkst te merken dat Asma Jahangir, van huis uit toch een vrouw met meningen en een grote mond, niet graag echte antwoorden geeft. Dat komt omdat ze zich schaamt voor haar land. Het zou natuurlijk veel logischer zijn om te stellen dat Pakistan zich moet schamen en niet zij, maar zo werken die dingen niet. De schaamte slaat naar binnen en richt intern verwoestingen aan.<\/p>\n
En dus spreekt Asma Jahangir op de conferentie veel voorzichtiger dan ze is.<\/p>\n
En dus zie ik nog weer later Brokeback Mountain, waar twee homoseksuele cowboys zichzelf pijnigen, en niet de maatschappij. Ik kijk even opzij, naar de oude vrouw die mijn tante had kunnen zijn. Straks zal ze weer naar huis schuifelen, op haar dooie gemak, over heel gewone Hollandse stoeptegels.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In wat voor land wil ik wonen? Er gaan weken voorbij waarin ik niet gekweld word door die gedachte, heel gewone, bevredigende weken zijn dat, maar nu zit ik in de bioscoop en dringt zich niet alleen de vraag op, maar ook het antwoord. Ik wil in een land wonen waar Brokeback Mountain draait, de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124609"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124609"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124609\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124609"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124609"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124609"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}