Als je 44 bent, man, academisch gevormd en nog zo eens wat, moet je flink uitkijken dat je niet alleen omgaat met andere academici van veertig plus en nog zo eens wat. Het gaat schijnbaar vanzelf, je zoekt hen er niet op uit, maar voordat je het weet, is je idee van gezelligheid veranderd in een milde vorm van apartheid. Er is een probaat middel om dit probleem op te lossen: kinderen. Als je ze zelf niet hebt, moet je ze af en toe lenen van vrienden of familie, en dan trek je zomaar een weekend lang op met een jongen die jijzelf had kunnen zijn, was je dertig jaar jonger geweest. Je had dan geweten dat 50 Cent niet een \u2018wat\u2019 maar een \u2018wie\u2019 is. Je zou bepaalde merken sneakers niet en andere juist wel willen dragen. Maar vooral zou je onbekommerd praten: een jongen van zestien die nooit heeft gehoord van het spreekverbod dat jongemannen in mijn jeugd nog geacht werden te eerbiedigen.<\/p>\n
Zei ik dan niks toen ik jong was? Jawel, in eigen kring ratelde ik er stevig op los, vooral in het veilige gezelschap van vrouwen, maar zodra er vreemde jongens of mannen aan de horizon verschenen, was het zaak om op je tellen te passen en vooral ook op je woorden. Je moest ze voorzichtig doseren, bijvoorbeeld tien woorden per drie minuten, wat ik een onmenselijke opgave vond, een gruwelijk Wordwatchers-dieet. Op de een of andere manier was het spelen met je reputatie om bekend te staan als een babbelkous, je werd daar minder man van, elk woord te veel was een kleine castratieoperatie die je op jezelf uitvoerde. Ik kan me niet herinneren dat iemand het me zo heeft uitgelegd, maar in mijn herinnering zwegen mannen zo\u2019n vijfendertig jaar geleden langdurig, en in dat voorbeeldige zwijgen zat dus je toekomstige rolmodel verstopt. Je hoefde je daar niet per se aan te houden, mijn verslaving aan woorden was ook toen al fundamenteler dan die aan de sigaret, maar je wist dat je buiten je mannenboekje ging als je terloops je zinnen rondstrooide zonder je te kunnen beroepen op een waterdichte noodzaak.<\/p>\n
De hero\u00efsche en ook wel belachelijke gedachte eigenlijk een wetsovertreder te zijn, kwam geloof ik niet eens op bij deze zestienjarige jongen. Hij bekende mij: \u2018Ja, ik babbel altijd,\u2019 zoals mijn leeftijdsgenoten vroeger zeiden dat ze voortdurend voetbalden of sjekkies rolden. Hij vond het zelf nogal vertederend; de strenge vader in zijn hoofd had plaatsgemaakt voor de welwillende moeder, die al zijn verrichtingen met een glimlach volgde.<\/p>\n
We waren toch in Brussel, dus ik wilde naar het Jacques Brel-museum. Het exotische aan jonge mensen is dat ze 50 Cent wel kennen en Jacques Brel niet. We keken naar een filmopname uit 1966: Brel viert triomfen in het Parijse l\u2019Olympia, en tussen de liedjes door wordt ons een blik gegund op het publiek, dat allemaal een das om heeft als het man is. Je ziet die kerels gebiologeerd kijken naar iemand die buiten de wet der mannen valt: er is niks mis met het testosterongehalte van Brel, maar mijnheer is artiest, en voor die groep gelden andere normen. Brel is als het ware vrijgesteld, hij mag gekke pasjes maken en raar verwijfd met zijn armen zwaaien, en woorden uitspreken met een pathos alsof je daar niet op slag impotent van wordt. Je gelooft je ogen niet, zie je die mannen in de zaal denken, maar mijn zestienjarige vriend vond het de gewoonste zaak van de wereld. Het hele idee dat hier met vuur werd gespeeld of minstens toch met mannelijkheid \u2013 hij moest het uitgelegd krijgen.<\/p>\n
Nu ik toch bezig was, vertelde ik hem ook over Brokeback Mountain, de film die we hardnekkig een homoseksueel liefdesdrama noemen, maar die toch vooral gaat over zwijgende mannen en het ongeluk dat daaruit voortkomt. Homoseksuelen van nu hebben net zoveel met deze getergde cowboys te maken als mijn zestienjarige compagnon met Brel. Ik hoorde over Brokeback Mountain iemand zeggen: \u2018Je snapt ook niet waarom die jongens niet gewoon in therapie gingen.\u2019 Het was geen grap of camp, het was een oprechte verzuchting. Sommige dingen krijg je niet meer uitgelegd.<\/p>\n
Na Brel liepen we naar het hotel, hij is zestien en ratelde en ik geloofde vast in de Vooruitgang.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als je 44 bent, man, academisch gevormd en nog zo eens wat, moet je flink uitkijken dat je niet alleen omgaat met andere academici van veertig plus en nog zo eens wat. Het gaat schijnbaar vanzelf, je zoekt hen er niet op uit, maar voordat je het weet, is je idee van gezelligheid veranderd in […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124449"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124449"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124449\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124449"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124449"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124449"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}