De afgelopen anderhalf jaar heb ik vaak urenlang met mensen in auto\u2019s zitten praten: een plek waar niemand je hoort. Ik sprokkelde liefdesverhalen, geheime confessies en verboden anekdoten bij elkaar. Allemaal voor die tv-serie over liefde en seksualiteit tussen allochtonen en Nederlanders, die ik zo graag wilde maken. De research duurde lang en bleek een bijna onmogelijke opgave. Vooral Marokkaanse en Turkse vrouwen en mannen zeggen niks en ontkennen alles.<\/p>\n
Iedereen die in de journalistiek \u2018iets\u2019 met of over Marokkanen en Turken wil doen, loopt tegen een groot wantrouwen aan. In de Marokkaanse en Turkse gemeenschap vinden veel mensen dat de media alleen maar negatieve dingen ventileren en een eenzijdig beeld geven. Alsof alle mocro- en turko-chicks van de tweede en derde generatie mishandeld worden en gedwongen maagd zijn, om maar eens wat te noemen. Die beschuldiging trok ik me aan. Ik wist heus wel dat er veel onafhankelijke, vrijgevochten Marokkaanse en Turkse moslima\u2019s bestaan die geen maagd meer willen zijn. Vrouwen die net als de meeste Nederlandse vrouwen seks voor het huwelijk hebben, samenwonen en soms zelfs voor een Nederlandse partner kiezen. Deze vrouwen wilde ik een podium geven.<\/p>\n
Mijn redactie en ik hebben ons suf gerechercheerd, maar we liepen steeds blauwtjes. Ik kreeg alleen maar Marokkaanse en Turkse vrouwen voor de camera die verklaarden w\u00e9l maagd-tot-het-huwelijk te zullen blijven. Ook al woonden ze stiekem samen of zeiden ze \u2013 soms achteraf, als de camera weer uitstond \u2013 dat ze natuurlijk niet neukten, maar wel \u2018gewoon\u2019 aan orale en anale seks deden. Maar dat was dan geen seks, riepen ze in koor. \u2018Clinton-meiden\u2019, noemden we deze vrouwen onder elkaar. De vrouwen \u2013 en mannen \u2013 die w\u00e9l durfden te vertellen hoe ze zich uit hun \u2018maagdenkooi\u2019 hadden bevrijd, kwamen uit Tunesi\u00eb, Iran, Irak, Somali\u00eb en zelfs Afghanistan. Alle anderen, meer dan vijftig Marokkaanse en Turkse gegadigden, zegden uiteindelijk af. Zelfs vrouwen die aanvankelijk gr\u00e1\u00e1g mee wilden werken, die het een belangrijk onderwerp vonden en met wie ik meerdere malen had afgesproken. De meesten lieten het vlak voor opname afweten \u2013 of stuurden \u2019s nachts een sms\u2019je. Alle verhalen van deze vrouwen hadden \u00e9\u00e9n ding gemeen: om hun (seksuele) vrijheid te krijgen, hadden ze moeten liegen en strijd moeten leveren met hun familie en hun gemeenschap. Soms met hun echtgenoot. De prijs van die strijd varieerde van ruzie met hun ouders tot bloedige taferelen en uitstoting. \u2018Dat kunnen we onze ouders niet aandoen,\u2019 was de afzegreden die ik het meest hoorde. Nog nooit heb ik zoveel hartverscheurende, ontroerende en verhelderende verhalen gehoord als voor dit project. Maar ik mocht ze niet filmen.<\/p>\n
Ja, ze vonden het erg belangrijk voor andere vrouwen, die met dezelfde problemen worstelden als zij, om op de televisie te kunnen zien dat je best gelukkig kunt worden als je niet voor de familieclan maar voor je eigen leven kiest. Maar dat moesten andere Marokkaanse of Turkse vrouwen maar uiteen zetten. En wanneer gaan jullie dat ooit w\u00e9l vertellen, vroeg ik. \u2018Wanneer onze ouders dood zijn,\u2019 zeiden ze. \u2018Maar op deze manier zijn jullie toch z\u00e9lf debet aan dat negatieve en eenzijdige beeld in de media,\u2019 riep ik dan. Dat gaven ze tenslotte knarsetandend toe \u2013 maar ze deden toch niet mee.<\/p>\n
Een list<\/p>\n
Zo was er Habar. Een kleine, volslanke, sprankelende Turkse schoonheidsspecialiste van eenentwintig jaar die ik in de beautysalon van mijn sportschool ontmoette. Geboren in Groningen, dochter van uitgehuwelijkte ouders uit Anatoli\u00eb. Ze had al drie jaar stiekem een relatie met G\u00f6ksel, zoon van intellectuelen uit Istanbul. G\u00f6ksels ouders hadden haar al lang omarmd als hun toekomstige schoondochter, maar Habars ouders wisten nog niet dat hun dochter geen maagd meer was. Ze zon op een list om haar ouders G\u00f6ksel voor te kunnen stellen zodat ze konden trouwen, maar zonder haar verloren maagdenvlies te moeten opbiechten. Was ze voor seksuele vrijheid, maar kon ze daar in haar milieu simpelweg niet voor uitkomen? Nee, Habar vond dat je je als vrouw maar aan \u00e9\u00e9n man diende te geven. Na G\u00f6ksel zou er nooit meer een ander zijn. Ze dacht dat Allah haar daarom heus wel een goede moslima zou vinden, ook al was ze dan nog niet getrouwd. In Habars kringen is dat een zeer progressieve opvatting. Ze gruwde van het idee dat je als vrouw seks zou kunnen hebben met verschillende partners in je leven.<\/p>\n
Intussen kreeg Habar steeds meer psychische klachten. Ze viel geregeld flauw, huilde soms ontroostbaar uren achter elkaar en kreeg last van \u2018persoonlijke dissociatie\u2019: dan herhaalde ze een zin eindeloos, als een cd die bleef hangen. De sprankel ging er af. Habar heeft er lang over nagedacht om aan de tv-serie mee te doen \u2013 anoniem weliswaar, maar toch. Onze laatste ontmoeting was in een caf\u00e9. Ze barstte in tranen uit. Er was iets wat ze me nog niet had verteld: haar vader was gokverslaafd en had ooit maandenlang haar salaris vergokt. Ze had geprotesteerd en hij had haar geslagen. Toen was ze weggelopen, naar een blijf-van-mijn-lijfhuis. Ze was net weer terug, want haar vader had zijn excuses gemaakt. Ze kon niet op tv over haar leven vertellen, zelfs niet anoniem, dat kon ze haar ouders niet aandoen.<\/p>\n
Het laatste dat ik van haar hoorde, was dat ze voorlopig nog niet ging trouwen maar dat ze in de zomervakantie stiekem \u2013 haar ouders dachten dat ze op Schiphol werkte \u2013 met G\u00f6ksel in Turkije op vakantie ging. Met die mobieltjes kan alles tegenwoordig, riep ze opgetogen door de telefoon.<\/p>\n
Gefeest en gebeest<\/p>\n
En er was Doenja, een Marokkaanse schoonheid van vierendertig die ik trof tijdens een lezing over \u2018terreur en de koran\u2019. De lezing werd opgeleukt met een filmpje van een werkgroep van de gemeente Amsterdam: \u2018Op eigen kracht\u2019. Succesvolle allochtonen zouden over hun werk vertellen. Tot mijn verbijstering verschenen in beeld een slecht Nederlands sprekende Turk, manager van een McDonald\u2019s-filiaal, en een onverstaanbare Surinaamse met een sokkenwinkel. Met stoom uit mijn oren liep ik naar buiten en verschanste me aan de bar van het etablissement. Daar zat Doenja. \u2018Als je een filmpje maakt over succesvolle Nederlanders, dan laat je de directeur van Philips zien, niet een junkfoodmalloot,\u2019 zei Doenja woedend. Ze vond het filmpje net als ik te denigrerend voor woorden.<\/p>\n
Doenja was op haar zeventiende verliefd geworden op een Nederlandse jongen. Daar waren haar ouders achtergekomen. Tijdens de volgende verplichte zomervakantie in Marokko in het dorp van haar ouders heeft haar moeder op bevel van haar vader Doenja ten overstaan van de hele goegemeente met een zweep afgerost. Toch trouwde ze op haar negentiende met haar geliefde. Samen zetten ze een eigen zaak op. Ze verdienden alle twee veel geld en kregen geen kinderen. Ze heeft maar \u00e9\u00e9n Marokkaanse boezemvriendin, vertelt Doenja. De meeste Marokkaanse meiden ontliepen haar, omdat ze met een Nederlander was getrouwd en voor haar huwelijk al door hem was ontmaagd. Als een meisje maagd wil blijven voor haar man, moet ze dat vooral zelf weten, vindt Doenja. Op haar twee\u00ebndertigste is ze gescheiden.<\/p>\n
\u2018Als vrienden, hoor, het ging gewoon niet meer,\u2019 zegt ze rustig. Het had niets met verschil in cultuur te maken. Met haar beste vriendin is ze direct daarna met een huur\u00adauto door heel Marokko gereden. \u2018We hebben alleen maar gefeest en gebeest. Marokkaanse dancings zijn helemaal te gek. Ik was doodmoe toen ik thuiskwam,\u2019 glundert ze. Ze heeft haar zaak goed verkocht. Nu zit ze met haar weelderig gevormde kont op een grote berg geld en kan ze een paar jaar doen wat ze wil, grapt ze zelf. Al die jaren is ze met haar ouders gebrouilleerd geweest, maar onlangs was er een toenadering. Daarom kan ze niet op tv haar verhaal vertellen: ze wil niet w\u00e9\u00e9r tien jaar met haar ouders in onmin leven. En hoe zit het nu met de seks? Ze bloost. \u2018Die ga ik nu helemaal zelf ontdekken,\u2019 fluistert ze zodat de mannen aan de bar het niet kunnen horen. Achter haar staan een paar meiden-met-hoofddoek. Ze kijken giftig naar Doenja. \u2018Moeten jullie ook eens proberen,\u2019 zegt ze terwijl ze haar tas van de bar grist en wegloopt.<\/p>\n
Uitstotingsangst<\/p>\n
De redactie stuurt me naar Marokko. In het vliegtuig zit ik naast Karima. Ze is vijfendertig, superaantrekkelijk en nog maagd, zegt ze. Nu nog? Ze glimlacht en haalt haar schouders op. \u2018Zo erg is het niet.\u2019 Heeft ze dan nooit zin? Verlangt ze nooit naar vrijen? Ze heeft acht jaar een relatie gehad met een Marokkaanse taxichauffeur, zegt ze. Ze hadden wel gevree\u00ebn, maar tot penetratie was het nooit gekomen. \u2018Als ik het met hem gedaan had, dan was hij nooit met me getrouwd. Zodra je het met een Marokkaanse man doet, respecteert hij je niet meer en dumpt hij je. Dan kun je een huwelijk wel vergeten,\u2019 zegt Karima beslist.<\/p>\n
Ik denk aan de taxichauffeurs op het Leidseplein in Amsterdam \u2013 de meesten zijn Turk of Marokkaan. Vlak voor mijn vertrek naar Marokko vroeg ik aan die hele rits mannen of ze een maagd willen om mee te trouwen. Ja, antwoordden ze bijna allemaal. En zelf doen jullie wel aan seks? Uiteraard. En als je als vrouw aan seks voor het huwelijk doet? Dan ben je een hoer, of in ieder geval een slet. Dus ik ben een slet? Nee, voor Europese vrouwen geldt dat niet.<\/p>\n
Ik begrijp niet dat er zo weinig moslima\u2019s verontwaardigd zijn over die ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Als ik opper dat het oneerlijk is dat de mannen wel mogen vrijen maar vrouwen niet, halen de meeste vrouwen hun schouders op en zeggen: ach, zo zijn mannen nu eenmaal. Het heeft allemaal niets met de islam te maken, want volgens de koran moeten mannen \u00e9n vrouwen als maagd het huwelijk in. Maar Karima zegt dat de angst voor uitstoting van vrouwen uit hun gemeenschap nu eenmaal te groot is. Ja, \u00f3\u00f3k als je van de derde generatie bent.<\/p>\n
Volgens de evolutionaire psychologie is uitstotingsangst de meest archa\u00efsche angst die de mens kent, diep verankerd, gevormd in de oertijd, toen mensen alleen in groepsverband konden overleven. Die angst roei je zomaar niet uit. Zonder familie ben je niets, je kiest niet voor je eigen geluk als dat tegen de zin van je familie in gaat. Dat maakt het makkelijker te begrijpen waarom de seksuele revolutie in de jaren zestig in het Westen gemakkelijker was. Niet alleen was het feodale tijdperk voorbij, ook was het voor vrouwen gemakkelijker om van huis weg te lopen omdat buiten een grote, gezellige, lieve hippiefamilie klaarstond om ze op te vangen. Dat dit vaak een illusie was, bleek pas later.<\/p>\n
\u2018Jullie onderschatten de druk van onze families,\u2019 zegt Karima. \u2018Wat je familie zegt is allesbepalend, zelfs als het roddel is. Daar kunnen we gewoon niet tegenop.\u2019 Ze vertelt dat haar vriendin getrouwd was met een Marokkaan uit Marokko en door hem is vermoord omdat ze wilde scheiden. De Nederlandse advocaat had in zijn pleidooi als verzachtende omstandigheid aangevoerd dat haar vriendin tijdens de huwelijksnacht geen maagd bleek te zijn \u2013 althans: ze bloedde niet, zo verklaarde de raadsheer. En dat maakt Marokkaanse mannen uit die cultuur heel erg boos, had hij gezegd. Of de rechter daar met zijn straf rekening mee wilde houden.<\/p>\n
Nee, Karima wil niet meewerken aan mijn serie. Ze wil het verdriet van de ouders van haar vriendin niet oprakelen. En bovendien is ze stiekem op weg naar Casablanca. Haar eigen ouders denken dat ze op Schiphol werkt en dat wil ze graag zo houden. Net als Habar, dus. Waarom liegen ze allemaal zo veel tegen hun ouders? \u2018Liegen?\u2019 zegt Karima. \u2018Als je uit respect voor je ouders de waarheid niet vertelt, dan is dat toch geen liegen?\u2019<\/p>\n
Sluiers en bikini\u2019s<\/p>\n
Het duurt meer dan drie uur om toestemming te krijgen om te mogen filmen in een zwembad aan zee waar veel Marokkanen uit Europa komen die op vakantie zijn bij hun familie in Tanger. Alles door elkaar: sluiers en bikini\u2019s, patsers en losers. De parkeerplaats staat vol met Nederlandse nummerborden. De directeur zegt: \u2018Dit is Tanger mevrouw, dit is het noorden, Berbergebied, de mensen zijn hier middeleeuws. Ik wil geen boze vaders omdat u hun dochters filmt. In Casablanca zou het geen probleem zijn, daar zijn de mensen vrijer.\u2019<\/p>\n
In een supermoderne dancing die net zo goed in Miami had kunnen staan en waar betaalde meiden schaars gekleed over de grond kronkelen, wordt een man woedend: \u2018Een film over de islam en de liefde? Dan mag u hier niet filmen!\u2019 Waarom niet? Omdat een moslim niet mag drinken, zegt hij, vervaarlijk zwaaiend met zijn glas whisky.<\/p>\n
In mijn bagage zitten artikelen waarin staat dat veel jonge meiden in Rabat en Casablanca openlijk toegeven dat ze geen maagd meer willen zijn, dat ze willen experimenteren met seks voor het huwelijk en dat ze tegenwoordig van hun minnaar verwachten dat hij weet wat een clitoris is en wat hij daarmee moet doen. Ook jonge mannen uit die steden worden ge\u00efnterviewd, ze zeggen dat ze seks veel leuker vinden nu ze weten dat een vrouw ook een orgasme kan krijgen. Ik zoek me een ongeluk, maar ik vind geen enkele vrouw die dat beaamt, zelfs niet off camera. De enige jonge meiden die duidelijk geen maagd meer zijn, zijn hoeren. De prostitutie is enorm in Marokko; vooral meisjes van het platteland pendelen tussen de grote steden heen en weer om hun lichaam te verkopen.<\/p>\n
Vrouwenparadijs<\/p>\n
Voor mijn reis naar Marokko sprak ik Kaouthar Darmoni, doctor in de communicatiewetenschap en buikdanslerares. Kaouthar woonde tot haar achttiende in Tunesi\u00eb, en na een studie in Parijs kwam ze in Amsterdam terecht. Ze werkt nu aan de UvA, en ze geeft buikdanslessen en workshops nonverbale communicatie aan stijve Hollandse zakenvrouwen zodat die weer een beetje in contact komen met hun eigen vrouwelijkheid. Want Kaouthar vindt dat het Nederlandse vrouwen nogal ontbreekt aan sensualiteit en vrouwelijkheid. Kaouthar is hoogzwanger als ze mij ontvangt. Ze onderwijst me dat buikdansen in de oudheid is ontstaan als bevallingsritueel \u2013 het had niets te maken met het behagen van mannen en het was iets dat vrouwen strikt onder elkaar deden. Dat behagen kwam pas na de achttiende eeuw, na het ori\u00ebntalisme. Nog steeds is buikdansen eigenlijk iets van vrouwen onder elkaar. Het stupide toerisme heeft er iets heel anders van gemaakt, moppert ze. Ze ziet eruit als een sprookjesverschijning uit Sinbad de Zeeman, een Sheherazade, met lang golvend haar, volle lippen, vlammende ogen en een goddelijk lichaam, zelfs met die buik. Ze wiegt haar heupen, trilt met haar borsten \u2013 \u2018de wapens van de vrouw, allez dames, recht naar voren met die borsten\u2019 \u2013 en wiebelt met haar billen. Ze vertelt dat de koran juist heel open is over seks; weliswaar alleen binnen het huwelijk en niet voor homo\u2019s, maar in de islam is seks er wel degelijk \u00f3\u00f3k voor het genot. Kom daar in de bijbel maar eens om, daarin mag seks alleen als je je voortplant.<\/p>\n
\u2018Volgens de koran is het verb\u00f3den dat de man eerder dan een vrouw een orgasme heeft,\u2019 zegt Kaouthar streng. Ze vertelt dat Arabische vrouwen nog veel opener over seks spreken dan zijzelf. Vooral in de hamam. Zij ging tot haar achttiende jaar met haar moeder, haar tantes en haar oma naar de hamam en ze was er niet weg te slaan. De getrouwde vrouwen praatten honderduit over hun liefdesleven. De sensualiteit en intimiteit van Arabische vrouwen onder elkaar is iets prachtigs, zegt ze. \u2018Daar kunnen westerse vrouwen een puntje aan zuigen.\u2019 Ze herinnert zich hoe haar moeder haar masseerde, haar scrubde, haar haren kamde en haar helemaal met olie en modder insmeerde. \u2018Ook voor jongetjes is het geweldig, dat vrouwenparadijs,\u2019 zegt Kaouthar. \u2018Daar genieten ze en ze leren ervan. Tot ze eruit gegooid worden, natuurlijk. Dan kunnen ze behoorlijk getraumatiseerd raken.\u2019 Die lichamelijke hamamliefde, vertelt Kaouthar, gaat diep, maar is niet erotisch: \u2018Het is sensueel, niet seksueel, maar daar begrijpen westerse vrouwen niets van. Die denken meteen dat je lesbisch bent als je aan elkaars borsten zit.\u2019<\/p>\n
Kaouthar is de dochter van een imam. Ze heeft moeten vechten voor haar vrijheid. Haar zus is nu een moslima met hoofddoek in Tunesi\u00eb, zij zelf een vrijgevochten vrouw in Amsterdam. Haar ouders willen niets van haar Nederlandse man weten. Toen ze zwanger werd, waren ze geschokt. De laatste keer dat ze in Tunesi\u00eb was bij vrienden, belde haar moeder dat ze toch maar langs moest komen. Haar man mocht ze, zoals altijd, niet meenemen. Maar daar was Kaouthar al aan gewend. Blij als een kind ging ze naar haar ouderlijk huis. Ze was z\u00f3 trots dat ze zwanger was. Ze was nog niet binnen of haar moeder en haar zus begonnen keihard op haar buik te stompen. Kaouthar vluchtte overstuur het huis uit en zal daar misschien nooit meer terugkeren. \u2018Het is verdrietig om te bedenken dat mijn kind nooit een opa en een oma van mijn kant zal hebben,\u2019 zegt Kaouthar zachtjes. \u2018Weet je, aan de ene kant vergeef ik mijn moeder dit nooit, maar aan de andere kant kan ik die achttien jaar in de hamam niet zo maar deleten in mijn hoofd. Dus ja, op een heel schizofrene manier hou ik toch nog van haar.\u2019<\/p>\n
Twee hoertjes voor \u00e9\u00e9n nacht<\/p>\n
Als de tv-ploeg van Tanger naar huis gaat, reis ik alleen door naar Marrakech. Ik heb drie dagen en een missie: weten wat dat is, die intimiteit tussen vrouwen in de hamam. Kaouthar heeft aangeraden naar een hamam te gaan waar geen toeristen komen.<\/p>\n
In de soukh bij het indrukwekkende Djemaa el-Fna plein ontmoet ik twee jongemannen: Abdul ( 23) en Mohammed (25). Ze nodigen me uit voor een tangine in hun schoenenwinkeltje. Ze antwoorden rustig op al mijn vragen. Gaan ze trouwen met een maagd? Ja. Hebben ze zelf al seks? Ja. Hoe kan dat dan, in een land vol maagden? Met hoeren. Hoe begin je daar mee? Abdul: \u2018Hier in de regio van Marrakech word je als klein jongetje van elf of twaalf ingewijd door je oudere broer. Die koopt twee hoertjes voor \u00e9\u00e9n nacht. Hij doet het voor en blijft er zelfs even bij om te zien of je het goed doet.\u2019<\/p>\n
En als je de oudste bent of heel arm? Dan doet je vader het en koopt hij maar \u00e9\u00e9n hoertje. Hoeveel kost dat? Voor een Marokkaan vijftien euro voor \u00e9\u00e9n nacht. Voor een buitenlander honderdvijftig euro. Hebben ze alleen maar seks met hoeren tot hun huwelijk? Ja, behalve als jij het met ons wilt doen, grappen ze. Is twaalf niet een beetje jong? Nee hoor, ze hebben vrienden die al op hun negende of tiende zijn ingewijd. Vanaf welke leeftijd denken ze dan aan seks? Daar moeten ze om lachen: vanaf vier of vijf jaar, zeggen ze in stereo.<\/p>\n
Ik vraag of ik naar de hamam van hun moeder en hun zussen kan. Dat vinden ze raar. Maar na veel gedoe regelen ze een taxi. De arme chauffeur krijgt opdracht om me naar de hamam van hun moeder te brengen. En ik moet om acht uur weer terug zijn, anders vermoorden ze hem. Ze noteren zijn nummerbord \u2013 nog nooit heb ik me zo veilig gevoeld.<\/p>\n
Na drie kwartier rijden word ik afgezet in de outskirts van Marrakech. De mensen kijken zo raar naar me, dat ik zeker weet dat hier geen buitenlanders komen. In de hamam spreekt niemand Frans en het kost maar zestig eurocent voor de full treatment: hamam, scrub en massage. Ik krijg twee bejaarde vrouwen toegewezen die me gebaren me uit te kleden. Ze lijken enorm dik, maar dat komt omdat ze twaalf jurken over elkaar aan hebben, zo blijkt. Ze geven me twee emmers. Niets is zoals in de film: geen stoom, geen moza\u00efek, geen sprookjesdecor, geen natte doeken, baden of banken of kussens. Gewoon, drie achter elkaar liggende grijze, betonnen ruimten waarvan de vloeren en muren heet zijn en een paar kranen.<\/p>\n
De meeste vrouwen hebben grote zwarte onderbroeken aan, sommige zijn bloot. In de achterste en meest hete hamam-kamer is het een gekwetter en gespetter van jewelste. Vrouwen zitten op natte handdoeken in groepjes en scrubben en kneden elkaar. Kleine kindjes hebben enorme lol met olie en modder. Een moeder kamt zorgvuldig en met engelengeduld het lange kroeshaar van haar puberdochter, die achteloos bij haar vriendin voelt of haar borstjes al wat gegroeid zijn, of zoiets.<\/p>\n
De oude vrouwen zepen mijn borsten geroutineerd en grondig in, zonder enige schroom of g\u00eane. Om mijn armen te scrubben, laten ze me mijn handen in hun dijen zetten, veel te dicht bij hun kruis, maar daar zitten ze niet mee. Later, terug in Nederland, heb ik geprobeerd dit voor de tv-serie te ensceneren. Het lukte niet: de figuranten deden hun uiterste best, maar ze konden elkaar met de beste wil van de wereld niet op dezelfde manier betasten en bekneden als deze vrouwen in Marrakech.<\/p>\n
En die emmers? Die vul je met heet water, breng je naar je zitplaats en dan giet je met tupperware bakjes water over jezelf of anderen heen. Ik kan me niet voorstellen dat mijn omaatjes die zware emmers gaan tillen. Dat gaan ze ook helemaal niet doen, zie ik. Een volumineuze vrouw heeft net haar emmer gevuld: diep voorover gebogen schuift ze hem voor zich uit. Ze draagt geen onderbroek. Haar enorme borsten slepen over de grond; haar schaamteloosheid is even overweldigend als ontroerend. Ik zie een jongetje van een jaar of vier gefascineerd kijken. De radertjes in zijn hoofd werken op topsnelheid. Hij zet zich schrap, neemt een aanloop, roetsjt zo onder haar buik door en probeert daarbij zo frontaal mogelijk tegen haar borsten aan te kletsen. De vrouw schrikt en richt zich op. Een paar dames schateren het uit. Nu wil een ander jongetje ook. Geduldig gaat de vrouw weer in de houding staan, als een vleesgeworden klimrek in een menselijke speeltuin.<\/p>\n
Ergens anders duikt een nog kleiner knulletje als een rockster op een popconcert met zijn armen wijd en zijn ogen dicht midden in een groepje vrouwen. Hij land tussen borsten, dijen, buiken. De vrouwen pakken hem, draaien hem om, prikken en kietelen hem, kussen hem en trekken speels aan zijn piemeltje. \u2018Hoe oud zijn de jongens als ze wreed en zonder uitleg uit dit paradijs worden verdreven?\u2019 vraag ik aan een vrouw die wel Frans spreekt. Ze lacht en zegt: \u2018Vanaf vier, vijf jaar.\u2019 De leeftijd waarop Abdul en Mohammed aan seks begonnen te denken. Verboden seks, want je moet wachten op je maagd. Zijn Arabische mannen daarom zo boos op vrouwen? Nemen ze de rest van hun leven wraak op het feit dat ze ooit als klein jongetje uit de sprookjeswereld van de hamam zijn verstoten?<\/p>\n
Geschaafde polsen<\/p>\n
Abdul en Mo brengen me naar de nachttrein voor Casablanca. De volgende dag vlieg ik. Ze zullen me nooit vergeten, roepen ze als ze me uitzwaaien. Terwijl de trein onder de sterren langs plattelandsdorpjes glijdt, komt er een meisje in een strapless topje in mijn coup\u00e9 zitten. Een hoertje, weet ik meteen. Ik vraag of ze op de gang een sigaret wil roken. Dat wil ze. Onder het neonlicht zie ik dat ze een blauw oog heeft, gezwollen lippen, geschaafde polsen. Wat is er gebeurd? Eerst wil ze niets zeggen. Dan pakt ze mijn gezicht met twee handen vast en kijkt me indringend aan. \u2018Ik ben Sofia, prostituee,\u2019 fluistert ze. Een klant wilde weer eens niet betalen. Daar zei ze wat van en toen kreeg ze slaag. Ze vertelt dat gemiddeld twee van de vijf Marokkaanse hoerenlopers niet betalen. Je kunt niet naar de politie, want prostitutie is net als homoseksualiteit wettelijk verboden in Marokko. Als hoer moet je het in Marokko hebben van buitenlandse klanten. Die betalen altijd en veel meer. Ze geven cadeautjes, nemen je mee uit eten en laten je in hun hotelkamer. \u2018Buitenlanders gooien je nooit midden in de nacht op een snelweg uit de auto,\u2019 weet ze uit ervaring.<\/p>\n
Waarom is Sofia, vierentwintig, mooi en slim, vloeiend Frans sprekend, ooit hoer geworden? \u2018Ah, c\u2019est classique,\u2019 zegt ze. Ze komt uit een klein dorp op het platteland. Haar familie is boos want ze heeft twee huwelijkskandidaten afgewezen die haar ouders hadden uitgezocht. Ze was verliefd op een jongen uit het dorp, met wie ze stiekem heeft gevree\u00ebn. Na een abortus kon ze niet meer terug. Hij is nu getrouwd met een vrouw die hij haat. We steken een nieuwe sigaret op. Sofia: \u2018Marokkanen neuken je niet, ze verkrachten je. Want een hoer is hier het laagste van het laagste.\u2019<\/p>\n
Ik denk aan Abdul en aan Mo. Aan de jongetjes die op hun twaalfde van een hoer worden voorzien en die nooit leren hoe je een vrouw bemint, laat staan een prostituee respecteert Zijn alle mannen zo? Sofia vindt van wel. Ze had ooit geprobeerd om secretaresse te worden. Ze had een opleiding gedaan overdag en na haar diploma had ze gesolliciteerd bij verschillende werkgevers. \u2018Alsof het op mijn voorhoofd geschreven stond,\u2019 snuift ze. \u2018Na twee weken zeiden ze allemaal dat ik met ze naar bed moest, anders zouden ze me ontslaan. Als hoer verdien je meer dan als secretaresse, dus als ik dan toch met ze moet neuken, kan ik het beter als hoer doen.\u2019<\/p>\n
Als ze me uitzwaait op het station, zegt ze: \u2018Kom terug en maak een film over mij en mijn vriendinnen, want de wereld moet weten wat hier met vrouwen gebeurt.\u2019 Ik belde haar vanaf het vliegveld. Ik belde haar vanuit Nederland. Ze neemt nooit op.<\/p>\n
Ingeborg Beugel werkt als documentaire\u00admaker bij de Ikon. Twee jaar geleden maakte ze de serie \u2018Familietrots\u2019 over de Tokkies. Haar zesdelige serie \u2018Geloof, Seks en (Wan)hoop\u2019 is vanaf 7 maart elke dinsdagavond om 23.10 uur te zien op Nederland 1. De namen, beroepen en woonplaatsen van de mensen die in dit verhaal voorkomen, zijn om privacyredenen gefingeerd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Documentairemaakster Ingeborg Beugel werkte voor de Ikon anderhalf jaar aan de tv-serie \u2018Geloof, Seks en (Wan)hoop\u2019, die vanaf deze week wordt uitgezonden. Een bijna onfilmbaar onderwerp, zo bleek. In Vrij Nederland vertelt Beugel wat ze niet m\u00f3cht en k\u00f3n filmen: verhalen uit de kelders van onze multicultisamenleving.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Ingeborg Beugel","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124313"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124313"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124313\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ingeborg Beugel","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124313"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124313"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124313"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}