{"id":124129,"date":"2006-03-18T10:49:00","date_gmt":"2006-03-18T08:49:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/filosoof-kwame-anthony-appiah-ik-houd-niet-van-het-woord-geluk\/"},"modified":"2006-03-18T10:49:00","modified_gmt":"2006-03-18T08:49:00","slug":"filosoof-kwame-anthony-appiah-ik-houd-niet-van-het-woord-geluk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/filosoof-kwame-anthony-appiah-ik-houd-niet-van-het-woord-geluk\/","title":{"rendered":"Filosoof Kwame Anthony Appiah: \u2018Ik houd niet van het woord geluk\u2019"},"content":{"rendered":"
\n

De laatste boodschap die Kwame Anthony Appiah van zijn Ghanese vader meekreeg was: \u2018Onthoud dat we allemaal wereldburgers zijn.\u2019 In zijn nieuwe boek onderzoekt de filosoof hoe je kosmopoliet kunt zijn in een tijd waarin somberheid over de kloof tussen \u2018wij\u2019 en \u2018zij\u2019 de toon zet. \u2018Waarom jezelf beperken tot \u00e9\u00e9n pakket?\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Het vredige universiteitsstadje Princeton wekt niet de indruk dat de strijd tussen de beschavingen er op het scherp van de snede wordt uitgevochten. De plaatselijke Starbucks in de hoofdstraat Nassau Street is gevuld met studenten die zich in onhollandse stilte buigen over hun laptops. Over de groene lanen tussen de imposante universiteitsgebouwen schrijden in gedachten verzonken academici voort. Hier, aan een van Amerika\u2019s oudste universiteiten, ontwikkelt de van oorsprong Ghanese filosoof Kwame Anthony Appiah zijn idee\u00ebn over de vraag hoe je in deze tijd nog wereldburger kunt zijn. Appiah is een gewild man. Als de VN-verslaggever zich aandient in zijn werkkamer in de Marx Hall legt hij net telefonisch zijn opvattingen over de overschatte betekenis van \u2018cultuur\u2019 uit aan een journalist. Aan het eind van de middag nemen we afscheid terwijl hij een Britse journalist aan de lijn heeft die zich niet voor een derde keer laat afwimpelen. Die media-aandacht heeft Appiah te danken aan zijn pas verschenen boek Cosmopolitanism. Een aanbeveling van Kofi Annan siert het omslag: \u2018De boodschap van dit boek is van enorm belang voor het werk van de Verenigde Naties en ik hoop dat die wijd en zijd gehoord zal worden.\u2019 Appiah \u2013 homoseksueel en Afrikaans \u2013 geldt in Amerika als d\u00e9 autoriteit op het gebied van multiculturalisme, kleur, gender en identiteit. En niet alleen daar. Le Nouvel Observateur riep hem uit tot een van de vijfentwintig grootste denkers van nu.<\/p>\n

Al bij zijn geboorte in 1954 haalde Kwame de Britse kranten, als zoon van een Engelse moeder en een Afrikaanse vader. Een inter\u00adetnisch huwelijk was in die tijd nog goed voor een schandaal. Appiah bracht zijn jonge jaren door in Ghana. Toen zijn vader als politieke gevangene in de cel belandde, vond zijn moeder het wijzer hem naar een Britse kostschool te sturen. Onder lichte druk van zijn familie ging hij daarna medicijnen studeren. Twee weken lang dacht hij dokter te worden. Maar al snel ontdekte hij dat de studie niets met \u2018healing\u2019 te maken had en in die tijd werd onderwezen als een verzameling feiten over biochemische processen. Hij maakte het eerste jaar af, maar stapte daarna over naar de filosofie. Zijn filosofisch avontuur voerde hem aanvankelijk in de harde, analytische, typisch Angelsaksische richting. Alleen al uit de titels van zijn eerste boeken blijkt het technische karakter van die eerste verkenningen in de wijsbegeerte: Assertion and Conditionals (1985) en For Truth in Semantics (1986). In deze taalfilosofische klassieker bepleitte hij dat \u2018waarheid\u2019 een centraal begrip is in de betekenis van taal. Voor mensen met gezond verstand een open deur, maar in filosofische kringen een vloek in de kerk van het postmodernisme.<\/p>\n

Via een vriend belandde Appiah in Amerika. Daar verdiepte hij zich in de geschiedenis van de slavernij en in het pan-Afrikanisme, de ideologie die de eenwording van alle Afrikaanse volken in \u00e9\u00e9n staat nastreefde. Zijn vader was pan-Afrikanist en een vriend van William Dubois, een van de grote voorvechters voor gelijke rechten van zwarten uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Al snel gaf Appiah zelf een collegereeks over het pan-Afrikanisme.<\/p>\n

Die colleges waren het begin van een indrukwekkende academische carri\u00e8re. Op zijn drie\u00ebndertig pagina\u2019s tellende cv staan dertien boeken, drie eredoctoraten en honderden artikelen en lezingen. Op dit moment is hij Rockefeller University Professor of Philosophy in Princeton, zijn vierde professoraat op rij.<\/p>\n

Het beste uit jezelf halen. Dit is niet alleen een persoonlijke drijfveer van Appiah, maar ook een van zijn kernovertuigingen. Met instemming citeert hij in zijn voorlaatste boek The Ethics of Identity (2005) de levensregel van de negentiende-eeuwse liberaal John Stuart Mill: \u2018Beproef jezelf onvermoeibaar totdat je het hoogste vindt waar je toe in staat bent, je vermogens en omstandigheden in acht genomen, en doe dat dan.\u2019 Al geeft Appiah ruiterlijk toe dat veel in zijn leven drift was, toevallige beweging, toch spreekt hij zonder aarzeling over \u2018levensplannen\u2019 en over een \u2018maat van het leven\u2019, aan de hand waarvan we het als meer of minder succesvol kunnen beoordelen. Maar is \u2018succes\u2019 wel het ultieme doel van het bestaan, en is iets als geluk niet veel belangrijker?<\/p>\n

\u2018Ik houd niet van het woord geluk,\u2019 werpt Appiah resoluut tegen. \u2018Dat suggereert dat het enige wat telt je eigen subjectieve geestes\u00adtoestand is. Er is een beroemd \u00adgedachte-\u00adexperiment dat mijn oude vriend Robert Nozick heeft uitgedacht. Stel je een ervaringsmachine voor, die je een ultiem geluksgevoel bezorgt, terwijl je niets doet. Niemand zal er voor kiezen permanent in zo\u2019n machine te gaan zitten. We kennen betekenis toe aan plezier in dingen die waardevol zijn. Iemand wiens bestaan in het teken staat van grote strijd en prestaties, geniet misschien weinig, maar leidt wel een leven van grote waarde. Natuurlijk moet je \u201csucces\u201d niet te letterlijk nemen. Ik bedoel niet dat er een engel is die op de dag dat je sterft in een gouden boek het cijfer opschrijft dat je hebt verdiend en zegt: jouw nummer is lager dan dat van Einstein. Het heeft weinig zin levens onderling te vergelijken, want de maat van je leven hangt van jouw keuzen af, van de doelen die je jezelf stelt.\u2019<\/p>\n

Een van de geloofsovertuigingen van de \u00adliberaal Appiah is dat je tot op grote hoogte vrij bent zelf je eigen doelen te kiezen en je eigen identiteit te scheppen. Keer op keer verzet hij zich tegen pogingen religie of cultuur, etniciteit of seksuele geaardheid tot het ijkpunt van iemands identiteit te maken. In Colour Conscious (1996) \u2013 een met verschillende prijzen bekroond boek dat hij samen met Amy Gutmann schreef, zijn voorganger in Princeton \u2013 ondergroef Appiah het begrip \u2018ras\u2019 als bouwsteen van iemands identiteit. Hoe we rassen ook proberen af te bakenen, de biologische vari\u00ebteit binnen de grenzen van de gekozen groep is bijna even groot als tussen de groepen, bracht hij in tegen al wie de betekenis van ras wil verabsoluteren. \u2018Leef met gefragmenteerde identiteiten, geef jezelf over aan een spel met je identiteit, beoefen de ironie,\u2019 luidde zijn advies.<\/p>\n

In zijn laatste twee boeken besteedt Appiah, een goede verstaander van de tekenen des tijds, ruime aandacht aan vraagstukken rondom religie en identiteit. Behoedzaam beweegt hij zich door het mijnenveld van de verhouding tussen de neutraliteit van de staat en de noodzaak respect te hebben voor religieuze gevoelens. Een veelbesproken redenering in de discussie over dat spanningsveld is van hoogleraar mensenrechten en religie Michael Perry. Die stelde dat als je iemand in een publieke functie vraagt zijn religieuze overtuigingen af te leggen, je hem dwingt om een essentieel aspect van zichzelf te vernietigen. Appiah: \u2018Ik denk niet dat het onredelijk is om mensen in een offici\u00eble functie te vragen zich te kleden op een manier die het religieuze aspect van hun identiteit verbergt, aangezien het niet relevant is voor de rol die ze moeten vervullen. Zeker in een rechtszaal. Alles wat mensen de indruk kan geven dat het oordeel van de rechter niet onafhankelijk is, moeten we zien te vermijden. Maar er is een uitzondering: sommige religies eisen van mensen dat ze zich op een bepaalde manier kleden. Als je een christen bent, hoef je geen kruis te dragen. Het is wel onderdeel van de sikh-traditie dat een man een tulband draagt die zijn haar bedekt. Je zult een debat moeten voeren of je het zo belangrijk vindt dat sikhs ook de kans hebben om rechter te zijn, dat je hun tegemoet wilt komen. Het simpele feit dat mensen zeggen dat iets een essentieel onderdeel is van hun identiteit, volstaat natuurlijk niet. Dan zou iemand kunnen beweren: het is wezenlijk voor mij dat ik een rode clownsneus draag, en die wil ik ook in de rechtszaal opzetten. Mensen die zoiets claimen, moeten ondersteund worden door een religieuze gemeenschap en zich kunnen beroepen op een traditie.\u2019<\/p>\n

Naast religie is de eigen cultuur ook iets waar groepen niet zelden mee schermen als ze het over hun identiteit hebben. Van al het gelamenteer over de teloorgang van traditionele culturen onder het geweld van de globalisering moet Appiah weinig hebben. Evenmin van het begrip dat de behoudzuchtigen aanroepen om hun gram te halen: \u2018cultureel imperialisme\u2019. Geen leger of dreiging met sancties dwingt de Fransen, vindt Appiah, naar Amerikaanse sitcoms te kijken. Daar kiezen ze zelf voor. In zijn jongste boek zingt hij de lof van de \u2018kosmopolitische besmetting\u2019. Je hoeft maar naar de stad waar hij opgroeide \u2013 het Ghanese Kumasi \u2013 te trekken om te zien dat globalisering niet voor homogeniteit, maar juist voor een enorme groei in diversiteit heeft gezorgd. Talloze talen klinken daar nu in de hoofdstraat en een bonte mengeling van levensstijlen en religies geeft het leven er kleur. Dat iedereen nu een radio heeft, en toegang tot schoon drinkwater en onderwijs, is niet iets om over te rouwen, maar juist iets om te vieren. Zeker verdwijnen oude tradities, maar waarom over verlies in plaats van verandering gesproken? Tegelijkertijd worden er nieuwe vormen van onderscheid, nieuwe slang, nieuwe haarstijlen, soms zelfs nieuwe religies uitgevonden. \u2018En wat kun je over iemands ziel afleiden uit het feit dat hij Coca-Cola drinkt?\u2019<\/p>\n

Fel polemiseert Appiah ook met zijn vakbroeder Joseph Raz, die beweerde dat een mens alleen kan floreren als hij \u2018volledig ge\u00efntegreerd is in een culturele groep\u2019. \u2018Richard Gere, naar mijn mening een tamelijk goede acteur, is boeddhist. Als hij zich zou beperken tot \u201czijn cultuur\u201d, zou hij christen moeten zijn. Wat is er mis met zijn beslissing boeddhist te zijn? Waarom jezelf beperken tot \u00e9\u00e9n pakket? Als je erover begint na te denken, besef je dat moderne culturen sowieso niet lijken op pakketten. Dat hele idee van ge\u00efntegreerd zijn in een cultuur stamt uit de negentiende-eeuwse opvatting dat er een soort essentie is, een Volksgeist die taal, muziek, po\u00ebzie en schilderkunst doordesemt. Op de plafonds van kerken en kastelen in Beieren zie je schilderijen van Italiaanse kunstenaars. Het idee dat cultuur een afgerond geheel vormt, een \u201ccultureel holisme\u201d, is als beschrijving al fout, helemaal in de moderne cultuur. Je kunt niet in Amsterdam leven, als je van dit Duitse cultuurbegrip uitgaat. Het gevaarlijke van dit soort opvattingen is dat het ertoe leidt dat mensen het problematisch vinden als Indian take away food het overneemt van fish and chips.\u2019<\/p>\n

Is het resultaat van onze vrijheid naar believen te grasduinen uit alle beschikbare culturele tradities niet dat we nergens meer in geworteld zijn?<\/b>
\u2018Iemand die mijn standpunt inneemt, zal zich niet volledig thuisvoelen in \u00e9\u00e9n cultuur. Maar het gaat lijnrecht tegen zijn opvattingen in om daarom te zeggen dat er is iets mis mee is. Kosmopolieten zijn mensen die het recht respecteren eigen keuzen te maken. Een van de beslissingen die je moet nemen, is of je een kosmopoliet wilt zijn. Ik heb geen aandrang mensen tegen te houden als ze levens willen leiden zoals de Amish, die zich opsluiten in de eigen gemeenschap en zich afkeren van het moderne leven. Na de schooltijd zeggen ze tegen hun kinderen: ga de wereld maar in, en beslis daarna of je wilt terugkomen in onze gemeenschap. Ik denk dat ze iets missen, maar ik snap dat zo\u2019n leven een zekere charme heeft en het is hun eigen keuze.\u2019<\/p>\n

De Amish mogen de ene kant van het spectrum vormen, is het eenzame leven in de grote stad niet de andere kant? Nergens zitten zoveel mensen alleen te eten als in New York.<\/b>
\u2018Waarom moeten we denken dat ze alleen eten omdat ze ontwortelde kosmopolieten zijn? Sociaal kapitaal is prachtig, maar als je kijkt naar oorden die er rijk aan zijn, dan zijn het juist die plaatsen waar mensen wanhopig aan proberen te ontsnappen. Ik gaf ooit les aan de universiteit van Ghana, en ik was toen tamelijk arm, maar had wel twee dienaren, mensen die nog veel armer waren. Ik vroeg ze of ze in hun dorp niet beter af waren dan hier in de stad met hun laagbetaalde baantje. Ze lachten me uit. De vrijheid van de stad is wat de mensen willen. De Amerikaanse suburb is de stad in overtreffende trap: vrijheid plus privacy. In de Amerikaanse buitenwijk is elk huis een kasteel.\u2019<\/p>\n

Natuurlijk, erkent Appiah, sociale banden zijn belangrijk, vervolgens steekt hij een lofzang af op de familie.<\/b>
De liberale filosoof heeft ook voor religie als smeder van sociale banden een goed woordje klaar. \u2018Ik vermoed dat een groot deel van de verklaring voor de hardnekkigheid van religiositeit in dit land is dat kerken, synagogen en moskee\u00ebn centra van gemeenschapsleven vormen, vooral voor mensen met jonge kinderen. Dat heeft weinig te maken met de theologische inhoud. Mensen begrijpen de religiositeit van Amerikanen verkeerd. Ze denken dat alle vijfennegentig procent van de mensen die zeggen dat ze in God geloven op die luidruchtige evangelisten lijken.\u2019<\/p>\n

Familie en religie, het zijn nogal traditionele vormen van gemeenschapszin. Zijn het niet juist deze instituties die aan het eroderen zijn? En wat komt er voor in de plaats?<\/b>
\u2018Wie zich zorgen maakt over het verdwijnen van oude sociale verbanden, vergeet dat er steeds nieuwe gemeenschapsvormen worden geschapen. In Amerika zijn er zeer actieve netwerken van mensen die samen naar school of naar de universiteit zijn gegaan. Werk is een ander plaats waar mensen steeds meer sociale contacten krijgen. En The New York Times staat vol met verhalen over nieuwe sociale verbanden. Afgelopen week nog las ik over de bewoners van een appartementengebouw die bij toeval bij elkaar zijn komen te wonen en nu een hechte gemeenschap vormen. Laten we niet vergeten dat mensen echte groepsdieren zijn.\u2019<\/p>\n

Met verhalen over de teloorgang van traditionele culturen of de atomisering van de samenleving hoef je dus bij Appiah niet aan te komen. Ook gesomber over de kloof tussen \u2018us\u2019 en \u2018them\u2019, zo gangbaar sinds 9\/11, is niet aan hem besteed. In zijn nieuwe boek wil hij \u2018het moeilijker maken te denken dat de wereld verdeeld is tussen the West and the Rest, tussen een bloedeloze ethiek van de winst en een bloederige ethiek van identiteit, tussen \u201cwij\u201d en \u201czij\u201d.\u2019 Appiah meent dat er universele waarden bestaan, die net zo hard zijn als feiten, en die we als wereldburgers kunnen delen. Maar dat maakt hem, zegt hij, nog niet tot een universalist, die iedereen onder \u00e9\u00e9n koning, \u00e9\u00e9n geloof, \u00e9\u00e9n wet wil scharen. \u2018Wij kosmopolieten geloven in een universele waarheid, maar we zijn er minder zeker van dat we die al in pacht hebben. Niet scepticisme over het idee van waarheid zelf is het die ons richting geeft, maar realisme over hoe moeilijk de waarheid te vinden is. E\u00e9n waarheid die wij hoog houden is dat elke mens verplichtingen heeft aan ieder ander. Iedereen telt, dat is ons centrale idee. En die gedachte stelt scherpe grenzen aan onze tolerantie.\u2019<\/p>\n

Respect voor de waardigheid van ieder mens, dat klinkt prachtig. Maar Mohammed B. meent dat het een universele waarde is dat iedereen die de profeet beledigt gedood moet worden. Waarom is de morele verplichting die Appiah de hoogste acht objectiever en zekerder dan die van Mohammed B.?<\/b>
\u2018Mijn waarheid heeft een vorm van wetenschappelijkheid die de zijne niet heeft. Meneer B. zegt dingen over de traditie van de islam die volgens veel moslims onjuist zijn. Ze denken bijvoorbeeld dat de correcte manier om hiermee om te gaan niet het vermoorden van mensen op straat is, maar het voeren van rechtszaken. Je hebt dan drie getuigen nodig die zeggen dat je de profeet beledigde. Ze hebben hier regels voor. Het is onislamitisch zomaar te doden. Op basis van argumenten die op geen enkele manier in strijd zijn met de islam kan ik aantonen dat Mohammed B. het bij het verkeerde eind heeft als hij zegt dat Mohammed de laatste profeet is en dat God ons beveelt mensen te doden die hem beledigen.<\/p>\n

Maar uiteindelijk zullen hier onoverbrugbare verschillen van mening over blijven bestaan. Mijn beeld van kosmopolitische conversatie: je zet allebei uiteen wat je standpunt is, je hebt er een gedachtewisseling over en je probeert elkaar te begrijpen. Ik vermoed niet dat er een waterdichte procedure is om uit te vissen wie zeker gelijk heeft. Daar geloof ik ook in het geval van de natuurkunde niet in. Wat ik geloof is dat je beter met mensen leeft als je dergelijke gesprekken hebt en dat je elkaar erdoor kan veranderen.\u2019<\/p>\n

Kun je dan met iedereen praten, ook met Al Qaeda?<\/b>
\u2018We hebben een fantasie over Al Qaeda dat het een soort Microsoft is met een ceo en een managementteam. Maar stel dat iemand die we de baas van Al Qaeda konden noemen een eis had waaraan het mogelijk was tegemoet te komen \u2013 bijvoorbeeld stop met het ondersteunen van een corrupte monarchie in Saoedi-Arabi\u00eb en dan stop ik met die aanslagen \u2013 dan zou me dat een goede deal lijken. Ik denk alleen niet dat er iemand is die deze macht heeft en dat de lijst dingen die ze willen kort genoeg is. Mijn standpunt is natuurlijk dat we een corrupte monarchie in Saoedi-Arabi\u00eb niet zouden moeten ondersteunen, of Al Qaeda dat nu leuk vindt of niet. Die eis kunnen we voor niets inwilligen. Als hun volgende eis is dat we alle joden de zee in drijven, dan kunnen we het daar natuurlijk moeilijk over eens worden. Maar praten met mensen die zichzelf beschouwen als leden van Al Qaeda, een poging doen om hun positie te begrijpen en hun uitleggen wat onze standpunten zijn, dat is een volstrekt redelijk iets om te doen als ze \u00fcberhaupt bereid zijn om te luisteren.\u2019<\/p>\n

Juist om dit soort standpunten kreeg Appiah, bij alle bewondering over zijn erudiete en elegante inzichten, het verwijt een wat wereldvreemde filosoof te zijn. \u2018Makkelijker gezegd dan gedaan\u2019, kopte The Nation boven een bespreking door John Gray. En The New York Times besloot haar recensie met de zin: \u2018De kosmopoliet heeft uiteindelijk ook maar beperkte mogelijkheden: in sommige confrontaties komt zelfs het gesprek ten einde.\u2019<\/p>\n

Toch is het wat te eenvoudig om Appiah na\u00efef optimisme aan te wrijven. Hij beweert allerminst dat de dialoog tussen culturen eenvoudig tot overeenstemming zal leiden. Het is simpelweg de enige kans die we hebben in een steeds \u2018kleinere\u2019 wereld. Appiah wijst ook op een ander nut ervan: aan elkaar wennen. In Cosmopolitanism geeft hij daar een reeks voorbeelden van. Homoseksuelen vormden een generatie terug nog sociale outcasts in Europa en Amerika. Zijn vermoeden: mensen zijn anders tegen homoseksualiteit gaan aankijken, domweg doordat ze eraan gewend raakten in het publieke leven en door via de media toenemend met openlijk homoseksuele mensen geconfronteerd te worden.<\/p>\n

\u2018Ik ben zeer ge\u00efnteresseerd in de vraag waarom maatschappijen zo plotsklaps van mening veranderen. Kijk naar China waar duizend jaar de voeten van vrouwen werden ingebonden. In \u00e9\u00e9n generatie is die praktijk verdwenen. In 1750 vond heel het Westen dat slavernij okay was. Honderd jaar later vond bijna niemand dat meer. Hoe kwam die verandering tot stand? Niet omdat er \u00e9\u00e9n doorslaggevend argument was tegen slavernij. Dat was een gecompliceerd historisch proces waarin vele gesprekken tussen culturen plaatsvonden. Als je de wereld rondgaat terwijl je met je vuist op tafel slaat en zegt dat vrouwenbesnijdenis intens slecht is, dan heb je goede kans dat de praktijk juist in omvang toeneemt. De verkeerde vorm van dialoog maakt het vaak veel erger. Dan houden mensen vast aan hun eigen gewoonten alleen omdat een of andere vreemdeling tegen hen zegt dat ze niet deugen. Veel betere kansen op verandering heb je als je het gesprek aangaat met respect, een besef van je eigen feilbaarheid en een openheid te leren van de ander.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De laatste boodschap die Kwame Anthony Appiah van zijn Ghanese vader meekreeg was: \u2018Onthoud dat we allemaal wereldburgers zijn.\u2019 In zijn nieuwe boek onderzoekt de filosoof hoe je kosmopoliet kunt zijn in een tijd waarin somberheid over de kloof tussen \u2018wij\u2019 en \u2018zij\u2019 de toon zet. \u2018Waarom jezelf beperken tot \u00e9\u00e9n pakket?\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,459,455,405,457],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Tomas Vanheste","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124129"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=124129"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/124129\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Tomas Vanheste","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=124129"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=124129"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=124129"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}