Muziek<\/p>\n
Was het een historisch moment of een oprisping van nostalgie? Voor het eerst werd in ons land het zeven uur durende The Great Learning (1968-71) van de Britse componist Cornelius Cardew uitgevoerd. Het stuk geldt als een hoogtepunt \u00e9n samenvatting van zijn oeuvre, dat geheel in het teken staat van experimentele technieken die in de jaren zestig werden onderzocht.<\/p>\n
Het jarenzestiggehalte werd in ieder geval goed op peil gehouden door Wim T. Schippers. Hij had de foyers van het Muziekgebouw opgevrolijkt met huiselijke voorwerpen zoals een kerstboom, een hometrainer en een zithoek met tv. Ook werd het publiek aangesproken door hooggehakte dames in mantelpakjes die met alle egards een dienblad wattenbolletjes presenteerden. Pizzakoeriers probeerden tevergeefs lege pizzadozen te slijten. Een stilleven van paprika met inktpotje of een paar verdwaalde fietsen die aan de reling van het bovenste foyerdeck stonden vastgeketend \u2013 de geest van Fluxus leek door de spiksplinternieuwe muziektempel rond te waren.<\/p>\n
Een gebouw dat overigens uitstekend dienst deed voor deze marathon\u00adcompositie. De verschillende delen werden op steeds andere plekken uitgevoerd, musici en luisteraars bleven in beweging. Dat vormde een mooi contrapunt voor de statische muziek van Cardew.<\/p>\n
Zo tikken in de eerste \u2018paragraaf\u2019 de leden van het Asko Koor stenen tegen elkaar. Dit geluid mengt zich met dat van het orgeltje dat op een klein plateau, voorzien van palmboompje, ronddraait (althans tot er kortsluiting optrad). Het dunne geluid van de stenen, het gezucht van het orgeltje, het tochtige geluid van speelgoedfluitjes en de ongelijk gesproken tekst van Confucius lijken allemaal het imperfecte karakter van de muziek te benadrukken. In de tweede paragraaf wordt deze broze klankwereld weggeveegd door krachtige rituele drumroffels, ze rollen als golven over de foyerdecken.<\/p>\n
In elk deel experimenteert Cardew met klank, improvisatie en notatie. Zo bestaat paragraaf zes uit een grafische partituur met een eigen legenda van het soort geluid dat de musicus moet maken en of die klank alleen, samen met andere of tijdens een stilte moet klinken. Het gevolg is dat de een zijn partituur zorgvuldig aan stukken begint te scheuren en een ander een cd\u2019tje door de lucht zwiept als klankbron.<\/p>\n
Het levert geen verrassende, maar wel goede muziek op. Om te beginnen geldt dat voor de lengtes. Ook al begint het na verloop van uren een beetje bedompt te ruiken, Cardew weet in dit buitensporig lange werk de spanning vast te houden. In de traditie van John Cage cre\u00ebert hij een grote ontvankelijkheid voor de nuances en diepte van alle mogelijke geluiden \u2013 of het nu gezongen lettergrepen zijn of de veeg van een schoen over de vloer. Zijn muziek dwingt tot concentratie en helderheid.<\/p>\n
Raadselachtig is de relatie tot de tekst van Confucius \u2013 de Chinese filosoof die heilig geloofde in het belang van morele deugdzaamheid en maatschappelijke orde. Hoe integer de teksten ook, ze zijn moeilijk te rijmen met de experimenteerlust van Cardew en de dwang tot ontregeling van Schippers.<\/p>\n
Sowieso was het happeningachtige karakter van The Great Learning problematisch. Anno 2006 ontbreekt de maatschappelijke context voor een dergelijk event. Gelaten, op zijn hoogst geamuseerd, liet het publiek (dat voor driekwart uit vijftigplussers bestond) alle gekkigheid over zich heen komen, maar van enige opwinding was geen sprake.<\/p>\n
Nee, dit was bovenal een historische uitvoering.<\/p>\n
The Great Learning van Cornelius Cardew, door het Ives Ensemble en het Asko Koor, m.m.v. Wim T. Schippers, Muziekgebouw aan \u2019t IJ, 2 april<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Muziek Was het een historisch moment of een oprisping van nostalgie? Voor het eerst werd in ons land het zeven uur durende The Great Learning (1968-71) van de Britse componist Cornelius Cardew uitgevoerd. Het stuk geldt als een hoogtepunt \u00e9n samenvatting van zijn oeuvre, dat geheel in het teken staat van experimentele technieken die in […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Jacqueline Oskamp","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123703"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=123703"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123703\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jacqueline Oskamp","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=123703"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=123703"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=123703"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}