{"id":12339,"date":"2015-03-11T16:00:00","date_gmt":"2015-03-11T14:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/eindelijk-echt-een-beroemde-dichter\/"},"modified":"2015-03-11T16:00:00","modified_gmt":"2015-03-11T14:00:00","slug":"eindelijk-echt-een-beroemde-dichter","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/eindelijk-echt-een-beroemde-dichter\/","title":{"rendered":"Eindelijk echt een beroemde dichter"},"content":{"rendered":"
Meer dan een week toerde Ilja Leonard Pfeijffer door het land als schrijver van het Po\u00ebzieweekgeschenk. Hij zag lezers, hij las voor, hij signeerde. Was het zwaar? Ja, maar het zwaarste was ook het mooiste.<\/div>\n
\n

Hoe is het om even een week lang de beroemdste schrijver van Nederland te zijn? Wat staat Dimitri Verhulst als auteur van het geschenk te wachten tijdens de Boekenweek? Zelf heb ik dat nog nooit meegemaakt. Maar ik denk dat ik redelijk kan inschatten hoe het is. Ik had dit jaar de eer om het Po\u00ebzieweekgeschenk te mogen schrijven, de dichtbundel die gratis wordt weggegeven bij de aanschaf van po\u00ebzie voor een bepaald bedrag. En daarom mocht ik een maand geleden een centrale rol vervullen tijdens de Po\u00ebzieweek, het kleine stoute zusje van de Boekenweek.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

En zo weet ik dat van alle dingen die de Boekenweekauteur te wachten staan, \u00e9\u00e9n ding hem het meeste te wachten staat van alles en dat is Eppo van Nispen tot Sevenaer. Hij is de directeur en het rondborstige boegbeeld van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) die zowel de Po\u00ebzieweek als de Boekenweek organiseert. Blakend van goedgemutstheid heeft hij zijn eigen onontkoombaarheid tot een ware kunst verheven. Sta je even buiten de deur van de artiesteningang van de schouwburg in je eentje een sigaretje te roken v\u00f3\u00f3r aanvang van de voorstelling, dan komt hij van de overkant van de straat dwars door het woest toeterende verkeer heen aanhuppelen met zijn smartphone in de aanslag om een selfie met jou te maken. Sta je even te pissen in het herentoilet, komt hij breeduit glimlachend van diepgevoelde dankbaarheid voor je in zijn ogen onwereldse kunstenaarschap je gezegende rechterhand kussen. Wanneer je hem de gunst verleent dat je het woord tot hem richt, of ook niet, zal hij op zijn tenen gaan staan om je te omhelzen en zijn glunderende hoofd wenend aan je borst te leggen. Waar jij ook maar bent, zal hij stuiterend van enthousiasme rondeppo\u00ebn om zich te mogen laven aan jouw nabijheid. Ik zag hem op een gegeven moment zelfs in mijn dromen.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Onontkoombaarder dan Eppo <\/b>
Het CPNB had mij flink aan het werk gezet. Dat begon al met een optreden in het televisieprogramma Pauw<\/span> op 1 september van vorig jaar, een perspresentatie bij Vers voor de Pers op 8 januari en een speciale persdag met interviewsessies de dag erna. Vanaf elf uur \u2019s ochtends zat ik in Stadslokaal Burgerzaken in Leiden voor een marathonsessie van interviews voor de schrijvende pers. Alle grote kranten kwamen langs. Iedereen had een uur. De meesten brachten ook nog een fotograaf mee. Dit ballet van arriverende en vertrekkende journalisten en fotografen met hun lampen en statieven werd geregisseerd door een lief, blond CPNB-meisje dat alles vanaf een apart tafeltje nauwlettend in de gaten hield en niet bang was om dwingend in te grijpen wanneer een interviewer over zijn tijd heen dreigde te gaan. <\/p>\n

Om acht uur \u2019s avonds was ik klaar. \u2018We hebben zoveel interviews met je gelezen dat we je dag bijna konden reconstrueren,\u2019 zei de redacteur van dit weekblad toen hij mij belde met het verzoek om dit stuk te schrijven. \u2018Rond half \u00e9\u00e9n nam je je eerste La Chouffe, je hebt een broodje zalm gegeten voor de lunch en later een uitgebreid bittergarnituur laten aanrukken. Dat moet om een uur of zeven zijn geweest. Vlak v\u00f3\u00f3r de lunch ben je even naar buiten gegaan met de fotograaf van de Volkskrant<\/span>. En vanaf een uurtje of drie werd je merkbaar baldadiger in je antwoorden.\u2019 <\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\n

Mijn ingewikkelde, tijdrovende handtekening heb ik meermaals vervloekt. Maar ja, om midden in de Po\u00ebzieweek je handtekening in te korten is ook weer zowat<\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

\n

Tijdens de Po\u00ebzieweek zelf, die overigens aanzienlijk langer duurde dan een week, was ik zo mogelijk nog onontkoombaarder dan Eppo van Nispen. Met dank aan de inspanningen van het CPNB was ik overal, van Antwerpen tot in Groningen, van Rotterdam tot in Nijmegen, van Amsterdam tot in Geldrop. Als je mij wilde vermijden, moest je echt je best doen. Ik had geen dag vrij en meestal meerdere verplichtingen per dag. En wat je dan doet, is steeds ongeveer hetzelfde. Stukje voorlezen, vragen beantwoorden, signeren. Nu heb ik dat de afgelopen jaren, sinds ik ben gaan leven van de pen, wel vaker gedaan, misschien wel honderden keren. <\/p>\n

Maar toch was er een verschil. Al die honderden vorige keren was ik misschien wel de beroemdste dichter van Nederland in het diepst van mijn gedachten, maar nu was het voor de duur van week even officieel. Ik heb zelden zulke volle zalen gehad. Ik heb mezelf een lamme hand gesigneerd. En intussen zat ik maar bij mezelf te denken dat ik niet moest vergeten om ervan te genieten. Soms duurde het wel een uur om de hele rij weggesigneerd te krijgen. Deels komt dat natuurlijk doordat een gratis boekje heel wat gretiger aftrek vindt dan een boek waarvoor de mensen moeten betalen. Verder komt dat ook doordat ik een nogal ingewikkelde, relatief tijdrovende handtekening heb, die ik meermaals heb vervloekt. Maar ja, om midden in de Po\u00ebzieweek je handtekening in te korten vanwege de overweldigende belangstelling is ook weer zowat. Dat zou pas ijdel zijn. <\/p>\n

Tijdens het signeren willen de meeste mensen ook altijd even iets tegen je zeggen. Vaak is dat een complimentje, maar soms willen ze kwijt dat ze ergens een opvatting over hebben of dringen ze erop aan dat we toch wel degelijk een gemeenschappelijke kennis hebben, hoezeer je ook volhoudt hem of haar niet te kennen. Die mensen houden de boel flink op, maar de kunst is om toch aardig tegen hen te blijven. Inmiddels heb ik een flink repertoire aan standaardantwoorden die het tempo erin houden en toch beleefd klinken. Maar toch gebeurde het mij \u00e9\u00e9n keer dat ik echt met mijn mond vol tanden zat. Een vrouw van een zekere leeftijd, die geduldig in de rij had staan wachten, vervoegde zich aan mijn tafeltje met een bundeltje toen het eindelijk haar beurt was en zei op luide toon: \u2018Mijn vriend is tien jaar geleden overleden aan vrijwillige euthanasie en toen ik hem kort daarvoor vroeg wat zijn laatste wens was, zei hij dat hij uw dichtbundels wilde. Nou, die zijn mooi met hem meegegaan in zijn kist. En wil u deze nu misschien signeren voor mijn nieuwe vriend?\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Met holle ogen <\/b>
Is dat dan allemaal niet vermoeiend? Ja, het is vermoeiend, maar het valt vol te houden op voorwaarde dat de logistiek voorbeeldig is geregeld. Mijn manager had in samenspraak met het CPNB een auto met chauffeur geregeld voor de hele week. Dat klinkt als een luxe, maar het is bittere noodzaak. Je moet worden opgehaald en thuisgebracht en daar tussenin in stilte op de achterbank kunnen wegdommelen, anders houd je het nog geen drie dagen vol. En er moet ergens tussen je middag- en je avondprogramma een warme maaltijd staan. Dat klinkt als een vanzelfsprekendheid, maar het is iets wat op je agenda moet worden bevochten. Toen dat in Groningen een keer bijna mis ging, zakte mijn humeur onmiddellijk naar dat van een holbewoner tijdens onweer. <\/p>\n

Wat het allerzwaarste was van de week, was tegelijkertijd het allermooiste, zoals dat wel vaker het geval is in het leven. Het is een waarlijk diep ontroerende ervaring om in korte tijd zoveel lezers te ontmoeten, maar tegelijkertijd is het een haast onmenselijke opgave om hun allemaal de aandacht te geven die ze verdienen. En altijd weer is er net dat ene optreden dat te veel is of die ene organisator die ter plekke verzint dat het toch zo leuk zou zijn als je ook tijdens het diner een gedichtje kon voorlezen of die ene braverik die terwijl je aan de bar staat nog even om een handtekening komt vragen nadat je net had besloten dat je eindelijk klaar was voor die dag. <\/p>\n

Die ene avond dat ik v\u00f3\u00f3r sluitingstijd van mijn stamkroeg terug in Leiden was, heb ik met holle ogen aan de toog gestaan, wezenloos klokkend met mijn La Chouffe, niet in staat om nog maar \u00e9\u00e9n woord met iemand te wisselen. Op dat moment werd ik slechts nog op de been gehouden door de gedachte dat mijn retourticket naar Itali\u00eb al was geboekt. En toen ik een week later in Genua weer op mijn pleintje zat, waar niemand weet wat ik schrijf, besefte ik pas hoe schitterend het eigenlijk was geweest. <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tijdens de Po\u00ebzieweek voelde ik me eindelijk echt een beroemde dichter<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":232088,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[],"class_list":["post-12339","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","editie-261"],"acf":[],"author_name":"Ilja Leonard Pfeijffer","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/12339","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=12339"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/12339\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Ilja Leonard Pfeijffer","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/232088"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=12339"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=12339"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}