
 {"id":123245,"date":"2006-05-13T00:00:00","date_gmt":"2006-05-12T22:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/aanbevelingen-holland-festival\/"},"modified":"2006-05-13T00:00:00","modified_gmt":"2006-05-12T22:00:00","slug":"aanbevelingen-holland-festival","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/aanbevelingen-holland-festival\/","title":{"rendered":"Aanbevelingen; HOLLAND FESTIVAL"},"content":{"rendered":"<p>Pop, theater en dans<\/p>\n<p>Aanbevelingen POP<\/p>\n<p>WARMBLOEDIGE ONDERTOON<\/p>\n<p>Ryuichi Sakamoto verwierf faam als de meest melancholieke van de drie muzikanten van Yellow Magic Orchestra, simpel gezegd het Japanse alternatief voor Kraftwerk. Kille elektronica gekoppeld aan gevoel voor het popliedje \u00e9n met de nodige humor: zo kun je de baanbrekende platen van het trio het best typeren. Van de drie werd Sakamoto verreweg het bekendst, niet in het minst door zijn rol in de film Merry Christmas, Mr. Lawrence. Voor die film maakte hij ook de soundtrack. Maar Sakamoto bleef toch vooral muzikant.<\/p>\n<p>De experimenteerdrift handhaafde hij in zijn solowerk, maar al snel kwam er een warmbloedige ondertoon bij. Met Alvo Noto, de artiestennaam voor de Duitse laptopmuzikant Carsten Nicolai, heeft Sakamoto nu een mooi breekbaar evenwicht gevonden tussen minimale, zachtjes krakende ritmes en welgekozen, spannende erupties van de piano. Hun voorstelling op het Holland Festival heet Insen, naar hun tweede cd, die afgelopen jaar verscheen.<\/p>\n<p>Niet al te ver verwijderd van het muzikale idioom van Sakamoto is het project dat dient als de slotvoorstelling van het Holland Festival. Spire is een initiatief van Mike Harding, baas van platenlabel Touch, gespecialiseerd in grensverleggende elektronica. Centraal in de Oude Kerk staat het orgel. Orgelwerken van de veertiende eeuw tot nu worden uitgevoerd door Charles Matthews, Marcus Davidson (orgel) en Cor Fuhler (piano), terwijl onder anderen Fennesz (de grootste naam uit de stal van Touch) \u2018een alternatief geluid\u2019 biedt.V<\/p>\n<p>David Kleijwegt<\/p>\n<p>Aanbevelingen THEATER EN DANS<\/p>\n<p>HYSTERIE IN MARIAVESPERS<\/p>\n<p>De Elevator Repair Service met Gatz. Dat is nou echt een nieuwsgierig makend onderdeel van het Holland Festival-programma. Zeven uur lang duurt de bewerking die de New Yorkse theatergroep maakte van The Great Gatsby, de roman van F. Scott Fitzgerald over de Roaring Twenties. De groep schijnt hip theater te maken. Een combinatie van literair toneel met slapstickcomedy, hightechsnufjes en een choreografische chaos. Gatz begint op een muf kantoortje waar een van de werknemers uit The Great Gatsby begint voor te lezen. De werkelijkheid om de man heen vertoont steeds meer parallellen met de wereld uit zijn boek. De voorstelling zelf begon ondergronds, omdat de erven Fitzgerald de rechten niet wilden geven. Maar het succes van de eerste, \u2018geheime\u2019 opvoeringen bleek te groot om Gatz een zachte dood te laten sterven.<\/p>\n<p>Een andere veelbelovende voorstelling is Le corps d\u00e9port\u00e9 van de Zwitserse choreograaf Michel Casanovas. Het is een soort sporenonderzoek naar de grootvader van Casanovas, die in de Tweede Wereldoorlog werd opgepakt en naar concentratiekamp Dachau getransporteerd. Casanovas gebruikt beeldmateriaal op video, waaronder interviews met overlevenden van het kamp. Hij schijnt die beelden slim te verwerken in het decor, dat soms een abstracte wereld oproept, en op andere momenten de zoekende danser bijna in het kamp plaatst.<\/p>\n<p>Per definitie opwindend zijn de voorstellingen van de Vlaamse choreograaf Alain Platel. Zijn VSPRS op de Mariavespers van Monteverdi wordt wel minder van de straat en minder multicultureel dan zijn voorstellingen Wolf en Iets op Bach. Platel gaat op zoek naar de essentie van religie, vandaar de vespers. Naast een zangeres staan tien dansers op het toneel. Zij zoeken in beweging naar de grens tussen beheersing en verlies aan controle of trance. De dansers lieten zich inspireren door filmpjes uit het begin van de vorige eeuw van psychiatriepati\u00ebnten met aanvallen van hysterie.<\/p>\n<p>Wat ook bijzonder kan zijn is Amid the Clouds van de Iraanse schrijver en regisseur Reza Koohestani. In een sobere, haast stilstaande vorm vertelt Koohestani het verhaal van twee Iraanse vluchtelingen. De schoonheid van de oud-Perzische reciteertraditie in de rauwe werkelijkheid van het vluchtelingenkamp, zo wordt ons beloofd.<\/p>\n<p>Verder is de dansopera Dido and Aeneas van Sasha Waltz een aanrader. Mooi is ook de NTGent-productie Sentimenti van Johan Simons, die weer eens ouderwets samenwerkt met Paul Koek. Sentimenti is gebaseerd op bewerkte aria\u2019s van Verdi. Met fijne spelers als Fedja van Hu\u00eat, Hadewych Minis en Jeroen Willems. Tijdens het festival gaat ook Ivo van Hoves Hedda Gabler in premi\u00e8re, met Halina Reijn in de titelrol.<\/p>\n<p>Marijn van der Jagt<\/p>\n<p>De Nachtwacht tot leven gewekt, Dido and Aeneas in een aquarium, naakte mannen die Macbeth spelen, een mystieke componist aan de vergetelheid ontrukt \u2013 het Holland Festival 2006 belooft een creatief spektakel. Alles onder de vlag \u2018melancholie &#038; hysterie\u2019, het thema van dit jaar.<\/p>\n<p>Melancholie &#038; hysterie<\/p>\n<p>2 tot 25 juni 2006<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pop, theater en dans Aanbevelingen POP WARMBLOEDIGE ONDERTOON Ryuichi Sakamoto verwierf faam als de meest melancholieke van de drie muzikanten van Yellow Magic Orchestra, simpel gezegd het Japanse alternatief voor Kraftwerk. Kille elektronica gekoppeld aan gevoel voor het popliedje \u00e9n met de nodige humor: zo kun je de baanbrekende platen van het trio het best [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marijn van der Jagt, David Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123245"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=123245"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123245\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marijn van der Jagt, David Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=123245"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=123245"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=123245"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}