Oud-minister<\/p>\n
De menselijke maat is volledig zoek. De afgelopen jaren is in Nederland een klimaat ontstaan waarin we het normaal moeten vinden dat kinderen van asielzoekers zomaar uit de klas worden gehaald om te worden uitgezet. Daarom heb ik op 5 mei in Wageningen opgeroepen tot een pardon voor kinderen van asielzoekers die nog onder de oude vreemdelingenwet vallen. Dat zeg ik niet alleen tegen Verdonk, maar tegen alle coalitiepartijen, ook tegen mijn eigen club. Rondom Pim Fortuyn klonk de roep om meer helderheid, hardheid, duidelijkheid, en terecht. Maar na de moord op Van Gogh is de sfeer doorgeslagen naar: dit land is van ons. Als minister van grotestedenbeleid heb ik vaak genoeg gezien dat in veel wijken het gevoel heerst dat allochtonen vaak voorrang krijgen. Het is terecht dat daar gehoor voor werd gevraagd. Maar dat wil niet zeggen dat je zulke zorgen moet beantwoorden met intolerantie ten opzichte van groepen die hier inmiddels al jaren zijn en ook op zoek zijn naar een gezamenlijke toekomst.<\/p>\n
Het klimaat is in Nederland op heel veel terreinen doorgeslagen. Toen ik in januari in India was, zag ik op de voorpagina van de India Times een stukje over het initiatief van Wilders om de burka in Nederland te verbieden. De laatste zin was, heel ironisch, dat het in totaal gaat om vijftig vrouwen. Ook in de omgang met de internationale kenniseconomie zijn we doorgeslagen. Landen als China en India zijn met een geweldige upswing bezig. Maar wat doen wij? We verklaren Nederland tot een soort drijvende punaise die niks met de rest van de wereld te maken heeft. Mijn eigen partij is medeverantwoordelijk voor die wending. Ik heb dat ook buitengewoon betreurd, vanaf de eerste dag al. Vanaf het moment dat ik aftrad, in augustus 2002, zag ik binnen de fractie van mijn eigen partij een verandering van toon. Ik dacht: waar komt dat opeens vandaan? Het zit helemaal niet in de genen van D66 om opeens te zeggen: wij vinden het ook genoeg. Deze wending van de fractie vond ik heel merkwaardig. Het D66-electoraat begrijpt het ook niet. Dat bleek bij de gemeenteraadsverkiezingen. Bij andere verkiezingsnederlagen vielen de klappen soms heel hard in Den Haag, en viel de score op gemeentelijk niveau nog mee. Nu is de partij echt in de basis aangetast.<\/p>\n
D66 heeft een gigantische prijs betaald voor het mee willen realiseren van enkele structurele veranderingen in deze samenleving. Waar ik overigens hartstochtelijk voorstander van was. De doorbraak in de sociale zekerheid, het doorbreken van de impasse in de WAO, met de PvdA was dat tijdens Paars allemaal volstrekt onbespreekbaar. Op het sociaal-economische vlak heeft deze coalitie een cruciale rol gespeeld. Maar D66 krijgt er niet de credits voor. Dat heeft een enorme wissel getrokken op het electoraat. In twaalf jaar tijd is D66 afgezakt van de \u2018spilfunctie in de politiek\u2019 waar Hans van Mierlo over sprak, naar de marge. Ik heb het zelf meegemaakt: toen ik in de Kamer kwam, hadden we vierentwintig zetels. Nu staan we op twee zetels in de peilingen. Het is dieptragisch. D66 heeft altijd het sausje gehad van een prettig-elitaire, intellectuele oppositiepartij. Prettig anti-establishment, een club die niet per se aan het stuur wilde zitten, die liet zien dat er meer is tussen hemel en aarde. Die houding moesten we inleveren toen we ineens paars konden realiseren. Tijdens de paarse kabinetten hebben we al een flinke terugval meegemaakt. Maar in de afgelopen periode is het om verschillende redenen extra vervelend geworden. Grote delen van de achterban nemen de partij nu kwalijk dat er te weinig gedaan is voor asielzoekers en mensen aan de onderkant. Daar hebben we de rekening voor betaald.<\/p>\n
De problemen met het imago van de partij zijn nog eens verdubbeld toen de fractie zulke fundamentele fouten maakte bij het debat over de uitzending van troepen naar Afghanistan. Opeens was er die tournure, en zei de fractie: op vrijdag beslist het kabinet, op donderdag zeggen wij al: wij zijn tegen. Ik heb er met open mond naar zitten kijken. Ik dacht: dit kan niet waar zijn. In deze kwestie gaat het om de staatsrechtelijke zuiverheid van een heel afgewogen besluit in het kabinet. Dan vind ik dat je het fatsoen moet hebben het kabinetsbesluit af te wachten. Het is een basale fout dat dat niet is gebeurd. En het raakte ook aan de geschiedenis van staatsrechtelijke zuiverheid die wij hebben. Vanaf dat moment heeft Murphy\u2019s law z\u2019n werk gedaan. Toen was er het verkeerde interview in Elsevier van Bert Bakker, toen kwam er het verkeerde interview van Alexander Pechtold in Opzij, waarin hij de politiek vuil en vunzig noemde. Toen Boris Dittrich uiteindelijk in de Kamer bekende dat hij het zo gespeeld had om de PvdA mee te krijgen, had ik bijna compassie met hem. Voor de partij was het desastreus, maar ik vond het zo g\u00eanant dat ik hem d\u00e1t niet gunde, want Boris heeft verder heel goede kwaliteiten. Ik prijs hem er ook om dat hij uiteindelijk zijn verantwoordelijkheid heeft genomen en zijn functie heeft neergelegd.<\/p>\n
In het debat over Afghanistan heeft de fractie concessies gedaan die raken aan de kern van de overtuiging van de achterban. Ik heb dat zelf meegemaakt met het onzalige plan tot afschaffing van de NPS, waarvan ik voorzitter ben. Het is onbegrijpelijk dat juist Medy van der Laan, staatssecretaris voor D66, daar haar handtekening onder heeft gezet. Dat heeft de partij honderden opzeggingen gekost. Alleen al de manier waarop het door de regeringspartijen in een achterkamertje geregeld is. Ik begrijp niet dat mijn club toen niet heeft gezegd: daar doen we niet aan mee. Nu hoor ik Wouter Bos zeggen dat de NPS toch niet weg hoeft, en zegt het CDA ook dat de plannen van Van der Laan niet door moeten gaan. Daarom hou ik me al een tijdje stil. Maar het is bizar dat mijn eigen fractie het zover heeft laten komen. Dat geldt ook voor de crisis rond Thom de Graaf. Toen hij sneuvelde in de Eerste Kamer, had de fractie meteen moeten zeggen: we stappen uit het kabinet. Bestuurlijke vernieuwing was nota bene de portefeuille van de vice-premier. Dat raakte aan het hart van de partij. Dan kan je niet doen alsof je neus bloedt en gewoon verdergaan.<\/p>\n
Ik heb er niet zoveel moeite mee dat Lousewies van der Laan haar eigen partij een vier heeft gegeven. Op die manier ben je de kritiek van anderen voor. Als je er maar wel bij vertelt hoe de weg naar herstel eruitziet: Dit zijn mijn prioriteiten, laten we beginnen bij onszelf. In dat opzicht deed het wat wonderlijk aan dat ze er meteen over begon dat ze liever met de PvdA dan met het CDA wilde regeren. Dat is veel te kort door de bocht. Daar past wat meer terughoudendheid. Ik moest wel lachen om de reactie van Maxime Verhagen in de krant: het is niet de vraag met wie D66 wil, maar wie nog wil met D66.<\/p>\n
Als er op het partijcongres gestemd wordt over opheffing van de partij, stem ik tegen. We moeten niet doen alsof het einde der tijden aangebroken is. Ik vind de afsplitsing \u2018Dezes\u2019, waar nu over gepraat wordt, ook een paniekreactie. Ik zeg: stop je energie in D66 en keer je niet af! Dit werkt contraproductief. Er zijn nu ook mensen die roepen dat de hele top van de partij, inclusief alle fractieleden, weg moet. Dat zijn primaire emoties. Op dit moment zijn er twee belangrijke gegadigden voor het lijsttrekkerschap: Alexander Pechtold en Lousewies van der Laan. Zij hebben alle twee de afgelopen tijd een kras over de neus gehad. We moeten ze de kans geven te laten zien dat ze van hun ervaring geleerd hebben. Er ligt nog een weg open. De fractie moet bescheiden zijn, dimmen, hard werken aan intern herstel, vertrouwen terugwinnen aan de basis, de idee\u00ebn vernieuwen, het leiderschap laten groeien, en van daaruit sterker de toekomst in.<\/p>\n
Er wordt getwijfeld aan het bestaansrecht van D66, maar dat is niet terecht. Nederland is veel te veel in zichzelf gekeerd. We moeten een geweldige ontwikkeling doormaken om bij te blijven in de kenniseconomie en de globalisering. Daarin kan D66 een voortrekkersrol vervullen. Onder andere in de radicale vernieuwing van het bestuurlijke apparaat. Er zijn veel te veel bestuurslagen in Nederland, de besluitvorming is veel te stroperig. Waarom heeft de Randstad nog steeds geen supersnelle magneetzweefbaan, zoals Sjanghai? In andere landen zie ik enorme ontwikkelingen, maar wij zitten te knoeien op de vierkante millimeter. Van de bestuurlijke vernieuwing is de afgelopen jaren veel te weinig terechtgekomen. Dat is ook de tragiek van Alexander Pechtold. Die heeft buitengewoon moedig de taken van Thom overgenomen. Maar je kunt niet van hem verwachten dat hij in anderhalf jaar de wereld verandert. Hij heeft zijn geloofwaardigheid onder druk gezet door de verkeerde uitspraken, maar hij heeft wel lef. Hij is nu wat aangeslagen, maar ik zeg: laat zien wat je nog kunt. Loop je warm, laat maar komen. Voor alle duidelijkheid \u2013 ik heb het al honderd keer gezegd: zelf ben ik niet beschikbaar.<\/p>\n
D66 is nog steeds een partij die mensen aanspreekt. Toen ik in 1977 lid werd van de partij vond ik het een interessante club, waar ik bij wilde horen. Dat is nog steeds zo. Het blijft toch de partij voor mensen die net iets meer willen piekeren en nadenken over wat er in de wereld gebeurt. Die attitude moeten we niet verloochenen. Die houding zie ik ook bij andere partijen. Bijvoorbeeld de school van Rutte in de VVD. Bij de PvdA waren er indertijd al mensen als Rick van der Ploeg, en nu Wouter Bos. Ik zie ruimte voor een partij die dat type mensen verenigt, in plaats van ze vast te laten zitten in de verkramping van hun eigen partij. In dat opzicht zou het een zegen zijn voor D66 als Rita Verdonk lijsttrekker van de VVD wordt. Een zegen! Als D66\u2019er zeg ik: hup Rita hup!<\/p>\n
Roger van Boxtel<\/p>\n
1954Geboren in Tilburg<\/p>\n
1981 Lid hoofdbestuur D66<\/p>\n
1994 Lid Tweede Kamer<\/p>\n
1995 Vice-fractievoorzitter<\/p>\n
1998 Minister van Grote Steden- en Integratiebeleid<\/p>\n
2003 Directievoorzitter Zorg bij Menzis<\/p>\n
2004 Voorzitter Raad van Bestuur Menzis<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Aanstaande zaterdag wordt op het congres van D66 onder meer gestemd over de motie om D66 op te heffen. Roger van Boxtel stemt dan tegen, zegt hij. Maar dat weerhoudt hem niet van stevige kritiek.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Thijs Broer, Marcel ten Hooven","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123201"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=123201"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123201\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Thijs Broer, Marcel ten Hooven","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=123201"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=123201"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=123201"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}