Opera<\/p>\n
Toegegeven, Simon Boccanegra \u2013 what\u2019s in a name \u2013 is opvallend donker van toon. De partituur telt niet alleen veel lage strijkers en laag hout, ook de vocale partijen vertonen een overdaad aan lage stemmen: twee bassen, twee baritons en een tenor tegen \u00e9\u00e9n sopraan.<\/p>\n
Maar betekent dat dat je als regisseur het licht dan maar helemaal uit moet doen? Het blauwgetinte duister waarin regisseur Peter Mussbach deze opera hult, is niet bevorderlijk voor de begrijpelijkheid van dit vrijwel onnavolgbare libretto. Voor de tweede keer in zijn carri\u00e8re had Verdi voor een drama van de Spaanse schrijver Antonio Garcia Guti\u00e9rrez gekozen. De eerste keer leidde dat tot de opera Il trovatore \u2013 muzikaal buitengewoon geslaagd, maar gebaseerd op een labyrintisch libretto.<\/p>\n
Verdi voelde zich aangetrokken tot de historische figuur van Simon Boccanegra vanwege diens vredelievende opstelling als doge van Genua in een door twisten verscheurd Itali\u00eb. Het streven naar eenheid \u2013 de Risorgimento \u2013 is de achtergrond van een topzwaar en richtingloos drama met vele subplots. De belangrijkste: de hereniging van vader en dochter die elkaar jaren uit het oog verloren waren, de verzoening tussen de twee gezworen vijanden Boccanegra en Fiesco en de moord op Boccanegra door zijn door jaloezie verteerde rechterhand, Paolo. Deze knoop van verwikkelingen en intriges levert een wirwar aan personages op. In het schemerduister van Peter Mussbach worden deze zo onherkenbaar dat bij het slotapplaus zelfs zangers op het podium verschijnen die we pas op dat moment voor het eerst zien.<\/p>\n
Het feit dat Verdi van dit libretto toch een prachtige opera heeft weten te maken, onderstreept nog eens zijn talent. Ook in Simon Boccanegra etaleert hij een hoog ontwikkeld gevoel voor theater: hij weet alles van timing en effect. Tegelijkertijd is hij een rascomponist die de ongrijpbaarheid van de geest en de snelle opeenvolging van stemmingen en conflicterende emoties in noten weet te vangen.<\/p>\n
Een aangrijpend voorbeeld is het moment waarop Boccanegra op zoek gaat naar het lijk van zijn geliefde Maria. Uit de muziek spreekt een subtiele mengeling van heimwee, verlangen en angst, waardoor heden en verleden, herinnering en verwachting in dat ene moment samenvallen. Even geraffineerd is de sc\u00e8ne waarin Paolo in de greep raakt van jaloezie omdat de hand van Maria hem wordt ontzegd: de snelle staccato ritmes in de violen en de kronkelende melodische motiefjes suggereren hoe hij, haast hyperventilerend, buiten zichzelf raakt.<\/p>\n
Mussbach staat in een lange rij van regisseurs die op verzoek van De Nederlandse Opera proberen een actuele vorm voor Verdi te vinden, wiens opera\u2019s een hoog realistisch gehalte hebben en daarmee op het toneel gauw oubollig kunnen worden. Mussbach is echter doorgeschoten in zijn abstractie. Het pompeuze decor dat het paleis van Fieschi verbeeldt, is nietszeggend in zijn grauwheid. Als in de loop van de voorstelling geleidelijk het licht aan gaat, zien we het clich\u00e9 van onbeholpen acterende zangers. Ronduit potsierlijk is de sc\u00e8ne waarin de zangers verstoppertje spelen. Je krijgt haast medelijden met deze zangers, die soms half struikelend tussen uit doeken opgetrokken pilaren door moeten stappen.<\/p>\n
Helaas geldt voor de enscenering van deze productie, die overigens voortreffelijk werd gezongen en gespeeld (het Rotterdams Philharmonisch onder leiding van Ingo Metzmacher), dat hij weinig toevoegt aan de partituur. Op zijn best kun je zeggen dat hij niet afleidt van de muziek. Een dubieus compliment.<\/p>\n
Simon Boccanegra van Verdi, door De Nederlandse Opera, Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Ingo metzmacher, Peter Mussbach (regie), Andrzej Dobber (Boccanegra), Roberto Scandiuzzi (Fiesco) e.a., t\/m 28 mei, Muziektheater te Amsterdam<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Opera Toegegeven, Simon Boccanegra \u2013 what\u2019s in a name \u2013 is opvallend donker van toon. De partituur telt niet alleen veel lage strijkers en laag hout, ook de vocale partijen vertonen een overdaad aan lage stemmen: twee bassen, twee baritons en een tenor tegen \u00e9\u00e9n sopraan. Maar betekent dat dat je als regisseur het licht […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Jacqueline Oskamp","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123149"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=123149"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/123149\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jacqueline Oskamp","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=123149"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=123149"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=123149"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}