Schrijfster<\/p>\n
Het was mijzelf en mijn docenten journalistiek snel duidelijk dat het niks zou worden met mij. Ik ben nu eenmaal niet zo van de waarheid. Mijn stage bij een regionale krant was een ramp. Een reportage over de paddentrek zou ik maken. Daar stond ik dus met drie volwassen mensen in een soort van vijver te turen. Een van hen wees op de vijver en zei voortdurend: kijk, daar gaat-ie, daar gaat-ie. Elke vrijdagavond, vertelde die vrouw, reed ze met haar man stapvoets rond in de auto. Telkens als ze een pad zagen in het schijnsel van de koplampen stapte zij uit en zette het beestje over. Dat was het echte, tragische verhaal van de paddentrek. Maar dat wilden ze niet in de krant.<\/p>\n
Ik had het na\u00efeve idee dat ik op de School voor Journalistiek grote geesten zou treffen. Mensen die de wereld gingen veranderen of er tenminste een visie op nahielden. Helaas, ik heb nog nooit zo\u2019n lamlendig stelletje bij elkaar gezien. Onder schooltijd heb ik toen Liever gekust geschreven, mijn debuutroman. Ik werd algemeen beschouwd als een mislukkeling, dus toen het gerucht ging dat er een boek van mij zou uitkomen, konden ze het gewoon niet geloven. Een docent van de school is dat verhaal gaan natrekken door alle uitgevers te bellen. Omdat de telefoniste van Meulenhoff nu eenmaal ook niet ieder debutantje bij naam kende, kon die docent mij in het openbaar \u201contmaskeren\u201d als leugenaar. Mijzelf had hij niets gevraagd. Een fraai staaltje onderzoeksjournalistiek. Helemaal het niveau van die school.<\/p>\n
Ik ben altijd een lastpak geweest. Een montessorikind, dan weet je het wel. Ik heb ook nog een tijdlang op een lomschool gezeten. Mijn ouders waren net gescheiden en ik was met heel andere dingen bezig dan rekenen. Maar men besloot dat ik niet erg slim was. Zeg maar dom. Het hoofd der lomschool vond middelbaar onderwijs voor mij royaal te hoog gegrepen. Hij drong aan op een opleiding tot bloemist. Dankzij zijn negatieve advies wilde geen school mij aannemen. Uiteindelijk kon ik in de Bijlmer terecht, en later op het Amsterdamse Montessori Lyceum.<\/p>\n
Daar maakte ik kennis met leerlingen uit gegoede milieus die ontzettend links waren. Ze waren uiteraard ook behoorlijk gefrustreerd: de maakbaarheid van het leven en de wereld is nu eenmaal beperkt, zeker als je zestien bent. Ik las Red ons, Maria Montanelli toen ik op die school zat.<\/p>\n
De politiek correcte wereld van de jaren negentig was nog benauwender dan die van de jaren zeventig, waar Herman Koch over schrijft. Nergens kom je zoveel valse betrokkenheid tegen als op die school. Leraren die zo graag je vriend willen zijn dat je begint te vermoeden dat ze verder helemaal niemand hebben. Leerlingen die roepen dat iedereen gelijke kansen verdient en protesteren als er een vmbo-afdeling bij hun luxelyceum dreigt te komen. Hypocrisie is wel een mooi ding om te bestuderen.<\/p>\n
In die schooljaren ligt de kiem van mijn tweede boek dat nu is verschenen: Politiek gevangene. Maar de echte oerversie van dat boek dateert uit 1995, de tijd van de Franse kernproeven op Mururoa. Je werd verondersteld anti-Frans te zijn, je mocht geen camembert meer eten \u2013 want d\u00e1t zou helpen.<\/p>\n
Kort na mijn debuut bij uitgeverij Meulenhoff vertrokken daar alle schrijvers en redacteuren. Het leek een aflopende zaak, maar ik wilde wel graag blijven schrijven. Toen ben ik verder gegaan aan Politiek gevangene. Dat boek ging inmiddels over de ondergang van een gezin aan het ego\u00efsme van de ouders. Een verstikkende mix: de politiek correcte overgevoeligheid van de moeder en de gevoelsarme meedogenloosheid van de vader, door zijn ex ook wel de Kapitalistische Duivel genoemd.<\/p>\n
De moeder verwaarloost haar zoon en haar dochter die ze heel milieubewust Beuk en Seringe heeft genoemd. Als ze klein zijn, moeten ze mee naar blokkades, bezettingen en redactievergaderingen van Bluf!. Ze mogen geen vlees eten, ze leren lezen met letters van schuurpapier en moeten politiek correct tekenen. De moeder zit tot haar nek in het actiewezen, vlak buiten de harde kern. Ik heb haar de Makro niet laten affikken en de aanslag op Kosto niet laten plegen, maar verder was ze overal bij. Ik heb haar stiekem losjes gebaseerd op Wijnand Duijvendak, het huidige Tweede Kamerlid voor GroenLinks, hoofdpersoon van een om te huilen zo slecht boek dat ik las over de extremisten van RaRa.<\/p>\n
Ik ben in de archieven van de kraakbeweging gedoken. Op het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam. Fantastisch! Ik zat naast een man van vijfenzeventig die duidelijk werkte aan het enorme, definitieve boek waarvan hij zijn hele leven gedacht had: na mijn pensioen ga ik dat schrijven. Je zag aan de groeiende stapels boeken en documenten dat hij steeds verder verstrikt raakte in zijn onderzoek en dat zijn boek echt nooit zou afkomen. Maar misschien was dat ook niet erg.<\/p>\n
Mijn andere buurvrouw was een studente. Steevast elke ochtend om elf uur stortte ze in en bonkte wanhopig met haar hoofd op tafel. Geniaal om te zien. Het was muisstil op die studiezaal, alleen ik moest af en toe hard lachen, om mijn buren en om de absurdistische archieven van die actievoerders.<\/p>\n
Ik heb alles gelezen wat er te vinden was over RaRa, over Onkruit. Alle jaargangen van het actieblad Bluf! heb ik doorgeploegd. In loop van de jaren tachtig stortte de kraakbeweging langzaam in. Een deel verburgerlijkte en woonde voortaan prettig op stand, in voormalige kraakpanden in de Vondelstraat, de Paleisstraat of aan de grachten. Anderen radicaliseerden juist. Ook de vredesbeweging viel uiteen in splintergroepen: vrouwen tegen militarisme, homo\u2019s tegen militarisme. Bij de redactie van een van die actiebladen in het IISG-archief beklaagde een vrouw zich erover dat ze de enige vrouw was. Vijftien pagina\u2019s lang! Waarop de volgende redacteur: heel erg dat zij gevangen zit in die machostructuur, maar zelf is hij de eenzame homo van de beweging. Weer iemand anders reageerde: wat jammer dat er geen neger in de redactie zit. Slotconclusie: we gaan op zoek naar een homofiele, zwarte redacteur!<\/p>\n
Alle acties in Politiek gevangene zijn waar gebeurd. Geweldig! De grote achtenveertiguurs blokkade van Woensdrecht werd aangekondigd met een muzikale omsingeling door duizenden muzikanten, violen, blokfluiten, grote troms, trompetten, saxofoons en gitaren. Ze hadden een speciaal gecomponeerd muziekstuk tegen de kruisraketten ingestudeerd. Maar het was niet zo\u2019n lang nummer, heel kort zelfs, dus hebben ze het zo\u2019n 268 keer achter elkaar gespeeld. Pin me niet vast op de precieze cijfers. Ik heb bij dit boek trouwens ook een quiz ontworpen op het internet \u2013 zie www.aukelienweverling.nl. Met vragen als: welke van de volgende actiegroepen hebben nooit bestaan: Pyromanen tegen apartheid, Potten tegen het patriarchaat, Haal het leger leger, Willy Wortel en de lampjes.<\/p>\n
Veel heb ik geschrapt. Het papenoproer bijvoorbeeld, het pausbezoek aan Nederland in mei 1985. Iedereen had het de afgelopen jaren over het demoniseren van publieke figuren, alsof het net was uitgevonden. Maar de activisten van de jaren tachtig deden het ook en ze voegden de daad bij het woord bovendien. Zie de aanslag op Kosto. Zie de aanslag op Janmaat in Kedichem. Vlak voor het pausbezoek kwam Bluf! met een cover waarop de paus stond met een schietschijf voor zijn gezicht en de tekst: schiet de paap voor z\u2019n raap. Binnenin werd vijftienduizend gulden beloning uitgeloofd voor \u201chet liquideren van Karol Wojtyla, alias Paus Johannes Paulus II. Na twee eerdere keren moet het nu lukken.\u201d<\/p>\n
Een vriend zei eens tegen me: weet je Auk, jij schrijft echt op haat. De moeder in Politiek gevangene wordt door haar kinderen een \u201cverrot mondiaal kutwijf\u201d genoemd die de wereld wil redden, maar haar kinderen in de steek laat. Want die vallen buiten de juiste statistieken. Maar ik word niet gedreven door woede tegen die actiegeneratie. En ook niet tegen de hippies of de babyboomers. Mijn woede richt zich juist op mijn eigen generatie, die lamzakkerig en balorig door het leven gaat. De hoofdpersonen in mijn boek hebben zichzelf buiten de maatschappij geplaatst, ze hangen voor de televisie of op Sicili\u00eb en kunnen niet meer aarden in de realiteit. Hun grootste wens is om uit het zicht te verdwijnen. Twintigers mogen best wat meer idealen hebben. Nu is het ongeveer het summum dat je \u201cjezelf\u201d probeert te zijn. Waarom eigenlijk? De meeste mensen zijn helemaal niet zo bijzonder. Ik vind mijn generatie calculerend en verwend. De individualisering, die \u201crevolutie\u201d van de jaren zestig en zeventig, heeft uiteindelijk ego\u00efstjes gebaard.<\/p>\n
Verbondenheid, we verlangen ernaar, maar weten niet meer hoe het moet. De raarste dingen worden aangegrepen om weer in contact te komen met elkaar. Veel mensen hadden daarbij iets aan de dood van Pim Fortuyn. Ik niet. Nederland huilde, werd er gezegd. Ik keek naar de televisie en ik dacht: en ik dan? Waarom ben \u00edk niet verdrietig dat hij dood is?<\/p>\n
Seringe en haar vriend, de dichter Constantijn, zijn allebei lamgeslagen door de maatschappij. Broer Beuk, succesvol in het \u201cbescheiden imperium\u201d van zijn vader, maakt van zijn leven \u00e9\u00e9n groot protest tegen zijn \u201cvrije\u201d opvoeding. En Seringe is een hulpeloos kindje. In de \u201cAlleswinkel\u201d in Palermo, waar je sokken kunt kopen \u00e9n stereotorens, barst ze regelmatig in tranen uit, overweldigd door het aanbod.<\/p>\n
Iedereen in het boek is, ben ik bang, reddeloos verloren. Ik schrok soms van mezelf als ik het teruglas. Zoals wanneer ik Beuk zijn vroegdemente, ooit extreem-veganistische moeder fijne vleeswaren laat voeren: fricandeau, rosbief, mortadella. Die hardheid is nodig voor het verhaal, maar die wil je eigenlijk liever niet bezitten.<\/p>\n
Aukelien Weverling (1977)<\/p>\n
Haar debuutroman Liever gekust werd genomineerd voor de Marten Toonder\/ Geertjan Lubberhuizenprijs 2002. Samen met Stijn van Santen schreef ze het scenario voor Talmen (Gouden Kalf voor de beste korte film). Voor de VPRO werkte zij met Britta Hosman aan het satirische script voor Sixty and the City.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Deze week verschijnt haar roman Politiek gevangene, over de desastreuze gevolgen van een \u2018vrije opvoeding\u2019 in de jaren tachtig. Aukelien Weverling: \u2018De moeder is losjes gebaseerd op GroenLinks-kamerlid Wijnand Duijvendak.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen (archief)","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122945"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=122945"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122945\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen (archief)","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=122945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=122945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=122945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}