Kandidaat-Kamerlid GroenLinks<\/p>\n
Ik sta nummer zeven op de lijst van GroenLinks en als ze voldoende stemmen krijgen ben ik, een linkse kut-Marokkaan, straks het jongste Kamerlid. Mijn buurtbewoners in Amsterdam-Slotervaart vinden het bijzonder dat ik zo hoog op de lijst sta. Het is een sterke boodschap dat je zelfs vanuit deze buurt in de Tweede Kamer kan komen.<\/p>\n
Ik was heel verbaasd dat ik voor een gesprek werd uitgenodigd, nadat ik me via de site van GroenLinks had aangemeld. Alle commissieleden hebben met me gesproken, ze wilden zeker van hun zaak zijn. Dat begrijp ik wel, in hun ogen ben ik jong, onervaren en dus een mogelijk mikpunt van kritiek. Tijdens het GroenLinks-congres waren er leden die het totaal niet zagen zitten dat ik zomaar hoog op de lijst kwam, terwijl zij hun hele leven voor de partij hadden gezwoegd. Uiteindelijk heb ik met mijn toespraak de meeste leden kunnen overtuigen. Het was duidelijk dat Femke mij graag in de Kamer wil. Blijf prikkelen, blijf provoceren, dat is de boodschap die ik van de fractie meekrijg. Dat is mijn toegevoegde waarde.<\/p>\n
Ze zullen er geen spijt van krijgen dat ze me op die zevende plaats hebben gezet, ik ben er namelijk tot in mijn tenen van overtuigd dat ik Nederland een beetje kan veranderen.<\/p>\n
Een paar jaar geleden werd ik bestuurslid bij de Turkse Arbeidersbeweging. Ik deed daar alles, de subsidieaanvragen, de begroting, ik organiseerde debatten met belangrijke politici. Het leek wel een spoedcursus voor de Tweede Kamer. Soms voelt het alsof ik ben voorbestemd om volksvertegenwoordiger te worden. Politici zouden beter moeten beseffen hoe eervol hun beroep is, hoe zuinig je ermee moet omgaan.<\/p>\n
Als ik in de Kamer kom, kan ik de achterstandspositie waarin ik ben opgegroeid achter me laten. Mijn vader kwam als gastarbeider naar Nederland, samen met vrienden vestigde hij zich in Vlissingen. Hij kwam uit Zuid-Marokko, \u2018de deur naar de Sahara\u2019 heet die streek in het Arabisch. Zijn familie was niet arm, ze bezaten een groot stuk land. Ze verbouwden druiven en tomaten, Romeinse vijgen en granaatappels. Op het land graasden twee Nederlandse koeien, schapen en geiten.<\/p>\n
In Marokko bestaat nu eenmaal een utopisch beeld van het Westen, mijn ambitieuze, eigenzinnige vader was niet tegen te houden. In Nederland kreeg hij een relatie met een Nederlandse vrouw, bij haar kreeg hij twee kinderen. Later, dat is nu zevenentwintig jaar geleden, haalde hij mijn moeder naar Nederland.<\/p>\n
Samen kregen mijn ouders vier zoons, hun huwelijk hield jammer genoeg geen stand en toen ik tien was, is mijn vader gestorven. Mijn moeder verhuisde daarna met ons naar Amsterdam-West, hier hoopte ze werk te kunnen vinden. Ik vond het vreselijk, voor mij was zo\u2019n gemengde wijk met al die Tokkie-achtige figuren een totale cultuur\u00adshock! Ik had ook nog nooit een tram gezien, doodeng vond ik de stad. Waar wij vandaan kwamen was het leven overzichtelijk, ik zat op een katholieke school, \u2019s middags ging ik met mijn vriendjes in de duinen spelen.<\/p>\n
De Marokkanen en Turken daar waren zoveel burgerlijker dan ze hier zijn. Ik vond het een losgeslagen bende in Amsterdam, ik heb mijn moeder tijdenlang gesmeekt om terug te gaan. Buiten spelen durfde ik niet, een jaar lang zat ik binnen op de bank. Ik miste mijn oude beschermende school, mijn vrienden, de familie. Op mijn nieuwe school hadden veel kinderen een taalachterstand, het was niet moeilijk om een van de besten te zijn. Mijn moeder lette heel goed op dat mijn broers en ik ons huiswerk deden, school was bijna een obsessie voor haar. Ze spreekt Nederlands, ze kan zich in ieder geval verstaanbaar maken. Ze heeft een klein weduwenpensioen maar met vier kinderen red je dat niet. Er waren tijden dat we het heel krap hadden en als je het gas en licht niet op tijd betaalt, wordt het afgesloten. Dat is bij ons ook wel eens gebeurd, afschuwelijk. Als er een brief van de deurwaarder kwam, dacht ik altijd: wat bijzonder, een persoonlijke brief van de koningin. Als ik in de Kamer kom, wil ik aan de orde stellen wat een ellende je veroorzaakt door gezinnen met kinderen van gas en elektra af te sluiten. Hier in de buurt gebeurt het nog regelmatig, wij hebben het nu gelukkig beter. Mijn oudste broer heeft een paar jaar bij AZ gevoetbald. Toen hadden we even geen geldzorgen meer. Het sloeg alleen meteen door, we gaven zo makkelijk uit. Ik ben heel instabiel met geld.<\/p>\n
Ik heb bewondering voor onze stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch, voor de lange weg die hij heeft afgelegd. Al vind ik het ook doodnormaal dat een Marokkaan stadsdeelvoorzitter van Slotervaart is. Ik zie hem als een miniversie van Aboutaleb. Laatst mocht ik wat eten en drinken met Aboutaleb, hij is een inspirerende man. Zowel Aboutaleb als Marcouch zijn wel veel traditioneler dan ik ben. Van jongs af aan heb ik de meest uiteenlopende mensen ontmoet, travestieten, criminelen, gehandicapten, homo\u2019s, vluchtelingen, mensen die drugs gebruiken, ik heb zelf ook wel ge\u00ebxperimenteerd, ik vind niets raar meer. Ik ben echt van een nieuwe generatie. Als puntje bij paaltje komt durven Aboutaleb en Marcouch niet echt vernieuwend te zijn. Zij spreken de eigen gemeenschap aan, roepen dat Marokkanen beter op hun kinderen moeten letten. Zeker is dat belangrijk, maar de uitdrukkelijke, soms geforceerde manier waarop ze hun boodschap uitdragen geeft mij soms het gevoel dat ze daarmee extra willen bewijzen dat ze aan de kant van de autochtonen staan. Alsof ze zich op die manier proberen te legitimeren.<\/p>\n
Ik ben gelovig moslim, ik heb pas leren bidden toen ik in Amsterdam kwam. Mijn vader en mijn moeder hebben ons vrijgelaten in hoe we het geloof invulden. Ze waren zelf ook niet streng islamitisch. Van een jongen in de buurt heb ik geleerd hoe ik dat precies moest doen, bidden. Ik heb een diepe religieuze overtuiging maar die is wel heel persoonlijk. Door het onaangename politieke klimaat van de laatste tijd voel ik me soms gedwongen wat te zeggen over mijn geloof.<\/p>\n
Ik ben een voorstander van een Neder\u00adlandse imamopleiding. Veel jongeren schamen zich ervoor dat ze slecht Arabisch spreken. Een imam moet weten hoe Nederland in elkaar zit. Jongeren gaan naar de disco, ze experimenteren met drugs en seks. De imam moet daar vrijuit met ze over kunnen praten. Laat ze niet ergens anders hun antwoorden gaan zoeken, dan kan het fout gaan. De imam van de moskee waar mijn broertjes bidden, is hier nog maar pas. Hij spreekt geen Nederlands, maar hij is gematigd en hij heeft een grote kennis van de islam. Ook heel belangrijk.<\/p>\n
Mijn Arabisch is niet zo goed. Als anderen dat merken, voel ik me opgelaten. Ik werd laatst opgebeld door een imam, hij ratelde aan \u00e9\u00e9n stuk door en ik begreep de helft niet van wat hij zei. Dat durfde ik hem niet te zeggen.<\/p>\n
Het hele probleem van radicalisering wordt sterk overdreven. Hier in de buurt zie ik steeds vaker jongens die een baard zijn gaan dragen en een djellaba aan hebben. Maar het is een misverstand te denken dat ze radicaal zijn geworden. Ze zijn gewoon religieuzer dan vroeger. Ik weet maar van \u00e9\u00e9n jongen die sinds kort gescheiden van vrouwen in de woonkamer wil zitten. Zijn ouders praten vergeefs op hem in, ze kunnen hem niet bereiken. Ik zal niet ontkennen dat sommige jongeren radicaliseren, maar het gaat om zo\u2019n kleine groep dat ik me vooral wil verzetten tegen het moslimvijandige klimaat dat is ontstaan. Ik loop wel eens langs een groepje jongens dat heftig staat te discussi\u00ebren over de Koran, daar bemoei ik me dan mee. Ik ben altijd nieuwsgierig. Een van de jongens met wie ik op de basisschool zat, is ook godsdienstiger geworden, hij draagt nu een djellaba. Ik praat met hem over zijn keuze, hij interpreteert de Koran kennelijk anders dan ik.<\/p>\n
Het bestrijden van radicalisering kan niet zonder banen, betere buurten, mooie scholen. Dit is een vergeten buurt. Soms spelen jonge kinderen om tien uur \u2019s avonds nog op straat. Dat vind ik onacceptabel. We moeten ouders ervan doordringen hun kinderen op tijd binnen te halen. Ik ga straks echt hameren op het belang van ouderparticipatie. Vaders en moeders m\u00f3\u00e9ten ouderavonden bezoeken. Al moet ik niet generaliseren, want ik ging ook wel eens in plaats van mijn moeder naar de ouderavond van mijn broertjes.<\/p>\n
In deze buurt hebben we ook last van criminele jongeren. \u2019s Avonds gokken een aantal van hen met groot geld op een pleintje hier vlakbij. Gokken is verboden binnen de islam en helemaal tijdens de ramadan. Raampjes uit auto\u2019s tikken, overvallen, inbraak. Het gebeurt hier allemaal. Ik zou mijn moeder dolgraag een betere buurt gunnen en een mooier huis. Een plek waar ze als moderne moslimvrouw niet wordt uitgescholden als ze boodschappen gaat doen. Toch blijf ik hier wonen. In deze buurt bestaat niet alleen financi\u00eble armoede, maar ook innerlijke armoede. Ik ken veel jongeren die nog nooit uit dit stadsdeel zijn weggeweest. Ze zijn er ook bang voor. Wat moeten ze in die andere wereld?<\/p>\n
Ik wil de groep die zich losmaakt van deze samenleving de komende vier jaar graag bereiken. Sterker nog: ik zie het als een eervolle plicht.<\/p>\n
Tofik Dibi<\/p>\n
1980Geboren in Vlissingen<\/p>\n
1991Verhuizing naar Amsterdam<\/p>\n
1999Eindexamen VWO<\/p>\n
2002Half jaar New York, mediastudie<\/p>\n
2002Studie media en cultuur aan de UvA, binnenkort afgestudeerd<\/p>\n
2003Bestuurslid Turkse Arbeidersvereniging in Nederland<\/p>\n
2006Nummer 7 op de lijst van GroenLinks voor de Tweede Kamer verkiezingen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hij is uit het niets op nummer zeven van de kandidatenlijst van GroenLinks terechtgekomen. Tofik Dibi, Marokkaanse Nederlander, vijfentwintig jaar, moslim, alles meegemaakt in Amsterdam-Slotervaart, wil een verschil gaan maken.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[171,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122347"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=122347"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122347\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=122347"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=122347"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=122347"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}