Ghosts \/ Nick Broomfield<\/p>\n
Spijt heeft Ai Qin. Spijt dat ze haar familie in China achterliet en naar Engeland vertrok. Spijt dat ze geld leende van een mensensmokkelaar. Spijt dat ze haar zoontje Bebe nooit meer ziet. Spijt dat ze niets meer terug kan draaien.<\/p>\n
Het enige wat ze in haar wanhoop nog kon verzinnen om met haar zoontje in leven te blijven, was garnalenkoekjes bakken. Dagenlang stond ze op London Bridge om de koekjes te verkopen, maar niemand kocht er \u00e9\u00e9n. Zo ziet de wanhoop van het illegalen\u00adbestaan eruit.<\/p>\n
Nick Broomfield maakte een film over mensen die onze supermarkten bevoorraden, onze kant-en-klaarmaaltijden bereiden, onze kantoren schoonmaken. Mensen van wie we afhankelijk zijn, maar voor wie we ons niet verantwoordelijk voelen. We staan niet toe dat ze uit de duisternis treden, dat ze bij ons aan tafel komen zitten, dat ze mee-eten uit dezelfde ruif. En als ze in uiterste wanhoop op de brug garnalenkoekjes verkopen, lopen we hen haastig voorbij. Wie w\u00e9\u00e9t wat daar allemaal voor viezigheid in zit?<\/p>\n
Nooit meer, denk je, na het zien van deze film. Nooit meer zal ik ze n\u00ed\u00e9t zien.<\/p>\n
Ai Qin speelt de hoofdrol in Ghosts, de film die Nick Broomfield maakte over een groep Chinezen in Engeland. Hij vond haar tijdens een casting die hij hield onder Chinese illegalen. Het echte leven van Ai Qin lijkt erg op dat van de hoofdpersoon van Ghosts, een vrouw die slachtoffer was van de ramp op Morecambe Bay in februari vorig jaar waarbij vierentwintig Chinezen om het leven kwamen. Broomfield reconstrueerde haar leven niet precies, maar maakte een dwarsdoorsnede van het leven van haar lotgenoten.<\/p>\n
En dat leven is erg.<\/p>\n
Niet de manier waarop de vierentwintig ongelukkigen aan hun einde kwamen, maakt indruk. De manier waarop ze leefden, is vele malen aangrijpender. Broomfield heeft eerst uitgebreid het illegalenbestaan bestudeerd. Hij werd geholpen door een Guardian-journaliste die de levensverhalen van de Morecambe Bay-slachtoffers beschreef, hun baantjes, hun behuizing, hun afhankelijkheid van de mensensmokkelaars. Broomfield reconstrueerde hun lange reis, van huis naar het verre Europa, door Tibet, Kirgizi\u00eb, Kazachstan, Rusland, Roemeni\u00eb en Duitsland. Achter in vrachtwagens zonder zuurstof, een grens in de mist over sluipend. Zes maanden deed de vrouw uit de film erover, van de laatste keer dat ze haar kindje vasthield naar het braakliggende terreintje in Engeland waar ze door hardhandige smokkelaars welkom wordt geheten. \u2018Bel je familie maar,\u2019 bijten haar criminele landgenoten haar toe. \u2018En zeg ze de rest van het geld te sturen.\u2019<\/p>\n
Een koude ontvangst in het land van hun dromen; de eenzaamheid kan beginnen.<\/p>\n
\u2018Immigratie wordt altijd gedomineerd door cijfers,\u2019 zegt Nick Broomfield vanuit zijn kantoor in Londen over de telefoon. \u2018Terwijl het in werkelijkheid gaat over emoties. D\u00e1t wilde ik tonen.\u2019<\/p>\n
Daarom koos hij ervoor niet een echte documentaire te maken, niet met verborgen camera\u2019s te laten zien hoe illegalen reizen, wonen en leven. Hij wilde het vanuit de mens laten zien. En dat kon alleen als hij heel dicht op die mens zou zitten.<\/p>\n
Een actrice zou dus niet volstaan. Het moest iemand worden die het leven van een illegaal zelf geleid had. En dat leven moest ze opnieuw gaan leiden voor zijn camera. Het is een beproefde methode sinds Michael Winterbottom In This World maakte, een film waarvoor de regisseur twee vluchtelingen in een kamp in Pakistan naar Engeland liet vluchten en hun reis vastlegde. Broomfield werd bekend met Kurt & Courtney, Heidi Fleiss. Hollywood Madam en Tracking Down Maggie \u2013 bijna allemaal films waarin hij zelf de hoofdrol speelt, drammerig op zoek naar een bevestiging van zijn eigen waarheid. Voor Ghosts begaf hij zich voor het eerst op het gebied van de speelfilm.<\/p>\n
Voor de hoofdrol liet Broomfield zijn oog in eerste instantie vallen op een moderne Chinese meid. Maar een paar dagen voor de opnamen zouden beginnen, bekende ze van achter haar Chanel-bril dat ze ooit maar \u00e9\u00e9n maand in een speelgoedfabriek in Engeland had gewerkt. Onverbiddelijk stuurde Broomfield deze hoofdrolspeelster weer naar huis. Toen herinnerde hij zich van eerdere castings Ai Qin, een verlegen vrouw met een beeldschoon gezicht. Haar levensverhaal was precies wat Broomfield zocht: zeven jaar was ze in Engeland. Eerst illegaal, sinds kort met werkvergunning. Ze kwam hier over land, met een lange reis in een truck samen met twintig anderen. Ze werkte in een kledingfabriek, als schoonmaakster bij een afhaalchinees en nu als serveerster. Ze heeft een zoontje, Bebe, dat in China woont.<\/p>\n
Broomfield huurde voor de amateurcast van Ghosts een vervallen arbeidershuisje en liet de lichtman zelfs de kap van de toevallig aanwezige schemerlamp verwijderen, zodat er alleen een kale gloeilamp overbleef. Hij liet Ai Qin en haar medecast, ook Chinese ex-illegalen, gedurende de hele draaiperiode in het huis bivakkeren. Het Big Brother-huis, noemden ze het toen Broomfield al op de eerste ochtend onaangekondigd op de stoep stond. Om zes uur \u2019s morgens beukte hij op de voordeur en stormde met draaiende camera naar binnen. De lange rij voor de wc in de film is dus echt, en de slaperige hoofden bij het ontbijt ook.<\/p>\n
Ook echt zijn de sc\u00e8nes waarin Ai Qin naar huis belt. Broomfield werkte niet met een scenario. Hij had alleen een vage omschrijving van de setting. De grove verhaallijn van de film kwam na een intensieve research\u00adperiode van de filmer. De details kwamen van Ai Qin. \u2018Zonder haar had ik deze film nooit kunnen maken,\u2019 erkent Broomfield.<\/p>\n
Soms zei hij tegen Ai Qin en de cast: praat met elkaar over geldzorgen. Dan deden ze dat, zoals ze dat ook wel eens deden als de camera niet aanstond. Dus als Ai Qin naar huis belt en vraagt of de schuldeisers al langs zijn geweest, voert ze een gesprek dat ze vele malen met haar moeder voerde. Op de achtergrond hoort ze haar zoontje Bebe schreeuwen \u2013 allemaal echt. Hij is nog te klein om echt aan de telefoon te komen of zich op te winden over het feit dat zijn moeder aan de lijn hangt. Nog echter zijn de wanhopige tranen van Ai Qin erna.<\/p>\n
Ai Qin raakte per ongeluk zwanger toen ze net in Engeland was. De garnalenkoekjes op London Bridge waren haar laatste poging om haar zoontje bij zich te houden. Toen ze radeloos was, bood een kerkgenootschap aan voor hem een enkeltje naar China te betalen. Het was de enige manier om hen beiden voor een afgrijselijke toekomst te behoeden. De mensensmokkelaars zaten Ai Qin en haar familie in China op de hielen. Er moest veel geld verdiend worden voordat ze vrij zou zijn. In Engeland zat haar altijd een toekomst als prostituee (\u2018massage\u2019) op de hielen. Op het nippertje ontkomt ze eraan door Bebe naar huis te sturen. Maar elke dag denkt Ai Qin nog aan het moment dat ze hem naar de luchthaven bracht. \u2018Hij zag er z\u00f3 gelukkig uit op het vliegveld. Ik had hem niks verteld. Maar ik wist niet of ik hem ooit nog terug zou zien.\u2019<\/p>\n
Dat vertelt ze voor de camera van Marc Hoeferlin, een filmstudent die voor Broomfield The Making of Ghosts maakte. De film is een beetje rommelig en begint met een festival waar filmstudent Hoeferlin komt luisteren naar zijn held Nick Broomfield, die er een lezing houdt over zijn aanstaande film Ghosts. Hoeferlin solliciteert er bij wijze van grap naar de klus van The Making of, maar twee weken later gaat de telefoon en kan hij daadwerkelijk beginnen. In de film weet Marc Hoeferlin zijn adoratie voor Broomfield niet te verhullen. De films worden alleen als duopakket vertoond: een eis van filmdiva Broomfield. Erg is dat niet, want wie Ghosts heeft gezien, wil daarna meteen informatie over de wijze waarop de film tot stand is gekomen.<\/p>\n
Op het moment dat Ai Qin het interview geeft voor The Making of zit ze midden in de opnamen van Ghosts. Bebe heeft ze al vijf jaar niet gezien. Aan het einde van de draai\u00adperiode in Engeland neemt Broomfield haar mee naar China om de beginsc\u00e8ne van de film te maken: het vertrek van de hoofdpersoon van Ghosts.<\/p>\n
Het \u00e9chte weerzien met haar familie voor de camera van Hoeferlin is ademstokkend. Bebe laat zich gelaten knuffelen door een vrouw die hij opeens \u2018mama\u2019 moet noemen. De zus van Ai Qin en haar moeder huilen minutenlang in haar armen. Haar vader is erg overstuur. Hij had zijn dochter al negen jaar niet gezien.<\/p>\n
Drie maanden zou ze thuis blijven, om daarna samen met Bebe weer naar Engeland terug te keren, waar ze volgens Broomfield inmiddels een redelijk gelukkig leven leidt als nanny. Maar voordat ze kon genieten van haar familie moest ze haar eigen vertrek, zeven jaar ervoor, weer voor de camera herbeleven.<\/p>\n
We zien Ai Qin in een cafeetje onderhandelen met een mensensmokkelaar die haar een foto van een landgenoot in Engeland laat zien. Hij staat voor een glimmende BMW. \u2018Binnen twee jaar verdiend,\u2019 verzekert de man haar. Ze geeft hem wat spaargeld en neemt afscheid van haar familie. Het kostte Ai Qin niet veel moeite om eenmaal in de bus haar tranen de vrije loop te laten: nog maar net was ze terug in China en nu moest ze doen alsof ze w\u00e9\u00e9r zou vertrekken.<\/p>\n
Broomfield is alweer bezig met zijn volgende project: een film over de slachting van vijftien Irakezen in Haditha door Amerikaanse mariniers. De film maakt hij volgens hetzelfde recept als Ghosts. Deze keer laat hij betrokkenen de vierentwintig uur nadoen waarin de moordpartij zich voltrok. Het wordt een activistische film, benadrukt Bromfield, net als Ghosts.<\/p>\n
Voor de familieleden van de verdronken illegalen richtte hij een fonds op. Zij zitten nog steeds opgezadeld met de schuld aan de mensensmokkelaars: zo\u2019n vijfentwintigduizend dollar per persoon. \u2018De Britse regering zou die schuld moeten betalen,\u2019 zegt Broomfield. \u2018Het gaat om een relatief klein bedrag van vijfhonderdduizend pond. Maar de regering helpt niet, niemand bekommert zich om deze illegalen, die een deel van onze economie draaiende hielden.\u2019<\/p>\n
In Ghosts komt de lokale bevolking er ook niet erg goed van af. De Chinezen worden voortdurend bedrogen en verraden door de Engelsen, die door de illegalen ghosts worden genoemd. Employ\u00e9s van het uitzendbureau houden vierenveertig procent van hun eerste loon in en stoppen het in hun eigen zak. \u2018Tax\u2019, is hun korte verklaring. Ai Qin heeft het al eens meegemaakt, en haar medespelers ook. In de film wordt de groep verraden door buren die de politie bellen en hen agressief bejegenen als ze thuiskomen na een onmenselijk lange dag. In The Making of krijgt de crew het ook aan de stok met de buurt, die met grote ogen naar de vreemdelingen in de straat tuurt.<\/p>\n
Echt confronterend is The Making of wanneer de filmmakers op locatie in Morecambe Bay dezelfde ongastvrije ontvangst krijgen als de slachtoffers van de ramp. In reconstructies valt te lezen wat de oorzaak was van de verdrinkingsdood van de Chinezen. Ze konden geen werk meer vinden, de slangenkoppen bedreigden hun familie in China, dus besloten ze kokkels te gaan verzamelen langs de vloedlijn. Een gevaarlijke bezigheid vanwege het snel opkomende tij. Als de Engelse kokkelvissers het busje goedkope krachten aan zien komen, verjagen ze die. De Chinezen besluiten terug te komen als het donker is. Precies d\u00e1t heeft ze de dood in gejaagd, en de vissers weten het.<\/p>\n
Toen Broomfield twee jaar later met zijn camera op het strand verscheen, raakten de gemoederen weer verhit. Een groep vissers reed met snelle strandmotoren op de crew in en probeerde die te intimideren, net als destijds bij de slachtoffers. Het was het laatste menselijke contact dat de illegalen hadden voor het water hen deze eenzame dood in dreef. Welkom in Europa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ghosts, de film die Nick Broomfield maakte over een groep illegale Chinezen in Engeland, is een speelfilm. De cast bestaat uit Chinese ex-illegalen die hun leven alleen maar voor de camera hoefden te leven. The Making of Ghosts toont hoe Broomfield de wanhoop van het illegalenbestaan zonder scenario met draaiende camera heeft betrapt.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Barbara van Erp","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122179"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=122179"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/122179\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Barbara van Erp","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=122179"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=122179"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=122179"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}