{"id":121643,"date":"2006-11-25T12:16:00","date_gmt":"2006-11-25T10:16:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/frans-weisglas-kamerlidmaatschap-was-ooit-een-roeping\/"},"modified":"2006-11-25T12:16:00","modified_gmt":"2006-11-25T10:16:00","slug":"frans-weisglas-kamerlidmaatschap-was-ooit-een-roeping","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/frans-weisglas-kamerlidmaatschap-was-ooit-een-roeping\/","title":{"rendered":"Frans Weisglas: \u2018Kamerlidmaatschap was ooit een roeping\u2019"},"content":{"rendered":"
\n

Na vierentwintig jaar in de Kamer, waarvan ruim vier als voorzitter, vertrekt Frans Weisglas. Omdat hij toe is aan \u2018een ander leven\u2019. Maar ook omdat de politieke mores hem steeds minder bevallen \u2013 die van zijn eigen partij voorop. \u2018Ik heb kritiek op de enorme vernieuwing in de politiek. De VVD is daarin koploper. Allerlei nieuwkomers op hoge plaatsen zetten: dat is niets anders dan nogal goedkoop stunten.\u2019<\/p>\n

De dagen van Frans Weis\u00adglas zijn vervuld van weemoed. Hij heeft er dan wel zelf voor gekozen om weg te gaan \u2013 na vierentwintig jaar in de Kamer, waarvan ruim vier als voorzitter \u2013 maar nu 22 november nadert, komt het afscheid wel heel dichtbij. \u2018Bij alle grote dingen weet je: dit is de laatste keer. Ik maakte dit jaar voor de vijfentwintigste keer Prinsjesdag mee. Als voorzitter van de Kamer begeleid je de koningin naar de troon. Toen we terugliepen, zei ze: \u201cUw laatste keer, mijnheer Weisglas.\u201d En ik dacht: ja zeg\u2026 de laatste keer. Dat is wel een moment, hoor.\u2019<\/p>\n

Ook de voorzitterskamer waarin onze gesprekken plaatsvinden, zal weldra niet meer zijn domein zijn. Ooit zetelden hier, onder het zeegezicht van Mesdag, illustere voorgangers als Anne Vondeling en Dick Dolman. Sinds vier jaar ademt de ruimte tot in elke sponning de glorie van de huidige voorzitter. Van foto\u2019s van Weisglas met de groten der aarde tot en met de nieuwjaarskaarten van Beatrix. \u2018Ik zet liever alles neer dan een paar dingen. Dan is het ijdeltuiterij. Nu is het een museum.\u2019 Een deel van de wand is gereserveerd voor cartoons uit de afgelopen decennia waarop Weisglas figureert. \u2018Kijk,\u2019 zegt hij, wijzend naar een Opland over Thatcher die zijn buitenlandwoordvoerderschap op de hak neemt. \u2018Hier ben ik slechts een gebakken eitje. Maar de troost is dat Jaap de Hoop Scheffer (destijds buitenlandwoordvoerder van het CDA) een bord bami is.\u2019<\/p>\n

\u2018Ruziezoekertje\u2019 staat er op een andere cartoon die Weisglas afbeeldt als kwijlend vuilnisbakkenkeffertje. \u2018Ach ja, best een aardige tekening,\u2019 zegt hij schouderophalend. \u2018Maar ik herken mezelf er niet in.\u2019 Verderop hangt zijn verzameling foto\u2019s. Kijk, daar staat hij naast Jan de Koning, bij wie hij ooit als secretaris begon. En er hangen groepsfoto\u2019s, natuurlijk, waarop de voorzitter te midden van illustere buitenlandse collega\u2019s vereeuwigd is: Frans Weisglas als zichtbaar onderdeel van de wereldgeschiedenis. Hoewel, dat gaat hem iets te ver. \u2018Ik noem het eerder parlementaire diplomatie. Als Kamerlid of Kamervoorzitter kun je een bijdrage leveren aan goede internationale betrekkingen.\u2019 Neem zijn ontmoetingen met Nino Burjanadze, de voorzitter van het Georgische parlement. \u2018Ik heb de afgelopen jaren meermalen met haar gepraat. Ook andere Kamerleden zijn er geweest. Dat zijn jonge democratie\u00ebn die je een beetje op weg helpt. Een soort parlementaire ontwikkelingssamenwerking.\u2019<\/p>\n

Wat zegt u dan tegen haar?
\u2018Bijvoorbeeld dat je de rol van de oppositie moet respecteren. Sterker nog: dat je de oppositie een beetje moet voortrekken. Die heeft in zo\u2019n land per definitie een achterstandspositie. Ik heb dat standpunt als voorzitter in Nederland ook altijd gehuldigd. De coalitie heeft toch al een voorsprong.\u2019<\/p>\n

Bijna de helft van zijn leven heeft Frans Weisglas in de hartkamer van de Nederlandse democratie doorgebracht. Zijn entree in het parlement, in 1982, was voor hem \u2018zonder enige twijfel\u2019 een glorieuze dag. Maar de Tweede Kamer van toen lijkt nauwelijks meer op die van vandaag. Let wel, hij zal nooit beweren dat vroeger alles beter was. Van dat soort praatjes houdt hij helemaal niet. \u2018Wat w\u00e9l anders is \u2013 maar dat zeg ik met aarzeling \u2013 is dat het Kamerlidmaatschap vroeger voor meer mensen een roeping was, een ideaal. Nu zijn er veel meer Kamerleden die het zien als \u201ceen baan\u201d. Soms zelfs als opstapje: \u201cIk ga een paar jaar de Kamer in en dan weer terug naar het bedrijfsleven\u201d. Dat vind ik erg jammer. Vroeger waren er gewoon m\u00e9\u00e9r mensen die het als een roeping zagen.\u2019<\/p>\n

Voor hemzelf was het Kamerlidmaatschap niets minder dan een ideaal. Hij had dan wel economie gestudeerd, maar Weisglas voelde zich totaal niet aangetrokken tot het bedrijfsleven. Hij wilde zich wijden aan de publieke zaak. \u2018Als politicus kun je de wereld be\u00efnvloeden. Je kunt een verschil maken.\u2019<\/p>\n

In mei 2002 kwam de kroon op zijn werk. Hij ziet zich n\u00f3g in deze zelfde kamer zitten, aan tafel met toenmalig voorzitter Jeltje van Nieuwenhoven. Het was 16 mei 2002, tien dagen na de moord op Fortuyn en \u00e9\u00e9n dag na de verkiezingen die de PvdA twee\u00ebntwintig zetels kostten. Ad Melkert verdween van het toneel en werd opgevolgd door Jeltje van Nieuwenhoven. \u2018Jeltje zei: \u201cFrans, nu ben jij waarnemend voorzitter. Over drie uur moet je naar de koningin om advies uit te brengen over de verkiezingsuitslag.\u201d Dan denk je toch even, pfft\u2026 daar heb ik me absoluut niet op voorbereid. Het is een enorm grote verantwoordelijkheid. Je bent als Kamervoorzitter een van de drie speciale adviseurs van de Koningin. Ik ben gaan zitten voor een wit vel papier en heb mijn uiterste best gedaan.\u2019<\/p>\n

Luistert Beatrix naar uw advies?
\u2018Staatsrechtelijk m\u00f3\u00e9t ze naar mijn advies luisteren. Het staatshoofd moet luisteren naar het advies van de voorzitters van Eerste en Tweede Kamer en de vice-president van de Raad van State. Daarom is het zo\u2019n grote verantwoordelijkheid.\u2019 Weisglas spreekt de Majesteit regelmatig, zegt hij. \u2018Dat is een erg interessant onderdeel van dit vak. Best jammer dat dat straks voorbij is. Ik kom er vaak als er buitenlandse gasten zijn. Dan ontmoet je buitengewoon boeiende mensen.\u2019<\/p>\n

Informeert ze ook naar u persoonlijk, vraagt ze hoe het met uw vrouw is?
\u2018Zeker. Dat vraagt ze en ze onthoudt dat ook. Dat ze zoiets van mij weet, is eerlijk gezegd niet zo gek omdat ik haar vaak zie. Maar het knappe is dat ze ook dingen onthoudt van mensen die ze misschien twintig jaar geleden ontmoet heeft.\u2019<\/p>\n

Toen u in 2002 als voorzitter begon, kwamen ook 26 onervaren LPF\u2019ers in de Kamer.
\u2018Ik heb aanvankelijk enorm geprobeerd om ze te helpen, heb heel veel tijd gestoken in het uitleggen van de regels van het parlementaire spel. Maar het werd al snel een enorm drama. Met als dieptepunt die LPF\u2019er die een fotograaf een klap gaf.\u2019<\/p>\n

Toen dacht u: ik heb vulgus in huis?
\u2018Dat is niet mijn woord. Maar ik dacht wel: dit kan niet, dit m\u00e1g niet in Nederland. Dit ondergroef alles waar wij voor staan. Je kunt door een ondergrens heen schieten. In 2002 zaten we gevaarlijk dicht tegen die ondergrens aan. Ik heb me soms echt geschaamd. Zeker toen dat kabinet uiteenspatte op de avond van de begrafenis van prins Claus. Dat was heel naar.\u2019<\/p>\n

Wat hebt u tegen de koningin gezegd toen u daarna bij haar kwam?
\u2018Twee, drie dagen na de begrafenis. Ik vond het werkelijk d\u00ed\u00e9p g\u00eanant. Ik heb haar gezegd dat ik het ongelofelijk naar vond dat ik haar zo kort na het overlijden moest lastigvallen.\u2019<\/p>\n

Waardeerde ze dat?
\u2018Ik zou het ijdelheid vinden om daar antwoord op te geven.\u2019<\/p>\n

Kamervoorzitter zijn is een lastig vak, zegt Weisglas plechtig. Ook omdat het een eenzame bezigheid is.
\u2018Je staat centraal, letterlijk. Je geeft leiding, bent een soort scheidsrechter. Maar uiteindelijk, als het er echt politiek inhoudelijk toe doet, sta je er buiten. Je hoort niet echt meer bij je eigen fractie, je bent een buitenstaander in je eigen omgeving. Daardoor valt je ook veel meer op. Als ik vroeger zelf meedeed aan een debat, was ik veel meer gefocust op mijn eigen rol. \u201cO, Bert Koenders zegt d\u00e1t. Misschien kunnen we dan wel een meerderheid vormen.\u201d Nu kijk ik naar Koenders en denk: jeetje, wat heeft die man een mooie theatrale gebaren. Daar lette ik vroeger totaal niet op. En je kijkt de hele tijd naar de klok: alles goed en wel, maar we hebben vandaag n\u00f3g vijf debatten te gaan. Daar zit ook het eenzame in; men is vrij gauw boos op de voorzitter. Dat weet ik nog wel van vroeger. Dan was er een debat over Suriname. M\u00edjn debat! Het kon me dan echt geen klap schelen dat na mij de Arbo-woordvoerders nog een potje gingen Arbo\u2019en. Nu zit ik te kijken op die klok: we moeten opschieten want ik wil wel om elf uur vanavond klaar zijn. Kamerleden kijken daar heel anders tegenaan. Ik zie het al aan de manier waarop ze op me afkomen: \u201cIk heb toch echt meer spreektijd nodig.\u201d Altijd met de meest fantastische redeneringen.\u2019<\/p>\n

Hij lacht, een tikje superieur: \u2018Dan is het pech voor ze dat ik zelf al zo lang meeloop. Ik ken zelf alle trucs die zij nog aan het ontdekken zijn.\u2019<\/p>\n

Wat viel u als voorzitter het meest tegen?
\u2018Dat er toch wel erg veel Kamerleden zijn voor wie de eigen profilering voorop staat. Juist bij de grote partijen. Dat gaat lang niet altijd samen met kwaliteit. Bij het samenstellen van de kandidatenlijsten zag je toch weer dramatische dingen. Bij de VVD zitten twee perfecte jonge Kamerleden: Eske van Egerschot en Ed van der Sande. Die deden met enorm enthousiasme hun werk. Ze gingen echt voor de inhoud. En wat doet de VVD? Die zet ze op absoluut onverkiesbare plaatsen. Dat vind ik buitengewoon jammer en onbegrijpelijk. En dan wel allerlei nieuwkomers op hoge plaatsen zetten. Dat is niets anders dan nogal goedkoop stunten.\u2019<\/p>\n

Begreep u de verontwaardiging van Docters van Leeuwen over zijn tiende plaats?
\u2018Nee. Die man vond ik echt een paljas. En ik kies mijn woorden met overtuiging: een p\u00e1ljas. Omdat hij zich gedraagt als een prinses op de erwt, als een primadonna. Ik vind dat het partijbestuur zo iemand veel te veel eer geeft met zo\u2019n hoge plaats op de lijst.\u2019 Snuivend van ergernis: \u2018Het is toch werkelijk belachelijk. Hij komt uit een andere partij. Sowieso houd ik niet van die overlopers. En er dan ook nog eens een punt van maken dat een andere overloper \u2013 Fred Teeven \u2013 hoger staat. Ja zeg\u2026 Dan ben je geen prinses op de erwt, dan ben je een hele koninklijke familie op een bl\u00edk erwten! Echt waanzinnig.\u2019<\/p>\n

Weisglas zal er niet omheen draaien: hij is ronduit blij dat zo iemand niet in zijn geliefde Kamer komt. \u2018Ook omdat hij overal heeft rondverteld dat hij minister wilde worden. Terwijl Kamerlid het hoogste ambt is. Minister is echt niet hoger. Dat vond ik zo fantastisch bij de Algemene Beschouwingen. Femke Halsema versprak zich: minister Bot noemde ze per ongeluk minister Bos. Toen zei Balkenende: \u201cDat is een degradatie voor de heer Bos. Want hij wordt geen premier, maar minister genoemd.\u201d Waarop mevrouw Halsema zei: \u201cAls Bos premier wordt, is dat ook een degradatie. Want Kamerlid is het hoogste ambt.\u201d\u2019 Weisglas glundert, van oor tot oor: \u2018Ik heb toen gezegd dat ik het daar helemaal mee eens was en de Kamerleden verzocht om voor die opmerking van Femke Halsema op de bankjes te roffelen. Dat deden ze vervolgens ook.\u2019<\/p>\n

Maar zo\u2019n lang Kamerlidmaatschap als dat van u, zonder een ministerschap of staatssecretariaat, wordt wel een beetje als een mislukte missie gezien.
\u2018Dat is volkomen belachelijk. Ik vind dit vak fantastisch. Als ze mij in 2003 \u2013 toen ik al voorzitter was \u2013 gevraagd hadden om minister van Buitenlandse Zaken te worden, had ik zeker \u201cnee\u201d gezegd.\u2019<\/p>\n

H\u00e9bben ze u gevraagd?
\u2018Nee, omdat ik toen voorzitter was.\u2019<\/p>\n

Had u kans gemaakt op een ministerschap?
\u2018Ik denk dat ieder goed Kamerlid daar kans op maakt. Maar het is voor mij nooit het hoogste goed geweest. De kern van de democratie is dat de uitvoerende macht wordt gecontroleerd door een gekozen volksvertegenwoordiging. Daarom vind ik het Kamerlidmaatschap veel belangrijker dan het ministerschap. Ministers heb je overal, zelfs in Zimbabwe. Maar gekozen Kamerleden niet.\u2019<\/p>\n

U wordt vaak verweten dat u als voorzitter te nadrukkelijk aanwezig bent. Jeltje van Nieuwen\u00adhoven stuurde meestal onopval\u00adlend een briefje wanneer ze zich aan een Kamerlid ergerde, u hamert er meteen op los.
\u2018Ik weet dat dat haar stijl was, maar daar houd ik niet van. Ik vind dat voorzitten een transparant proces moet zijn. Iedereen moet kunnen zien en horen dat ik voorzit. Dat neemt niet weg dat er regelmatig briefjes tussen mij en bevriende Kamerleden heen en weer gaan. Daar staat soms alleen op dat ik een interessant weekend in Glasgow achter de rug heb. Het is je enige communicatiemogelijkheid. Daar zit het eenzame ook in. Andere Kamerleden zitten tussendoor in de bankjes met elkaar te praten. Ik zit daar in mijn eentje. Mijn manier van communiceren is dus even een briefje sturen. Maar nooit om iemand te corrigeren.\u2019<\/p>\n

U t\u00e9lt ook regelmatig: \u2018Dit is al de vierde keer dat u interrumpeert.\u2019
\u2018Dat deed ik in het begin. Ik heb van Jeltje begrepen dat dat niet zo\u2019n goede methode is. Nu doe ik dat niet meer. Want ik kan bij de derde interruptie wel zeggen: \u201cEn nu is het genoeg,\u201d maar misschien wilde hij in de vierde interruptie wel het kabinet laten vallen.\u2019<\/p>\n

Hebt u soms spijt van een berisping?
\u2018Zeker. Ik ben wel eens te streng, kan humeurig zijn. Ik was onlangs nogal kriegel tegen Anton van Schijndel. Maar ja, die man heeft zich net afgescheiden van de VVD. Als je daar in je eentje zit, hoor je niet om de tien minuten naar de interruptiemicrofoon te lopen. Dat vond ik nogal onbescheiden. Ik werd dus vervelend tegen hem. Vervolgens kreeg ik briefjes uit de zaal van Kamerleden die schreven dat ze me te hard vonden. \u201cFrans, kan het iets minder?\u201d Grappig, dan zijn we ook een heel lief parlement, h\u00e8. De meesten vinden dat Van Schijndel er eigenlijk niet meer hoort te zitten. En toch houden we het graag gezellig. De volgende ochtend begon ik bewust met: \u201cGoedemorgen mijnheer Van Schijndel. Goed geslapen?\u201d\u2019<\/p>\n

Ergert u zich wel eens helemaal suf?
\u2018Tuurlijk. Dat is menselijk. Van sommige men\u00adsen denk ik: die horen hier helemaal niet te zitten. Dat heeft te maken met die eindeloze afsplitsingen. Die scheidt zich af van die en gaat dan weer vrolijk een verbinding aan met d\u00ed\u00e9\u2026 het lijkt wel de scheikundeles op de lagere school. Van As stapt op bij de LPF, gaat naar Nawijn, loopt weer weg bij Nawijn. Ja zeg\u2026 dat lijkt verdorie Goede tijden, slechte tijden wel. Joost Eerdmans vind ik als persoon een buitengewoon aardige man. Ik wissel briefjes met hem uit, ben op zijn huwelijk geweest, ik vind zijn vrouw hartstikke aardig en zij mij ook. Kortom: een prima man. Maar hij had er natuurlijk niet moeten zitten. Hij had het lef moeten hebben om te zeggen: ik ga naar E\u00e9nNL en probeer in de komende verkiezingen mijn zetel te winnen.\u2019<\/p>\n

En u dacht bij voormalig SP-Kamerlid Ali Lazrak natuurlijk ook: die hoort hier niet te zitten.
\u2018Nee, dat dacht ik bij hem nooit. Want hij z\u00e1t er namelijk nooit. Als ik hem spreek, vind ik hem een aardige man. Ik denk vooral: joh, je had het jezelf niet moeten aandoen.\u2019<\/p>\n

En dan glorieert er nog de Groep Van Oudenallen.
\u2018Ach, wat is nou Groep Van Oudenallen? Ze is doorgeschoven op de Lijst Pim Fortuyn. Ik moet haar nageven dat ze het spiegelbeeld is van Lazrak. Ze zit er altijd.\u2019<\/p>\n

Dat is ook wel drie maanden op te brengen.
\u2018Als ze er drie jaar zou zitten, zou ze het niet anders doen. Dat waardeer ik in haar. Wat zit u mij nou verbaasd aan te kijken? Ieder huis heeft een zonnetje nodig dat mensen aan het lachen maakt. Dat kan ze goed.\u2019<\/p>\n

U stelde zich in 2003 zelf kandidaat voor het Kamervoorzitterschap, terwijl de VVD Annemarie Jorritsma bepleitte. Daardoor kwam u verder van uw eigen partij af te staan.
\u2018Dat is waar. Men was intern zeer verdeeld over mijn kandidaatstelling. Sommigen hadden er bewondering voor, anderen hadden er z\u00e9\u00e9r grote kritiek op. Omdat ik me losmaakte van het oude systeem waarin een partijtop een kandidaat naar voren schuift.\u2019<\/p>\n

U werd er een beetje dissident door.
\u2018De partijleiding van toen \u2013 Zalm, Van Zanen \u2013 beschouwde mij zeker als dissident. Ze zagen het als muiterij. Daarna heb ik met Zalm en Remkes gesproken. In de loop der tijden slijt dat. Maar er is zeker afstand ontstaan tussen mij en mijn partij. Dat hangt samen met het Kamervoorzitterschap. De voorzitter moet onafhankelijk zijn. \u2019<\/p>\n

Maar u stemt wel.
\u2018Ja, ik stem wel. Daarin ben ik inderdaad niet onafhankelijk. Maar niet-stemmen m\u00e1g niet. Er zijn mensen in de Kamer die bij een hoofdelijke stemming over een lastig onderwerp even een kopje koffie gaan drinken. \u201cAchter het gordijn gaan staan\u201d heette dat vroeger. Dat vind ik laf. Bovendien zou het bij mij nogal opvallen. Maar ik blijf vinden dat ik voorzitter ben van alle honderdnegenenveertig Kamerleden, waarbij ik de oppositie bovendien een lichte voorsprong geef. Daar is in de VVD behoorlijk kritiek op geweest. Het zij zo.\u2019<\/p>\n

U bent minder VVD\u2019er dan vier jaar geleden?
‘O z\u00e9ker. Ik ben me steeds losser gaan voelen van de VVD. Dat is ook helemaal niet erg.\u2019<\/p>\n

Waarom sprak u zich dit voorjaar bij de aanloop naar de lijsttrekkerverkiezing van de VVD dan wel zo nadrukkelijk uit voor Rita Verdonk?
\u2018Dat was een heel belangrijk moment in de geschiedenis van mijn partij: voor het eerst werd er een lijsttrekker gekozen. Ik ben nog niet z\u00f3 onthecht dat ik wil dat de VVD weinig zetels krijgt. Ik was en b\u00e9n ervan overtuigd dat Rita Verdonk de meeste stemmen kan trekken. Daarom sprak ik me uit. Ik vond dat ik dat als bekend VVD\u2019er moest doen.\u2019<\/p>\n

Zou u het weer doen?
\u2018Nee, ik zou het niet meer doen. Als ik er nu op terugkijk, heb ik er spijt van. Niet omdat ik mevrouw Verdonk afval. Dat zou erg laf zijn. De reden is dat daarna het hele Ayaan-debat opkwam. Dat ging zo centraal staan in het Kamerwerk dat ik mij als Kamervoorzitter ongemakkelijk ging voelen. Ik besefte dat ik mezelf door mijn eerdere steun aan mevrouw Verdonk in een erg ongemakkelijke positie had gemanoeuvreerd. Het ging wringen met mijn rol.\u2019<\/p>\n

Merkwaardig voor zo\u2019n ervaren politicus als u.
\u2018Nou ja?\u2026 ik zeg eerlijk dat ik er spijt van heb dat het zo gelopen is. Maar as is verbrande turf.\u2019<\/p>\n

Vindt u het jammer dat Hirsi Ali weg is?
\u2018Wel omdat ik houd van outspoken Kamer\u00adleden. Ze was allesbehalve vlak. Maar uiteindelijk is ze toch meer opiniemaker en actievoerder dan Kamerlid.\u2019<\/p>\n

Hirsi Ali moest zwaar beveiligd worden, evenals Geert Wilders \u00e9n de voorzitter.
\u2018Dat was heel moeilijk. Maar ik wil daar niet veel over zeggen.\u2019<\/p>\n

Volgens mensen die u goed kennen, had het een enorme impact op u.
\u2018Dat is waar. Maar ik praat er niet over. Ook al omdat je de bedreigers daarmee te veel eer geeft.\u2019<\/p>\n

Volgens een vriend van u was het voor u de belangrijkste reden om te stoppen.
\u2018Nee. De belangrijkste reden was echt dat ik na vierentwintig jaar in de Kamer toe was aan een ander leven. Een andere reden was dat ik kritiek heb op de enorme vernieuwing in de politiek. De VVD is daarin koploper: op nummer vier een nieuwe, op nummer vijf ook en op nummer tien de prinses op de erwt. Waanzinnig om nieuwelingen zo hoog te zetten. Het doet onrecht aan anderen en bedreigt de continu\u00efteit. Toen ik in 1982 in de Kamer kwam, had de VVD vier nieuwkomers. We stonden op 28, 29, 30 en 31. Nou, we waren zo trots als een pauw. Als je ziet dat ze nu een volkomen onbekende op vier zetten\u2026 ze zijn echt knettergek geworden.\u2019<\/p>\n

U voelt zich steeds minder verbonden met die Kamer?
\u2018Ik maak me er z\u00f3rgen over. Ik zag er erg tegenop om straks vijftig, zestig nieuwe mensen weer het wiel te zien uitvinden. Dus ik dacht, er is een tijd van komen en een tijd van gaan.\u2019<\/p>\n

Volgens anderen bent u ook opgestapt omdat u voorzag dat u niet hoog genoeg op de lijst zou komen om weer voorzitter te kunnen worden.
\u2018Ik had voor mezelf allang besloten om na de gewone verkiezingen in mei 2007 mezelf niet meer verkiesbaar te stellen. Door die bizarre kabinetscrisis \u2013 waarbij de veroorzaakster zelf de benen nam: pure vaandelvlucht \u2013 dacht ik: weer vier jaar? Het antwoord was \u201cnee\u201d. Ik ben helemaal niet toegekomen aan de vraag: wil de VVD mij nog wel? Hoewel ze natuurlijk knettergek zouden zijn geweest als ze de Kamervoorzitter \u2013 een van de bekendste en populairste VVD\u2019ers in het land \u2013 niet op een hoge plaats zouden zetten.\u2019<\/p>\n

Wie moet de nieuwe Kamervoorzitter worden?
\u2018Iemand als Andr\u00e9 Rouvoet zou fantastisch zijn. Maar dat is natuurlijk een illusie: zijn partij kan hem niet missen. Daarom zou ik z\u00f3 graag zien dat het honderdeenenvijftigste Kamerlid bestond. Iemand die zodra hij of zij gekozen wordt, uit de fractie treedt en ook niet meer meestemt.\u2019<\/p>\n

Hoe moet Den Haag straks ooit verder zonder Frans Weisglas?
\u2018Tja, dat vind ik inderdaad de grote vraag voor de rest van de eeuw. Nee hoor, ik moet lachen om mijn eigen antwoord. Maar het is wel een beetje een einde van een tijdperk. Omdat samen met mij meer generatie\u00adgenoten weggaan: Klaas de Vries, Jozias van Aartsen, Ella Kalsbeek. Ik ben enorm blij dat Bas van der Vlies blijft. Aan hem draag ik in gedachten het geheugen over vijfentwintig jaar Kamerlidmaatschap over. Dat collectieve geheugen dooft langzaam uit. Fracties gaan wel erg nonchalant om met hun eigen menselijk kapitaal. Ik zou Van der Vlies gegund hebben dat een aantal van ons hem niet zo eenzaam zou achterlaten.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na vierentwintig jaar in de Kamer, waarvan ruim vier als voorzitter, vertrekt Frans Weisglas. Omdat hij toe is aan \u2018een ander leven\u2019. Maar ook omdat de politieke mores hem steeds minder bevallen \u2013 die van zijn eigen partij voorop.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[47,155,171,153],"tags":[783,2899],"acf":[],"author_name":"Coen Verbraak","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121643"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=121643"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121643\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Coen Verbraak","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=121643"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=121643"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=121643"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}