Interview Steven van Eijck<\/p>\n
Vorige week bood hij, nog vlak voor de Tweede Ka\u00admer\u00adverkiezingen, aan Rita Verdonk zijn derde en laatste rapport \u2018Diversiteit in het jeugdbeleid\u2019 aan. Twee weken daarv\u00f3\u00f3r toerde hij met onder anderen prinses M\u00e1xima door het land tijdens de Week van Jong NL. En deze week houdt hij de SER-lezing. Steven van Eijck, jeugd- en jongerencommissaris, is onvermoeibaar. Van kinderen in justiti\u00eble jeugdinrichtingen tot en met de minister-president, van allochtone vrijwilligers tot en met de topambtenaren van de zeven departementen die met jeugdzorg te maken hebben \u2013 ze kennen hem allemaal.<\/p>\n
Zijn werk als commissaris zit er nu op. Drie jaar lang rondreizen, praten en onderzoeken hebben geresulteerd in meer dan honderd aanbevelingen en talloze nieuwe initiatieven die al in praktijk worden gebracht, zoals de lokale Centra voor Jeugd en Gezin. En straks, als het nieuwe kabinet is gevormd, is er dankzij het intensieve lobbywerk van Van Eijck een minister Jeugd. Welke signatuur dat kabinet ook heeft.<\/p>\n
In zijn laatste advies buigt Van Eijck zich over een specifieke doelgroep van het jeugd\u00adbeleid: de allochtone jongeren. Zij doen het op allerlei fronten slechter dan autochtonen. Achterblijvende leerprestaties, meer schooluitval, een lager opleidingsniveau en een hogere werkloosheid zijn reden tot zorg. Ook het feit dat allochtone jongeren oververtegenwoordigd zijn bij de zwaardere vormen van jeugdzorg en in de jeugdgevangenissen is een probleem.<\/p>\n
\u2018De jongeren en hun ouders worden niet op tijd bereikt, en niet op de goede manier,\u2019 zegt Van Eijck. Dat heeft meer te maken met culturele verschillen dan met onwil, legt hij uit. \u2018Marokkaanse ouders voelen zich niet veilig bij westerse hulpverleners. Ze denken dat die hun kinderen bij hen komen weghalen.\u2019<\/p>\n
Allochtone kinderen zijn het best geholpen met goed ge\u00efntegreerde ouders, zegt Van Eijck.<\/p>\n
\u2018Waar je over na moet denken, is hoe je die ouders erbij kunt betrekken. Neem bijvoorbeeld het project allochtonen en sport, dat het kabinet heeft bedacht. Hartstikke goed. Ik heb gesproken met een allochtone jongen die ontzettend goed kan voetballen, maar niet naar een voetbalclub gaat. Waarom niet? Omdat zijn vader niet kan rijden en ook geen auto heeft. Maar dat durft hij niet aan zijn vriendjes te vertellen. Dat betekent dat je voorzieningen moet terugbrengen in de wijken waar die ouders wonen. Dan kunnen ze meedoen, en dan voelen ze zich ook verantwoordelijk.\u2019<\/p>\n
Hoe het wel kan, kun je zien in Den Haag, vertelt hij. \u2018Daar heeft de hockeyclub die eerst buiten het centrum zat, nu samen met andere sportclubs een stuk of tien veldjes midden in de buurt, waar de ouders vanaf hun balkonnetjes op uit kijken. Ze hebben daar zelfs een Marokkaans hockeymeisjesteam. Je moet die integratie op lokaal niveau invullen, dan gaat het lopen.\u2019<\/p>\n
Jongeren die spijbelen en dreigen te ontsporen, kun je beetpakken met hulpverleners \u00e0 la de Rotterdamse stadsmariniers. \u2018Als die voor de tweede keer bij hun ouders aankloppen en er wordt niet opengedaan, gaat er een kaartje door de brievenbus met de mededeling dat de uitkering wordt ingetrokken als er volgende keer w\u00e9\u00e9r niemand open doet. Op dag drie is er altijd iemand aanwezig. Dan blijkt vaak dat mensen een huurachterstand hebben, onbetaalde boetes, enzovoorts. Wat je dan kunt afspreken, is dat je ze helpt hun schulden te saneren, als zij er dan voor zorgen dat hun kinderen naar school gaan. Zo cre\u00eber je een veiligere situatie voor het kind, dat bovendien meer kansen krijgt en ook door zijn ouders wordt gestimuleerd.\u2019<\/p>\n
In zogeheten prep camps, opvoedkampen waarin criminele jongeren op militaristische wijze gedrild worden, ziet hij helemaal niets.<\/p>\n
\u2018Politici die daarvoor pleiten, geven blijk van een politieke stoerheid die onterecht is. Want het werkt niet, integendeel. Zo\u2019n kind komt na dat kamp weer in precies dezelfde omgeving terug, die is niet veranderd. Maar dat kind heeft inmiddels wel geleerd hoe je groepsdruk en een strakke hi\u00ebrarchie kunt gebruiken om je zaakjes goed te regelen. En dat willen we niet.\u2019<\/p>\n
De jeugdcommissaris pleit voor gemengde scholen, en voor banen.<\/p>\n
\u2018De scheiding tussen witte en zwarte scholen vind ik echt een probleem. De wethouder Jeugd moet daar afspraken over maken met de schoolbesturen en de ouders. De segregatie die nu aan de gang is, moet gekeerd worden.\u2019<\/p>\n
Die stelregel geldt voor alle maatschappelijke domeinen: we moeten met gemengde groepen leren, wonen, werken en recre\u00ebren, omdat we een gemengde samenleving z\u00edjn, vindt Van Eijck.<\/p>\n
\u2018Die diversiteit in je bedrijf halen, is ook een kwestie van welbegrepen eigenbelang. Anders maak je producten die bij een deel van je doelgroep niet aanslaan, en laat je een potenti\u00eble afzetmarkt lopen. Ja, dat geldt ook voor journalisten.\u2019<\/p>\n
Zelf heeft Van Eijck als lid van de Economic Development Board (die bruggen slaat tussen het Rotterdamse bedrijfsleven en het gemeentebestuur) samen met Rotterdam Airport vijfentwintig Marokkaanse jongeren binnengehaald die echt klem zaten. \u2018Een licht crimineel verleden strekte tot aanbeveling,\u2019 grinnikt hij. \u2018Die jongens kregen een opleiding van vijf weken, \u2019s ochtends om acht uur aanwezig, \u2019s avonds om zeven uur weg. Ze kwamen, en hoe. Fantastisch! Ze gingen daarna allemaal op de luchthaven werken. Dat \u00eds wat hoor, als je daar met die omeletten staat te zwaaien en je haalt een grote Boeing binnen die alleen naar j\u00f3\u00fa luistert. Dat geeft een kick. Nu hebben drie\u00ebntwintig van de vijfentwintig een baan, en doen twee een vervolgopleiding.\u2019<\/p>\n
In zijn volgende project zette hij vijftig ontspoorde Antillianen aan het werk. \u2018Achtenveertig hebben de eindstreep gehaald. Je ziet ze groeien, zich anders kleden. Ze gaan rechtop lopen, ze zijn trots op zichzelf.\u2019<\/p>\n
Een ander voorbeeld. \u2018Ik was vorig jaar met prinses M\u00e1xima bij een bijeenkomst van de commissie PaVEM, die vrouwen uit etnische minderheden een steuntje in de rug moest geven. Er werd een convenant ondertekend, daarna was er feest. Er waren allemaal bobo\u2019s, met wie M\u00e1xima in gesprek was, en ik praatte met Antilliaanse en Surinaamse vrouwen die bezig waren met een opleiding. Zij loopt naar me toe en zegt: \u201cDat is toch raar, jij staat hier en ik daar, en die vrouwen met wie jij praat, zoeken allemaal een baan of een stage, dus ik ga die andere mensen even halen.\u201d Ze komt terug met die bobo\u2019s en zorgt er ter plekke voor dat er tien stageplekken geregeld worden. D\u00e1\u00e1r gaat het om, om zulke betrokkenheid. Als iedereen dat nou eens op een kleinschalige manier doet, achter de schermen, als we dat nou eens vasthouden!\u2019<\/p>\n
Je moet niet inzoomen op wat niet kan, je moet inzoomen op wat w\u00e9l kan, zegt Van Eijck. \u2018Je moet uitgaan van de kracht van jongeren.\u2019 Natuurlijk zijn er nog veel problemen, maar er zijn ook successen.<\/p>\n
\u2018Autochtonen zouden daarvan kunnen meegenieten. Maar positief nieuws is geen nieuws, h\u00e8?\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Deze week houdt Steven van Eijck, jeugd- en jongerencommissaris, de SER-lezing. Zijn werk als commissaris zit er nu op, maar dankzij hem komt er straks een minister Jeugd. Zijn laatste advies betreft de allochtone jongeren. \u2018Politici die pleiten voor opvoedkampen, geven blijk van een politieke stoerheid die onterecht is.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[1297],"class_list":["post-121579","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-jeugd-gezin"],"acf":[],"author_name":"Malou van Hintum","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121579","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=121579"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121579\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Malou van Hintum","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=121579"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=121579"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}