Anil Ramdas<\/p>\n
Sinds hij in 1995 een documentaire over Suriname maakte, was Anil Ramdas (48) er niet teruggeweest. Tot voor kort had hij genoeg van zijn geboorteland. Maar de laatste tijd trok het weer. In november betrok hij een huurhuis in Paramaribo. Daar gaat hij een jaar aan een boek werken. Ook zal hij verhalen voor VN maken. In dit nummer worstelt Anil met de dilemma\u2019s van ontwikkelingssamenwerking (pagina 50 en verder). Anil is oud-bestuurslid van het Prins Claus Fonds en daarom plaatsen we zijn essay direct na het interview met de prinsen Friso en Constantijn, de beide erevoorzitters van het Fonds dat deze week voor de tiende keer de jaarlijkse prijzen uitreikt.<\/p>\n
Voor \u00e9\u00e9n keer overtreedt VN deze week een ijzeren wet: het verbod op belangenverstrengeling. Ik ben bestuurslid van het Prins Claus Fonds en toch heb ik het interview met de prinselijke medebestuurders gemaakt; het schrijven liet ik over aan collega Mischa Cohen. Dat ik partijdig ben laat ik u hierbij weten. Ik deel de visie op ontwikkelingssamenwerking die prins Claus ooit ontvouwde: cultuur is een basisbehoefte, en als de rijke landen iets moeten doen dan is het de armen helpen zichzelf vooruit te helpen. Dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, blijkt weer eens uit het interview met Claus\u2019 zonen. Oud-bestuurder Anil Ramdas denkt hier al over na sinds hij in 1977 sociale geografie ging studeren. Hij studeerde af op de manier waarop mensen heersende ideologie\u00ebn verwerken in hun levensverhalen. Sindsdien keert dit onderwerp terug in het journalistieke werk dat Anil deed voor de VPRO, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad. En voor VN dus.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Anil Ramdas Sinds hij in 1995 een documentaire over Suriname maakte, was Anil Ramdas (48) er niet teruggeweest. Tot voor kort had hij genoeg van zijn geboorteland. Maar de laatste tijd trok het weer. In november betrok hij een huurhuis in Paramaribo. Daar gaat hij een jaar aan een boek werken. Ook zal hij verhalen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Emile Fallaux","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121415"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=121415"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121415\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Emile Fallaux","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=121415"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=121415"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=121415"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}