{"id":121367,"date":"2006-12-09T11:48:00","date_gmt":"2006-12-09T09:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-prinsen-friso-en-constantijn-we-mogen-kritisch-zijn\/"},"modified":"2006-12-09T11:48:00","modified_gmt":"2006-12-09T09:48:00","slug":"de-prinsen-friso-en-constantijn-we-mogen-kritisch-zijn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-prinsen-friso-en-constantijn-we-mogen-kritisch-zijn\/","title":{"rendered":"De prinsen Friso en Constantijn: \u2018We mogen kritisch zijn\u2019"},"content":{"rendered":"
\n

De prinsen Constantijn en Friso, erevoorzitters van het bestuur van het Prins Claus Fonds, reiken 13 december in Amsterdam de Prins Claus Prijzen van 2006 uit. Heeft de opleiding in betrokkenheid die ze van hun vader kregen effect gehad? Een gesprek over het Fonds, over Claus\u2019 gedachtengoed, hun eigen culturele belangstelling en politieke keuzes. \u2018Als we onze kennis van andere culturen ook voor meer cultureel begrip in Nederland kunnen inzetten, moeten we dat niet nalaten.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Geheel in de stijl van de naamgever van het Prins Claus Fonds zijn de prinsen Friso (38) en Constantijn (37) wel strak in het pak, maar dragen ze geen das. De omgangsvormen ten paleize zijn vanmiddag ook verder tamelijk losjes. Misschien omdat de twee prinsen net uitgebreid met fotografe Dana Lixenberg op pad zijn geweest in de zonnige Koningstuin van Paleis Noordeinde. Misschien ook omdat ze een van de interviewers tamelijk goed kennen. De prinsen vragen zich af of dat ethisch gezien wel k\u00e1n. We beamen, als we ons onder toeziend oog van de RVD aan de grote ovale tafel in de ontvangstruimte hebben gezet, dat het journalistiek gezien niet helemaal kosjer is. De hoofdredacteur van dit weekblad en de beide prinsen maken deel uit van het bestuur van hetzelfde Prins Claus Fonds dat onderwerp van gesprek is. Constantijn: \u2018Als iedereen zijn eigen bestuur maar gaat interviewen, dan ben je nog wel even bezig.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Na de koninklijke kritiek op de interviewers kaatsen we de bal terug. Lag het \u00adeigenlijk wel zo voor de hand dat Friso en Constantijn hun vader zouden opvolgen als erevoorzitters van een Fonds dat culturele initiatieven in arme landen ondersteunt? Ze zijn tenslotte ingewijd in het no-nonsensezakenleven op de vermaarde business school Insead in het Franse Fontainebleau. Of heeft de opleiding in betrokkenheid die ze van hun vader kregen \u2013 terwijl hun oudste broer werd klaargestoomd als troon\u00adopvolger \u2013 haar uitwerking toch niet gemist?<\/p>\n

Prins Claus, die zichzelf ooit \u2018in mijn hart een oude Afrikaan\u2019 noemde, hoopte dat zijn zoons een scherp oog zouden ontwikkelen voor het lijden van de verre medemens. Maar hij was ook wel eens bang dat die voortdurende nadruk op do the right thing averechts zou werken.<\/p>\n

Dat laatste viel wel mee, zeggen zijn zoons, die hun Londense carri\u00e8res als management consultant (Constantijn) en investment banker (Friso) inmiddels hebben verruild voor banen in andere sectoren. Constantijn, jurist, werkt in Brussel als onderzoeker bij de non-profitdenktank RAND Europe en adviseert onder andere de Nederlandse overheid over informatietechnologie. Friso, bedrijfseconoom en lucht- en ruimtevaartingenieur, woont en werkt in Londen en is daarnaast regelmatig in Delft, waar hij mede-directeur is van TNO Space.<\/p>\n

Constantijn: \u2018Het was niet zo dat mijn vader ons voortdurend een sociaal bewustzijn probeerde in te prenten. Wel vertelde hij regelmatig over de derde wereld en deelde hij zijn idee\u00ebn over ontwikkeling. Hij haalde ook herinneringen op over de Dominicaanse Republiek, waar hij in de jaren vijftig als diplomaat werkte. En over Tanzania natuurlijk, waar hij een deel van zijn jeugd doorbracht.\u2019<\/p>\n

Friso vult aan: \u2018Ik herinner me vooral anekdotes over projecten in Afrika die faliekant mislukten omdat er geen rekening werd gehouden met de lokale culturele omstandigheden. Mede hieruit is mijn vaders idee geboren om vooral ook aandacht te besteden aan de culturele kant van ontwikkelingshulp.\u2019<\/p>\n

De prinsen gingen soms met hun vader mee op reis: met het hele gezin naar Tanzania en Kenia, Friso samen met zijn vader naar Santo Domingo, Willem-Alexander naar India en Tanzania. Constantijn: \u2018Hij wilde mij meenemen naar Jemen, maar helaas kon ik niet mee.\u2019<\/p>\n

Het beeld van prins Claus als de kritische idealist en zijzelf als de moderne realisten is bezijden de waarheid, vinden de prinsen. Vol overtuiging: \u2018Dat klopt absoluut niet.\u2019 Friso: \u2018Hij werd misschien \u201clinks\u201d genoemd, maar mijn vader daagde met net zo veel genoegen links uit als rechts. Hij was een non-\u00adconformist, maar hij was vooral ook zeer realistisch. Hij heeft vaak gewezen op het falen van veel traditionele ontwikkelingshulp.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Als je zoals mijn vader al in de jaren zestig sprak over duurzaamheid, over het belang van water, over zuinig omgaan met energie, dan heette je een idealist. In de wereld van toen was het misschien zelfs radicaal. Mijn vader waarschuwde al vroeg dat we bezig zijn de wereld onleefbaar te maken. Nu hebben we allemaal de film van Al Gore gezien. En nu weet iedereen dat het geen soft verhaal is maar dat het gaat om keiharde zaken.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Op het hoogtepunt van de oliecrisis van 1973 zei mijn vader al dat niet olie maar water het grote probleem van de toekomst zou vormen. Ik denk dat hij daar steeds meer gelijk in krijgt.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Hij wees ook op de perverse gevolgen die de mix van mededogen, gebrek aan kennis en goede bedoelingen kon hebben. Zoals een gloednieuw ziekenhuis op een heuvel in West-Afrika, dat leeg stond omdat er geen rekening mee was gehouden dat de familie daar traditioneel bij de zieke komt wonen. Zijn kritiek, ook op ons, was altijd bedoeld als aanzet om na te denken of te discussi\u00ebren.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Hij hield ervan om de devil\u2019s advocate te spelen. Toen ik als bankier werkte bij Goldman Sachs in Londen vroeg hij zich af waarom die bank zich verre hield van Afrika. En dan ging ik hem weer uitleggen dat er valide bedrijfsmatige argumenten waren voor een bank als Goldman Sachs om op dat gebied niet actief te zijn in Afrika. Dat begreep hij echt wel, maar hij vond het gewoon \u00adnodig om mij daar een prikkelende vraag over te stellen.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Toen ik bij de Europese Commissie werkte, begon mijn vader iedere keer weer over het \u201cbananendossier\u201d. Er was een Afrikaans land dat bananen ging produceren maar dat geen toegang kreeg tot de Europese markt. Het ging hem daarbij niet om het fruit, maar om de vraag of zijn zoon de Zivilcourage had om tegen het falende heersende beleid in te roeien. Het was bedoeld als aanmoediging.\u2019<\/p>\n

De broers \u2013 hun vrijwel identieke montuurloze brilletjes versterken de gelijkenis \u2013 reageren enigzins besmuikt op de voorspelbare vraag naar hun eigen culturele belangstelling. Het vergroten van culturele kennis is tenslotte een van de doelstellingen van het Prins Claus Fonds, dat cultuur \u2018een basisbehoefte\u2019 noemt. Friso, de ingenieur, heeft zich nooit laten voorstaan op een brede culturele interesse. En Constantijn is juist al uitentreuren afgeschilderd als de artistiekeling van de drie broers. In de woorden van zijn moeder, in een televisie-\u00adinterview: \u2018Constantijn kan heel goed tekenen en hij heeft heel veel talenten eigenlijk.\u2019 Prins Claus, droog: \u2018T\u00e9 veel.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Mijn vader was het nooit eens met mijn keuzes \u2013 in ieder geval gaf hij in eerste instantie altijd tegengas. Hij wilde dat ik iets in de kunsten zou gaan doen, industrieel ontwerp of iets dergelijks. Goed, ik houd inderdaad van tekenen, fotograferen, koken. Maar je artistiek uiten hoef je echt niet meteen te bestempelen als Cultuur met een hoofdletter. Bij mij is het niet meer dan een hobby. Kunstenaars herken je aan hun perfectionisme, hun streven naar kwaliteit, de gedrevenheid om te excelleren, om in de wereld tot de besten te horen. Het Prins Claus Fonds ondersteunt die top in de kunsten, maar ook in de volkscultuur, de media en de geesteswetenschappen in ontwikkelingslanden. De kennismaking met de prijswinnaars is inspirerend, maar stemt ook tot bescheidenheid.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Wat maatschappelijk bijna een \u00adtaboe lijkt, je kop boven het maaiveld uitsteken, m\u00f3\u00e9t juist als het om kunst gaat. Gelukkig maar, je moet er niet aan denken dat ik tot de muziekacademie zou worden toegelaten. Dat zou rampzalig zijn.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Het zou wel experimentele muziek opleveren.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Ik keek naar kunst omdat het erbij hoorde, maar ik ben nooit zelf gaan dichten of schrijven of schilderen. Helaas. Ik heb ooit wel meubels getimmerd, tafels gemaakt naar eigen ontwerp.\u2019 Lachend: \u2018Nee, niet voor bij Mabel en mij thuis in Londen. Altijd voor anderen.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Ik ben ge\u00efnteresseerd in architectuur, fotografie en schilderkunst. De laatste tijd vooral in wat uit China komt, kunst die te maken heeft met het omwentelingsproces daar, dat is echt een explosie aan expressieve kracht. Wat betreft literatuur: ik ben een langzame lezer en ik heb weinig tijd. Dus \u00e1ls ik lees, kies ik liefst boeken waarvan ik vind dat ik ze gelezen m\u00f3\u00e9t hebben. Dat zijn vaak nogal zware dingen. Ik zit in een lees\u00adclub, we behandelen filosofen als Heidegger en Hannah Arendt. Ja, je moet jezelf af en toe eens onder druk zetten. En ik had afgelopen jaar het geluk dat Laurentien juryvoorzitter was van de AKO-literatuurprijs, dus ik heb nogal wat Nederlandse literatuur meegelezen.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Ik ben meer een non-fictie\u00adpersoon.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Dat heb je van papa, die was ook geen groot fictielezer.\u2019 Friso: \u2018Nou, over een boek als La Fiesta del Chivo van Vargas Llosa was hij heel enthousiast \u2013 ja, toegegeven, dat was omdat het over Santo Domingo ging.\u2019<\/p>\n

Tot de geestelijke nalatenschap van prins Claus hoort ook zijn veelbesproken tegendraadsheid. Zeker in de laatste jaren van zijn leven doorbrak Claus nogal eens het protocol. Of ook dat vaderlijk erfgoed bij zijn zonen in goede handen is, zal nog moeten blijken, geven ze toe. Dat ze gezamenlijk zijn Fonds voorzitten, was een na rijp familieberaad gemaakte keuze, vertelt Constantijn. \u2018Wij hebben er allebei niet de achtergrond maar wel de belangstelling voor, dus dachten we: waarom doen we het niet met zijn twee\u00ebn? We hebben w\u00e9l gezegd: je moet niet willen dat alles \u201cin de geest van Prins Claus\u201d gebeurt. Het Fonds moet met zijn tijd meegaan.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018We hebben het geluk dat we allebei \u2013 zij het de \u00e9\u00e9n sinds kort wat meer dan de ander \u2013 in een positie verkeren waarin je niet bang hoeft te zijn om kritisch te zijn. Wat die tegendraadsheid betreft, ik heb eens een stevige aanvaring gehad met mijn vader toen ik hem aanraadde om McDonald\u2019s de Prins Claus Prijs te geven.<\/p>\n

Ik zei tegen hem: \u201cDit is een voorbeeld van een bedrijf dat er goed in slaagt zijn producten aan te passen aan de lokale cultuur. Buitenlandse Zaken en Ontwik\u00adke\u00adling\u00adsamenwerking zouden daar van kunnen leren. Op onze huwelijksreis zijn we in India geweest en toen \u2013 Mabel hielp me daar nog aan herinneren \u2013 hebben we in de McDonald\u2019s in Delhi een \u2018Maharaja Mac\u2019 gehaald.\u201d Mijn vader was het totaal niet met me eens, uiteindelijk bleek trouwens dat hij nog nooit een McDonald\u2019s van binnen had gezien.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Maar het succes van McDo\u00adnald\u2019s is een combinatie van eenvormigheid en aanpassing. En wij hebben het als Fonds meer over diversiteit.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018Ja, hoor eens, ik zie best dat er ook wel kritiek op mogelijk is. Maar je begrijpt het idee.\u2019<\/p>\n

Echt ondiplomatiek enthousiast over de culturele missie die ze in de naam van hun vader op zich hebben genomen, zijn de prinsen pas als ze vertellen over hun ontmoeting met prijswinnaars. Friso overhandigde de Prins Claus Prijs in Peking aan Wang Shixiang. \u2018Ik heb twee, drie uur naar die \u00adoude wijze man mogen luisteren. Hij heeft me verteld over zijn verbanning naar het platteland tijdens de Culturele Revolutie en hoe hij in die ballingschap in het geheim toch een grote, illegale priv\u00e9collectie volkskunst heeft \u00adopgebouwd.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018We steunen \u00e9\u00e9n persoon of organisatie, met het idee dat ze een rolmodel kunnen zijn. Ik vond de prijs voor de Keniase Mathare Youth Sports Association heel belangrijk. Zij stellen zeventienduizend Afrikaanse jongeren in staat om te voetballen en zich te ontwikkelen. Hun vriendjes snuiven lijm en hun zusjes zitten vaak in de prostitutie en die jongens weten: dit is niet alleen lekker sporten, het is ook een kans op een betere toekomst. Er zijn advocaten en artsen uit voortgekomen. En ik weet niet of u ooit in Mathare bent geweest, maar daar is \u2013 daar was tot voor kort, moet ik zeggen \u2013 dus \u00e9cht h\u00e9lemaal niets.\u2019<\/p>\n

Constantijn voorziet in eendrachtige samenwerking met de RVD het gezelschap van mineraalwater en zoutjes. Vanaf de wand kijkt een geschilderde voorvader vanaf een royaal opgezet doek misprijzend neer op dit prinselijk dienstbetoon.<\/p>\n

Het Prins Claus Fonds, stelt Constantijn, komt in deze tijd onvermijdelijk voor keuzes met een politieke lading te staan. Altijd hachelijk terrein voor een prins. Omdat Friso voor zijn huwelijk met Mabel geen parlementaire toestemming heeft gevraagd, geldt voor hem de ministeri\u00eble verantwoordelijkheid niet meer. Voor Prins Constantijn, lid van het koninklijk huis en nummer vijf in de lijn van de troonopvolging, nog wel. (Zijn kinderen Eloise, Claus-Casimir en Leonore zijn nummer zes, zeven en acht.) Constantijn: \u2018Ja, maar het F\u00f3nds valt niet onder de ministeri\u00eble verantwoordelijkheid. In onze \u2013 overigens door het ministerie onderschreven \u2013 doelstellingen staat dat wij mensen en organisaties steunen die niet de vrijheid hebben zich cultureel uit te drukken. Het gaat ons er niet om dat we politiek stelling nemen. Al kan het best voorkomen dat een organisatie of een overheid zich gepikeerd of gepasseerd voelt.\u2019<\/p>\n

Juist door de status van Constantijn als lid van het koninklijk huis kan het Prins Claus Fonds zich misschien iets meer veroorloven, zeggen de prinsen. Aan de andere kant is het er ook kwetsbaarder door. Toen de prijs naar de Palestijnse dichter Mahmoed Darwish ging, die als PLO-lid tegen de Oslo-akkoorden was en die in de Sovjetunie ooit al eens de Stalinprijs won, werden er verontruste brieven naar parlementari\u00ebrs gestuurd. Het is niet ondenkbaar dat die in zo\u2019n geval het kabinet ter verantwoording roepen.<\/p>\n

Constantijn: \u2018Dat is z\u00e9ker niet ondenkbaar. Maar ik reik de prijs niet uit in functie van het koninklijk huis.\u2019<\/p>\n

Wat weten de erevoorzitters eigenlijk van de politieke-religieuze achtergrond van de Iraanse grafisch ontwerper Reza Abedini, dit jaar de winnaar van de honderdduizend euro van de Prins Claus Prijs? Abedini (39) is \u00addocent aan de Universiteit van Teheran en heeft dus kennelijk niet te lijden van het Iraanse fundamentalistische bewind.<\/p>\n

Constantijn: \u2018Reza Abedini staat niet symbool voor de Iraanse machthebbers of voor de Iraanse oppositie. Hij krijgt de prijs voor de vernieuwing die hij aan de oude Perzische grafische traditie heeft gegeven. Daarnaast steunen we hem omdat hij zich onder moeilijke omstandigheden staande weet te houden in Iran. Wij vinden dat we met de Irani\u00ebrs in gesprek moeten blijven. Ik zie niets in een culturele boycot van kunstenaars die onder regimes leven die ons niet welgevallig zijn. Zij moeten juist worden gesteund.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018De politieke invloed die een winnaar kan hebben, blijkt ook uit het verhaal van Zapiro, de Zuid-Afrikaanse cartoonist die de prijs vorig jaar won.\u2019 Dat het Fonds een politiek tekenaar lauwerde, begreep niet iedereen. Constantijn: \u2018Dat was nog v\u00f3\u00f3r de cartoonrellen. Toen waren er nog mensen die twijfelden aan de culturele en politieke impact van tekeningen.\u2019 Friso: \u2018Zeker in landen met veel analfabetisme is het goed als iemand de dingen met plaatjes uitlegt. Je kunt het niet meten, maar het is zeker niet ondenkbaar dat Zapiro met zijn kritische cartoons heeft bijgedragen aan de ommezwaai van het Zuid-Afrikaanse aidsbeleid.\u2019<\/p>\n

Het eenzijdige beeld van ontwikkelingssamenwerking is dat het arme \u2018zuiden\u2019 door ons, de rijke landen, wordt ondersteund. Terwijl wij er zelf net zo veel aan kunnen hebben, als we ons laten inspireren door cultuur uit de Derde Wereld. Ligt in die wederkerigheid niet \u00f3\u00f3k een taak voor het Fonds? Friso: \u2018Je moet voorzichtig zijn dat je niet gaat cherrypicken. Het is heel mooi als Youssou N\u2019Dour, die fantastische Senegalese zanger, zo vaak mogelijk komt optreden in Nederland. Maar die heeft ons \u00e9cht niet nodig. Populaire cultuur die zichzelf kan verkopen, laten we over aan de markt. Misschien worden we daarom door sommigen als elitair gezien.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Toch is dat betrekkelijk: neem bijvoorbeeld de verteltraditie uit de Arabische wereld, die zal niet heel veel mensen in Nederland aanspreken, terwijl die in het Midden-Oosten wel degelijk een heel groot bereik heeft. Als je beseft dat veel verhalen daar worden overgebracht via de orale traditie in plaats van het geschreven boek, dan mag je dat ook wel eens een keer hier laten horen.\u2019<\/p>\n

Vrijheid van culturele uitwisseling is mooi, maar Friso onderkent de mogelijke negatieve gevolgen van alle modernisering: \u2018Lokale tradities kunnen worden weggevaagd. Neem nou de hutongs, de stadswijkjes die overal in Beijing worden gesloopt omdat er hightechkantoortorens worden neergezet. Maar om de Chinezen nou te gaan waarschuwen dat ze niet hun hele verleden moeten uitwissen, dat zou na\u00efef zijn. En vooral ook nogal aanmatigend en neo-kolonialistisch.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018En dan is wat je doet nooit duurzaam. Die les zouden we eindelijk weleens geleerd mogen hebben. Gek toch dat veel verstandige mensen nog denken dat je zomaar ergens anders op de wereld kunt ingrijpen, op vrij grote schaal zelfs, en dat dit beheersbare processen zouden kunnen zijn. Alsof je het van buiten af kunt regelen. Het Fonds zou wel organisaties kunnen steunen die ingebed zijn in de lokale context en die verandering stimuleren van binnenuit. In het voorbeeld van de hutongs: een Chinese organisatie die zich inzet voor behoud van cultureel erfgoed.\u2019<\/p>\n

In zijn feestrede ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het Prins Claus Fonds vroeg Constantijn zich niet erg feestelijk af \u2018waar het de afgelopen tien jaar is misgegaan\u2019. In 1996 leek duurzame vrede in het Midden-Oosten nog mogelijk, de terreuraanslagen in New York, Londen en Madrid waren nog ver weg, politieke moorden waren in Nederland nog ongekend. Constantijn: \u2018Ik meldde dit vooral als context voor de beslissing om tien jaar geleden een fonds voor cultuur en ontwikkeling op te zetten. Eind vorige eeuw waren religie en cultuur nog niet zo prominent een probleem als ze na 9\/11 zijn geworden. Daarna zijn we pas de clash of civilizations gaan zien, de botsing van culturen en religies. Het belang van kennis en begrip over cultuur en religie is daarmee veel evidenter geworden.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018De cultuurclash is het symptoom, de onderliggende factoren zijn veel complexer.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Het grootste deel van de voormalige koloni\u00ebn heeft een lager welvaartspeil dan in de tijd dat het nog koloni\u00ebn waren. Samen met de grote bevolkings\u00adtoename in Afrika leidt dat tot een toenemende druk op de zuidgrens van Europa. Want we weten: de grote toestroom gaat nog komen. En dan is er misschien ook een bescheiden maar belangrijke rol voor het Fonds als cultureel bindmiddel en kenniscentrum.\u2019<\/p>\n

Friso: \u2018We hebben met onze viereneenhalf miljoen euro beperkte middelen, maar als we onze kennis van andere culturen ook voor meer cultureel begrip in Nederland kunnen inzetten, moeten we dat niet nalaten.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Mijn vader heeft zich al vroeg uitgelaten over de problemen van de multiculturele samenleving. Hij concludeerde begin jaren tachtig dat de smeltkroesgedachte gedoemd was te mislukken en benadrukte het belang van het behoud van het \u00ad\u201ceigene\u201d van nieuwkomers naast een nieuwe Nederlandse identiteit. Als het eigene wordt ontzegd, bestaat het risico dat mensen ontheemd raken, wat ook de integratie met de ontvangende cultuur in de weg staat. Een gebrek aan dat eigene kan aanleiding zijn tot het zoeken naar een identiteit; door sommigen wordt die gevonden in nieuwe vormen van islam. Soms helaas ook in vormen van fundamentalisme en extremisme.\u2019<\/p>\n

De millenniumdoelen van de VN wijzen internationaal meer in de richting van heel concrete armoedebestrijding dan van culturele stimulansen en culturele uitwisseling, en de praktisch ingestelde Friso heeft daar wel begrip voor. \u2018Je zou je kunnen afvragen: waarom houd je je bezig met cultuur als mensen veel grotere problemen hebben? Want het argument dat armoedebestrijding altijd een culturele component nodig heeft, daar geloof ik niet in. Iemand die in pure armoede leeft, kun je met cultuur niet heel erg helpen.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Nee, je gaat geen gitaren \u00adsturen naar Darfur. Maar vanaf het moment dat een vluchtelingenkamp het barre bestaansminimum is ontstegen, is er vrijwel meteen behoefte aan iets wat bindt, wat de uitzichtloosheid voor even doet vergeten. Mode, muziek, dans, sport. Wat is een samenleving zonder cultuur? Bovendien moet je de lokale culturele context kennen als je harde hulp wil bieden. En hoe kan een land democratische principes en mensenrechten omarmen als die niet zijn geworteld in zijn cultuur?\u2019<\/p>\n

Voorlopig zorgt het streven naar de millenniumdoelen internationaal vooral voor veel geschuif binnen budgetten, waarbij culturele ondersteuning vaak als eerste wordt geschrapt. Cultuur staat nu eenmaal laag op de lijst van prioriteiten van de meeste regeringen. Friso: \u2018Het doel was om een schepje boven op de ontwikkelingssamenwerking te doen, niet om hetzelfde geld een ander stempel te geven. En dat is wel wat er gebeurt. Maar goed, de mensen waar de Amerikaanse ontwikkelingseconoom Jeffrey Sachs het over heeft, die van minder dan een dollar moeten leven, die zitten ook echt niet te wachten op een cultureel festival.\u2019<\/p>\n

Constantijn: \u2018Naast het pure overleven is er ook in de dorpjes waar Sachs het in zijn boek The End of Poverty over heeft nog zoiets als de menswaardigheid van het bestaan. Als je daaraan kunt bijdragen, is dat sowieso zinvol.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Tien jaar Prins Claus Fonds<\/h3>\n

Het Prins Claus Fonds werd tien jaar geleden door het kabinet aangeboden aan prins Claus op diens zeventigste verjaardag, als dank voor zijn belangrijke bijdragen aan ontwikkelingssamenwerking. Het Fonds wil het inzicht in culturen vergroten en ondersteunt grote talenten in kunst en wetenschap in Afrika, Azi\u00eb, Latijns-Amerika en de Cariben. Wereldwijd organiseert en stimuleert het Fonds debatten, uitwisselingen, creatieve processen en producties. Het budget van 4,5 miljoen euro is voor driekwart afkomstig van het ministerie van Buitenlandse Zaken en voor een kwart van de Nationale Postcode Loterij. Sinds de plunderingen in het Nationaal Museum in Bagdad heeft het Fonds ook de Cultural Emergency Response (CER) in het leven geroepen om snel hulp te kunnen bieden bij culturele calamiteiten. Els van der Plas is directeur van het Fonds, de prinsen Constantijn en Friso zijn erevoorzitters van het bestuur, met een adviserende stem in de toekenning van de prijzen. Op woensdag 13 december worden in het Muziekgebouw aan \u2018t IJ in Amsterdam de Prins Claus Prijzen van 2006 gepresenteerd. De hoofdprijs van honderd\u00adduizend euro is voor de Iraanse grafisch ontwerper Reza Abedini (1967).<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Prins Constantijn<\/h3>\n

Prins Constantijn (1969), de jongste zoon van koningin Bea\u00adtrix en prins Claus, is getrouwd met Laurentien Brinkhorst. Ze wonen in Brussel met hun kinderen Eloise (4), Claus-Casimir (2) en Leonore (zes maanden).
Prins Constantijn der Nederlanden en zijn kinderen komen in de lijn van de troonopvolging na Willem-Alexander en diens kinderen. Hij studeerde in Leiden af als jurist en volgde een MBA-studie aan het INSEAD-instituut in Fontainebleau. Constantijn werkte vier jaar in het kabinet van eurocommissaris Van den Broek en was strategisch beleidsadviseur bij Booz Allen & Hamilton in Londen. Nu is hij adviseur Europa-communicatie voor het ministerie van Buitenlandse Zaken en beleidsonderzoeker van RAND Europe in Brussel. Hij is daarnaast voorzitter van de Stichting The Hague Process on Refugees and Migration en beschermheer van de Stichting Nationaal Muziekinstrumenten Fonds.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

Prins Friso<\/h3>\n

Prins Friso (1968), de tweede zoon van koningin Beatrix en prins Claus, woont in Londen met zijn vrouw Mabel Wisse Smit en hun twee dochters, Luana (anderhalf) en Zaria (zes maanden). Omdat Friso voor zijn huwelijk met Mabel geen parlementaire toestemming heeft gevraagd, geldt voor hem de ministeri\u00eble verantwoordelijkheid niet meer. Hij studeerde mechanical engineering in Berkeley (VS), lucht- en ruimtevaarttechniek in Delft en bedrijfseconomie in Rotterdam, en hij heeft een MBA van INSEAD in Fontainebleau. Hij werkte onder meer bij McKinsey & Company en Goldman Sachs en is nog steeds werkzaam in Londen. Daarnaast is hij parttime in dienst bij TNO Space en is hij commissaris van de low cost airline Wizzair en van kabelmaatschappij Telenet (Belgi\u00eb). Friso is medeoprichter van het MRI Centrum in Amsterdam.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De prinsen Constantijn en Friso, erevoorzitters van het bestuur van het Prins Claus Fonds, reiken 13 december in Amsterdam de Prins Claus Prijzen van 2006 uit. Heeft de opleiding in betrokkenheid die ze van hun vader kregen effect gehad?<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[269],"tags":[2201,783,2893],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen (archief), Emile Fallaux","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121367"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=121367"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/121367\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen (archief), Emile Fallaux","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=121367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=121367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=121367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}