Interview GroenLinks-Kamerlid Mariko Peters<\/p>\n
Zes jaar geleden besloot Mariko Peters haar vlekkeloze loopbaan in de advocatuur af te breken. In de processen die ze voerde diende het recht eerder grote commerci\u00eble belangen dan de rechtvaardigheid. Die spanning met haar eigen denkbeelden over de functie van het recht benauwde haar meer en meer. Het perspectief van een carri\u00e8re bij het kantoor De Brauw Blackstone Westbroek woog daar niet tegenop. Zij was voor iets anders de advocatuur ingegaan, een ide\u00ebel motief, dat haar later in Bosni\u00eb en Afghanistan bracht en nu in Den Haag.<\/p>\n
Als hoogste nieuwkomer op de kandidatenlijst maakt ze sinds de verkiezingen van 22 november deel uit van de GroenLinks-fractie in de Tweede Kamer. \u2018Een buitengewoon geschikt toptalent,\u2019 zo prijst de kandidatencommissie van de partij haar aan. Dat belast haar met hoge verwachtingen.<\/p>\n
\u2018Ik vond het moeilijk, die breuk met De Brauw. Ik had na mijn studie gezweet en geploegd om in dat grote bolwerk, na drie jaar stage, een volledige kwalificatie als be\u00ebdigd advocaat te bemachtigen. Drie keer per jaar staan de stagiairs beneden, in afwachting van het oordeel van de maatschap. Op het moment supr\u00eame dalen de maten af en zeggen: \u201cJij wel, jij niet.\u201d Ik mocht door. En toch voelde mijn advocatenbestaan nadien niet goed, eerder leeg en zinloos. Ik had te veel het idee dat ik met iets bezig was waar het niet werkelijk om gaat in het leven.\u2019<\/p>\n
Het stond in elk geval ver af van het ideaal dat haar eerder bij de rechtenstudie had gebracht. \u2018Dat ideaal had iets te maken met rechtvaardigheid en met de fascinatie voor het ritueel van het proces, de wonderlijke tovenarij van de rechtsgang, waarvoor wij hebben gekozen om conflicten vreedzaam te beslechten. Dat doen we niet meer met geweld, of met bemiddeling van de stamoudste, maar met het proces. Ik wilde van nabij meemaken hoe dat werkt en koos voor een groot, commercieel, gerenommeerd kantoor, want dat kan dat als de beste. Helaas ondervond ik al gauw dat procespartijen in commerci\u00eble zaken niet op zoek zijn naar rechtvaardigheid, ze zijn op zoek naar smeerolie voor hun handelen. Soms is het recht de beste olie, soms de politiek, soms het gebruik van economische macht. Ik was niet meer dan een dure, maar toevallige pion in het schaakspel.<\/p>\n
In het begin was ik nog gefascineerd door het ritueel en kon ik als een schaker genieten van de schoonheid van de volgende zet. Het ging over gigantische belangen, over ontzaglijke bedragen, waarin grote kartels en regeringen een eigen rol speelden en soms onvermoede belangen hadden. Ik verloor de belangstelling toen ik steeds meer weerstand voelde tegen het pragmatisch gebruik dat de oliejongens en andere multinationals van het recht maken. Ik miste elke verbinding met rechtvaardigheid.<\/p>\n
Het heeft nog anderhalf jaar geduurd voor ik de overstap naar buiten maakte, naar Bosni\u00eb, waar ik voor de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) als mensenrechtenjuriste aan de slag ging. Ik ervoer mijn overstap naar de publieke dienst als een bevrijding. Ik was verlost van dat belastende gevoel dat mijn priv\u00e9-overtuigingen strikt gescheiden waren van mijn professionele leven.\u2019<\/p>\n
Haar verlangen iets voor de wereld te betekenen bracht Mariko Peters in veel landen. Ze studeerde in Leiden, Kyoto en New York en werkte in Sarajevo en de Afghaanse hoofdstad Kaboel, als plaatsvervangend chef de poste van de Nederlandse ambassade en daarna enkele maanden als adviseur van de Afghaanse minister van Buitenlandse Zaken. Ze werd in 1969 geboren in Californi\u00eb, waar haar vader aan de Berkeley universiteit rechtssociologie doceerde. Haar moeder is een Japanse.<\/p>\n
\u2018Mijn vader was een van zeven kinderen uit een domineesgezin. Mijn grootvader, dominee in de hervormde kerk in Den Haag, was een indrukwekkende verschijning. Discipline, respect, gezag, dat zijn de woorden die ik associeer met mijn grootvader. Je was stil als opa kwam en uit de bijbel las. Het hele leven stond even stil, want het Woord sprak. Het is me wel vaker opgevallen dat domineeskinderen vaak een beroep kiezen waarin het woord belangrijk is. Ze worden docent, hoogleraar, schrijver, politicus. Vijf van de zeven kinderen van mijn grootvader zijn hoogleraar geworden.<\/p>\n
Ik ken de geur van de kerk en associeer die met mijn grootvader, de dominee. De meeste domineeskinderen werpen die sfeer wel van zich af, zeker als ze zijn aangeraakt door de jaren zestig en zeventig. Hoewel nog wel gedoopt, heb ik in mijn opvoeding niet zoveel van het geloof meegekregen. Ik breng geloof vooral in verband met ouderwetsheid. De stamppot van mijn oma. Die geur en de kerk zijn met elkaar verbonden. Mijn grootvader at nooit het voedsel van de paus, spaghetti. Ik bedoel dit allemaal niet negatief, ik constateer slechts hoe het was. Ik ken nu een ander Nederland, waar we die stoofpot niet meer eten. En in dat land voel ik me prettiger. Ik voel me meer thuis bij Nederlanders die weten dat de wereld groter is.\u2019<\/p>\n
U associeert geloof vooral met vroeger, met oude gezagsverhoudingen?<\/p>\n
\u2018Met een vroeger waarin weinig buitenwereld bestond. Ik snakte naar de rest van de wereld. Ik heb in Nederland in mijn jeugd heel wat mensen meegemaakt die niet wisten wat het verschil was tussen Japan en China. Ik stotterde van ongeloof.\u2019<\/p>\n
U keert uit Afghanistan terug in een land dat een in zichzelf gekeerde indruk maakt. Ook in de verkiezingscampagne was het buitenlands beleid niet aan de orde.<\/p>\n
\u2018Ja, maar zou het niet kunnen zijn dat de politici en media die zeggen dat het buitenland de kiezer niet interesseert aan zelfbedrog en struisvogelpolitiek doen? Ik heb in de campagnetijd van buurthuis naar hogeschool gereisd en de hele tijd over het buitenland gepraat. In De Balie, de Rode Hoed en al die andere centra kwam ik terecht in een levendige debatcultuur waarin ontzettend veel buitenland aan de orde was. Dat zijn kennelijk andere mensen dan degenen die de mediaprogramma\u2019s volkletsen.\u2019<\/p>\n
U vindt het geen benauwend idee dat u mogelijk in zo\u2019n naar binnen gekeerde sfeer komt te verkeren? Bent u niet bang tegen muren op te lopen?<\/p>\n
\u2018Nee. Ik vind het wel benauwend als deze struisvogelpolitiek en introversie het buitenlands beleid dommig be\u00efnvloeden, zoals in het debat over de toetredingsonderhandelingen met Turkije. Ik snap niet waarom ook de PvdA nu de deur naar Turkije wil dichtgooien, enkel en alleen omdat na een jaar onderhandelen een belangrijk elementje nog niet naar bevrediging is geregeld.\u2019<\/p>\n
De PvdA beklemtoont keer op keer hoe belangrijk zij het vindt dat Turkije bij de EU betrokken wordt. Kamerlid Timmermans meent alleen dat de EU ergens een streep moet trekken, nu Turkije blijft weigeren lidstaat Cyprus voluit te erkennen.<\/p>\n
\u2018Willen wij nu een grote jongen zijn die een streep trekt? De Kamer\u00admeerderheid zet Nederland in een kampje met de Grieks-Cyprioten en Oostenrijkers die ook een streep willen trekken. Dat soort sanctionerende taal lijkt me niet verstandig, aan het begin van een jarenlang onderhandelingsproces. De VN kan het beste zoeken naar een oplossing voor de slepende en historische kwestie-Cyprus, want de EU is met de lidstaat Cyprus in de gelederen geen neutrale partij. Ondertussen kan de EU met Turkije verder onderhandelen over andere vraagstukken.<\/p>\n
Van de PvdA verbaast me de neiging tot introversie in de opstelling jegens Turkije het meest. Van de SP kennen we dat al lang. De SP vindt Europa eng. Ze dromen dat we een hek om Nederland kunnen zetten en onze collectieve werknemersrechten kunnen beschermen tegen de boze buitenwereld. Bij de VVD begrijp ik niet hoe haar opstelling tegenover Turkije is te rijmen met de openheid die ik associeer met liberalisme. Waar komt dat opeens vandaan, die flinke taal? Is het de stijl van mevrouw Verdonk? In het verleden heeft VVD-Kamerlid Van Baalen met verve de toetredingsonderhandelingen met Turkije verdedigd. Als we nu geen streep trekken, wil dat niet zeggen dat we niet kritisch willen zijn. Dat is de permanente taak van de Tweede Kamer. Maar strepen trekken is de taal van het angstdenken. Sinds Fortuyn overheerst in de politiek de angst dat de boze wereld zich sneller ontwikkelt dan wij aankunnen.<\/p>\n
De oorlog tegen het terrorisme is het summum van dat angstdenken. Daarom heb ik persoonlijk en principieel als GroenLinkser moeite met de Amerikaanse oorlog in Afghanistan. War on terror, operation en\u00adduring freedom, achter die woorden gaat een wereld van denken schuil. Hoe aanmatigend, hoe absurd is de idee dat je met geweld het kwaad kunt uitroeien en een democratie uit de grond kunt stampen!\u2019<\/p>\n
Maar stelt u zich eens voor dat er geen groot, democratisch land als de VS zou zijn dat de rol van politieagent in de wereld kan vervullen. Hoe anders zou de wereld er dan nu uitzien? Wellicht met een fascistisch of communistisch Europa en Azi\u00eb.<\/p>\n
\u2018Ja, daar zegt u wat. Politieagent! Ik zou willen dat we hier met politie als een soort van ordehouder tussen strijdende partijen te maken hadden, in plaats van een schietend leger dat zelf partij wordt. De politie is verantwoording verschuldigd, de politie is ook controleerbaar en wat minder zwaar bewapend. Maar dan nog, een superpolitie in de macht van \u00e9\u00e9n land. Dat is ongezond. Elke macht vaart er wel bij als zij een tegenmacht tegenover zich heeft. Checks and balances.\u2019<\/p>\n
Wat pleit v\u00f3\u00f3r een Turks EU-lidmaatschap?<\/p>\n
\u2018Vooropgesteld dat Turkije voldoet aan de voorwaarden, zie ik in de toetreding van dat grote land een mooie verbeelding van de Europese ambitie om een uitdijende gemeenschap van gelijkgezinden te zijn op het terrein van democratie, mensenrechten, rechtsstaat. Dat is de beste garantie voor vrede, stabiliteit en duurzame welvaart. De toetreding van Turkije zou ook een triomf zijn voor een ideaal dat pluriformiteit van godsdienst, historie en cultuur omvat. Dat Europese ideaal wordt daarmee sterker dan nu, een bewijs dat Europa niet een behoudend, dominant christelijk fort is dat als een frontlinie de wereld van de islam weert.<\/p>\n
Een Turks EU-lidmaatschap heeft ook politiek-strategische voordelen. Europa wordt dan een grootmacht van ongekende omvang, die een ander gewicht in de schaal kan leggen in het Midden-Oosten, de aangrenzende regio. Het culturele, historische en godsdienstige verschil tussen Europa en Turkije moet trouwens niet overdreven worden. Er valt wat te zeggen voor de gedachte dat Turkije al behoort tot het Europese erfgoed. De meeste Turken zien dat volgens mij ook zo.\u2019<\/p>\n
De angst voor buiten, voor het vreemde komt wellicht voort uit het gevoel dat de mondialisering te snel en te hard gaat, ons overspoelt en zekerheden op het spel zet.<\/p>\n
\u2018En ons heeft geconfronteerd met het feit dat ons tolerantiebegrip leeg was, een vorm van morele onverschilligheid en onoplettendheid. We maakten onszelf wijs dat al het vreemde mooi, vriendelijk en onschadelijk was. Opeens is die droom uit elkaar gespat. We konden er niet meer tegen, nu culturele en religieuze verscheidenheid niet altijd een vriendelijk voorkomen bleek te hebben.<\/p>\n
Tolerantie is voor mij nog altijd een politieke drijfveer, alleen niet de tolerantie die vermomd gaat als onverschilligheid. Wat is tolerantie? Dat is het bewustzijn dat je omwille van het vreedzaam samenleven soms verschijnselen moet verdragen die haaks staan op jouw eigen moraal. De boerka, ik houd niet van dat ding, maar een verbod vind ik van een ongekende intolerantie! Stel dat de politie straks op straat een vrouw haar boerka afrukt. Wat een heiligschennis zou dat zijn, wat een schennis van de priv\u00e9sfeer.<\/p>\n
Een bewuste, moreel geladen tolerantie is een basis van beschaving en een voorwaarde voor pluriformiteit. De verscheidenheid in de moderne samenleving is niet alleen een onvermijdelijk verschijnsel in een open wereld. Verscheidenheid kan ook een verrijking zijn. Dat woord ben ik weer in de mond gaan nemen na het ongeduld dat sinds Fortuyn jegens andersdenkenden is ontstaan, zeker tegenover moslims. In het buitenland heb ik Nederland vroeger vaak horen noemen als een toonbeeld van een pluriforme, multiculturele samenleving. Dat beeld valt uit elkaar, door Fortuyn, Hirsi Ali, Van Gogh, Wilders. In het politieke spraakgebruik is de verruwing hard toegeslagen. Het is toch achteruitgang dat uitdrukkingen als een \u201ctsunami van moslims\u201d tegenwoordig accept\u00e9 zijn, of wat Rutte telkens maar weer zegt: \u201cGelukszoekers\u201d. Ik vind dat zo\u2019n denigrerend woord voor mensen die op blote voeten het Afrikaanse continent doorkruisen omdat ze over een beter leven dromen. De UNHCR kan de grote vluchtelingenstromen over de hele wereld niet meer aan. Dat komt doordat dat concept van asiel, de basis van een vijftig jaar oud vluchtelingenverdrag, niet meer volstaat om de talloze redenen te omvatten waarom mensen op drift raken.\u2019<\/p>\n
Het is merkwaardig dat een vooruitgangsgelovige als Mark Rutte opeens dat soort dingen gaat zeggen. Dat past niet in zijn denken over een open wereld.<\/p>\n
\u2018Ik vermoed dat hij het zo vaak roept om zichzelf te overtuigen.\u2019<\/p>\n
Aan de beduchtheid van Nederlanders voor de mondialisering liggen ook begrijpelijke angsten ten grondslag. Hoe kan GroenLinks daar tegenwicht aan bieden?<\/p>\n
\u2018Met ons eigen idee van een vrijzinnige politiek. GroenLinks heeft in dat denken een omslag gemaakt, en terecht, ook al verwarren veel mensen ons idee van vrijzinnigheid nu met het liberalisme van de VVD. In tegenstelling tot die partij zeggen wij dat het individu voor zijn emancipatie en ontplooiing m\u00e9\u00e9r nodig heeft dan economische vrijheden. Hij heeft ook culturele vrijheden nodig om waardig te zijn.<\/p>\n
In mijn denken over het individu staan de mensenrechten centraal. Mensenrechten stellen hem in staat zijn weg te vinden. Met die rechten beschermt het individu zich tegen een opdringerige staat en anderen die zijn terrein willen binnendringen om hem te beknotten in zijn vrijheid van meningsuiting, vereniging of geloof. Mensenrechten zijn daarmee ook een verwoord ideaal van de plichten die overheden aan het individu hebben, een kwalitatieve toets voor het overheidshandelen.\u2019<\/p>\n
Onderscheidt GroenLinks zich met haar denken over vrijzinnigheid van de SP?<\/p>\n
\u2018Dit is een van de grote verschillen. Zij stellen het collectief centraal, wij het individu. Een ander majeur verschil is dat GroenLinks veel meer een internationale blik heeft. De SP blijft erg binnen de grenzen. Zij willen die dichtdoen om ons te beschermen tegen nieuwkomers. Wij houden geen heilige huisjes overeind die in een open wereld, met veel buitenstaanders, niet overeind te houden zijn. Het is een illusie dat we de AOW en andere regimes voor de sociale zekerheid en collectief georganiseerde arbeid kunnen houden zoals ze zijn. De SP is voor behoud van die rechten. Het is daarmee een conservatieve partij die weigert te onderkennen dat dit stelsel niet meer past bij de werkelijkheid van nu. Het individu richt zijn leven anders in dan vroeger. Hij is ambitieuzer en wil zich op allerlei manieren ontplooien. Het huidige stelsel houdt grote groepen buiten de deur, zoals deeltijdwerkers, bijstandsmoeders die op de arbeidsmarkt proberen terug te keren, gedeeltelijk arbeidsongeschikten, zelfstandigen, freelancers, nieuwkomers. Onze economie is nog niet ingericht op deze moderne werkelijkheid.\u2019<\/p>\n
Dit zou een sociaal-liberaal ook kunnen zeggen. Het staat ver af van de opvattingen die de CPN en de PSP destijds koesterden, twee van de vier partijen die in GroenLinks zijn opgegaan. Wat bracht u ertoe in 2001 lid te worden van GroenLinks? De partij was toen ook nog maar net bezig zich los te maken van haar isolationistische en pacifistische koers in het buitenlands beleid.<\/p>\n
\u2018Ja, maar nu is de stap gezet. In ons verkiezingsprogramma hebben we nu ook in woord afscheid genomen van het pacifisme. We voorzien nu dat in de toekomst militair ingrijpen gerechtvaardigd kan zijn, onder voorwaarden. Dat is een enorme ontwikkeling.\u2019<\/p>\n
Een onomstreden ontwikkeling?<\/p>\n
\u2018Nee, zeker niet! Het is een constant gevecht, ook in mezelf. Hoe ga je met geweld om? De gevolgen van geweld zijn zo afschuwelijk dat het verleidelijk is om het bij voorbaat af te wijzen en er niet over na de denken. Dat wil ik mij niet permitteren. De algemene, principi\u00eble lijn in mijn denken is dat je niet verder kunt komen als je bij voorbaat deuren dichtgooit. Je moet ervoor zorgdragen dat je altijd kunt meedenken en meepraten, dus \u00f3\u00f3k over situaties van geweld. Hoe afschuwelijk ook. Langs dezelfde lijn geredeneerd kan ik er niet over uit dat Turkije de pas wordt afgesneden, of dat de Hamas en de Hezbollah, Iran en Syri\u00eb geen geschikte gesprekspartners zouden zijn. Het is ondenkbaar dat de problemen in het Midden-Oosten dan zelfs maar in de buurt van een oplossing komen.\u2019<\/p>\n
Wat is het verschil tussen de GroenLinks-politica Mariko Peters die dat zegt, en de minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot?<\/p>\n
\u2018In de kwestie van het Turkse EU-lidmaatschap staan we aan dezelfde kant. Uw vraag zou terecht zijn als Ben Bot zich destijds op dezelfde wijze had gekeerd tegen de Kamermeerderheid die wilde meedoen met de Navo-missie in Uruzgan. Nu wil Bot wel praten met gematigde taliban, maar helaas niet dan nadat we dorpen hebben platgebombardeerd en de oorlog aan ze hebben verklaard. Dus willen ze nog wel met Bot praten? Het is heel riskant om eerst de deur met bommen dicht te gooien en dan, als blijkt dat de tegenstander toch sterker is dan we dachten, met ze te willen praten. Geweld is een uiterst redmiddel. Eerst moet je alle andere alternatieven beproeven. Er is haast geen weg terug als je begint met geweld.<\/p>\n
Onze deelname aan de oorlog in Afgha\u00adnistan laat zien wat er gebeurt als Nederland een grote jongen in de Navo wil zijn. We hebben onze defensie omgebouwd om ons te kunnen bewegen in de hoogste geweldsspectra, met kruisraketten en straks de JSF. Ik vraag me af hoe minister Kamp de wereld ziet waarin Nederland zulke spullen nodig heeft. Onze deelname aan de oorlog in Afghanistan komt ook doordat we aan Amerika willen bewijzen dat we een trouwe Navo-partner zijn. Dat motief heeft niks met Afghanistan te maken. Afghanistan is de toevallige oefentuin voor dat verlangen.\u2019<\/p>\n
Hadden we dan op het moment dat de Navo een beroep op Nederland deed om bij te dragen aan de missie, \u2018nee\u2019 moeten zeggen?<\/p>\n
\u2018U vergeet dat Nederland al meedeed, in Baghlan, een noordelijke, iets vreedzamer provincie, met minder strijdende partijen en een overheid die wat co\u00f6peratiever is. Het werk in Baghlan is nog lang niet af. Dat kan nog tientallen jaren duren. Waarom moet Nederland zich dan begeven in een vechtmissie in een gebied waar de Amerikanen ook al opereren?\u2019<\/p>\n
Ik hoor u niet zeggen dat u op zichzelf tegen militair optreden in Kandahar en Uruzgan bent. Vreest u ook dat de taliban anders zo weer aan het bewind zijn?<\/p>\n
\u2018Ik weet niet of dat zal gebeuren. Ik vind dat we er veel te vroeg met een leger met een vechtmandaat naar toe zijn gegaan.\u2019<\/p>\n
Keurt u ook de militaire ingreep van de Amerikanen af?<\/p>\n
\u2018Ja. Daar is het geweld ver voor het denken uit gegaan. In Afghanistan heeft de wereld met veel meer te maken dan met fundamentalistische taliban die ergens in de grotten zitten. De problemen daar komen ook voort uit strijdende stammen, oude vetes, schaarste van goederen, een burgeroorlog die weinig vrienden over en weer heeft gemaakt, armoede, droogte, werkloosheid, etnische verschillen. En er zijn ook zoveel soorten taliban. Eendags-taliban, tweedags-taliban, halve taliban, drugs-taliban, fundamentele taliban, ouderwetse taliban, Pakistaanse taliban, Al-Qaida-taliban. En ook taliban als gevolg van ons handelen. Onbedoeld effect-taliban. Dit schalt daar nu van de minaretten: \u201cWe bevrijden jullie van de bezetting door het heidense Westen. Er zal geen vrede zijn tot de bezetter ons land uit is.\u201d Aan militair ingrijpen moet altijd een duidelijke formulering van de politieke oplossing voorafgaan. Waar moet het land in vredestijd naar toe, wanneer zijn we klaar, wanneer is er stabiliteit, welke plek hebben de strijdende partijen daarin? Die analyse, die politieke analyse was er nog niet op het moment dat we daar al aan het vechten waren. En er is nog steeds geen strategie of politiek einddoel geformuleerd.\u2019<\/p>\n
U hebt niettemin gezegd het onverstandig te vinden de militairen nu terug te trekken.<\/p>\n
\u2018Een lastig parket. GroenLinks was niet v\u00f3\u00f3r de uitzending van troepen, maar het ligt een slag anders nu ze daar eenmaal zijn. Zo werkt dat in de internationale wereld. Nederland neemt daar met drie andere landen deel aan een militair plan. Dan is het onverantwoord \u00e9\u00e9n land met onmiddellijke ingang terug te trekken en de rest met dat gat in het militaire plan te laten zitten. Ik zou ervoor willen pleiten om onze aandacht wat meer op de wederopbouw en politieke processen dan op dat vechten te richten. GroenLinks heeft gevraagd om heroverweging van de missie. Hoewel dat is afgewezen, blijven we hameren op een exit-strategie.<\/p>\n
Ik kan me wel situaties voorstellen waarin militair ingrijpen gerechtvaardigd is. In Afghanistan was het wenselijk toen na de val van de taliban al die krijgsheren die nog milities hebben de macht grepen. De hervormingspogingen van de regering-Karzai en het Westen haalden daardoor niets uit. De internationale gemeenschap durfde niks tegen de krijgsheren te doen, uit angst dat ze hun milities zouden oproepen naar de wapens te grijpen. Toen had er een leger om president Karzai heen moeten staan, om hem in staat te stellen zijn gezag uit te breiden.\u2019<\/p>\n
Met andere woorden, een militair ingrijpen dat de legitimiteit van het bewind van Karzai had vergroot.<\/p>\n
\u2018Om de krijgsheren af te zetten of te weren uit het parlement. Ze zijn nu min of meer binnengemarcheerd, niet letterlijk, maar door kiezers te intimideren, tellingen te saboteren, het verkiezingsproces te verstoren. De internationale gemeenschap durfde er niets tegen te doen.\u2019<\/p>\n
Over uw motivatie om kamerlid te worden, zei u in de NRC dat u de Haagse kant van het verhaal wilt begrijpen. Wat bedoelt u daarmee?<\/p>\n
\u2018Dat ik nog niet snap waarom, als Nederland al in Baghlan actief is, ons leger ook nog naar Uruzgan moet om zo\u2019n flinke jongen in het geweldsspectrum te zijn. Waarom maken we ons hier druk om een deelprobleem in Afghanistan en niet om het geheel? Wij zijn gefixeerd op de gevangenen die wij maken. Dat snap ik wel, dat zijn onze gevangenen, maar dat vraagstuk valt in het niet bij het afschuwelijke gevangeniswezen dat ze daar hebben, waarvoor het hele rechtssysteem zou moeten veranderen. Dat vond ik soms moeilijk te snappen.<\/p>\n
Ik vind het interessant te zien hoe het is om zelf een politieke stem te hebben. Hoe worden politieke beslissingen gemaakt? Welke invloed heb je met het woord? Als ambtenaar op Buitenlandse Zaken moest ik destijds Kamervragen beantwoorden. GroenLinks bleef maar doorvragen. De minister vond dat zo vervelend dat hij zijn beleid erop aanpaste. Een Kamerlid kan een eigenzinnig ettertje zijn. Ik ben benieuwd of ik dat ook kan.\u2019<\/p>\n
CV Mariko Peters | Geboren op 22 april 1969 | Studeerde rechten in Leiden en New York (Columbia University) en Japanse literatuur en rechten in Kyoto | 1996-2000 Advocaat bij De Brauw Blackstone Westbroek in Amsterdam en Den Haag | 2000-2001 Mensenrechtenjurist in Sarajevo bij de OVSE-missie voor Bosni\u00eb | 2002-2004 Beleidsmedewerker op het ministerie van Buitenlandse Zaken | 2004-2006 Plaatsvervangend chef de poste van de Nederlandse ambassade in Kaboel | Tot november 2006 Adviseur van de minister van Buitenlandse Zaken van Afghanistan<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De kandidatencommissie van GroenLinks noemde haar \u2018een buitengewoon geschikt toptalent\u2019, dus de druk rust al op haar schouders. Mariko Peters (37), voormalig advocate en ex-adviseur van de Afghaanse minister van Buitenlandse Zaken, komt in de Kamer met een kosmopolitische, tolerante agenda. \u2018Ik voel me meer thuis bij Nederlanders die weten dat de wereld groter is.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[171,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marcel ten Hooven","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120837"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120837"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120837\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marcel ten Hooven","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120837"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120837"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120837"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}