Kweek voor de Royal Court<\/p>\n
Het is half zeven \u2019s ochtends. Diego, kolonel in ruste \u2018met het pensioen van een generaal\u2019, komt op zijn badslippers aansloffen en neemt in korte broek plaats op de ruw cementen tribune. Hij is iedere ochtend de eerste van het vaste groepje toeschouwers van \u2018Punta del Lago\u2019, het zomerse recreatiepark aan het meer in Lazio waar Marlon en Tim trainen. Inmiddels spreekt \u2013 en denkt \u2013 hij mee over de tweeling alsof het zijn eigen zonen betreft. Gisteren is de kolonel hoogstpersoonlijk een ei uit de ijskast van zijn vakantievilla gaan halen. Tim moest van Martin Simek trainen met een rauw ei in zijn linkerhand, om de forehand van de slagarm (rechts) te leren ontspannen. Als je linkerhand het ei niet stuk knijpt, is je slagarm automatisch ontspannen. Tim houdt het ei keurig heel.<\/p>\n
Deze dagen is Tim de good guy. Hij werkt hard, voert alle oefeningen zonder commentaar uit en gaat zienderogen vooruit. Tweelingbroer Marlon is de bad guy. De kolonel levert met een kennersoog commentaar op hem, omdat hij zulke varkentjes vroeger in het leger ook wel heeft gewassen. Zie nu weer: midden in een oefenpartijtje \u2013 Tim zit helemaal in het spel, klaar voor de volgende slagwisseling \u2013 slentert Marlon relaxed naar de kant. Op z\u2019n dooie akkertje vist hij een banaan uit de bende van handdoeken, shirts en ballenblikken in zijn tas en begint die langzaam op te peuzelen.<\/p>\n
\u2018Tijd voor een banaantje, vond je?\u2019 vraagt Simek. Marlon grijnst en kauwt door.<\/p>\n
\u2018Je weet, by the way, dat je broer daar op je staat te wachten?\u2019 informeert de coach. Tim slaat uit frustratie over de onderbroken concentratie twee, drie keer een bal keihard in het hek. \u2018H\u00e9 Tim!\u2019 roept Simek. \u2018Ik vind het prima als je ballen wilt rammen. Maar doe het dan op je eigen auto, niet op het hek van iemand anders. Of ga jij het straks repareren?\u2019<\/p>\n
De kolonel bekijkt de nog altijd rustig voortkauwende Marlon hoofdschuddend. \u2018E\u00e9n ding is zeker,\u2019 zegt hij, \u2018deze zal niet sterven aan een hartinfarct. Sicuro.\u2019<\/p>\n
Verwekker<\/p>\n
Toen de eeneiige tweeling Marlon en Tim van Ingen anderhalf jaar geleden het pad van Martin Simek kruiste, was sprake van liefde op het eerste gezicht. Simek kwam langs op de nationale indoorkampioenschappen in Rotterdam, waar een leerling van zijn ex-pupil en ex-bondscoach Michiel Schapers speelde. Daar zag hij Marlon en Tim, die hem meteen opvielen. Een melkchocolade tweeling, atletisch gebouwd, met een natuurlijke distantie ten opzichte van het zenuwachtige semi-profklimaat dat rond alle jeugdtennisbanen ter wereld hangt.<\/p>\n
Simek stelde zich netjes voor, al hoefde dat niet, want de jongens wisten heel goed wie hij was. Ze hadden hem net nog op tv gezien in het RVU-programma Winnen van jezelf, over de lange weg die sporters moeten afleggen om de top te bereiken.<\/p>\n
\u2018Nou,\u2019 vroeg Simek waarderend, \u2018van wie hebben jullie dat atletische lichaam ge\u00ebrfd?\u2019<\/p>\n
\u2018Van onze verwekker, denken we,\u2019 zeiden Tim en Marlon.<\/p>\n
\u2018Hoezo \u201cd\u00e9nken we\u201d?\u2019 lachte Simek. \u2018En hoezo \u201cverwekker\u201d, zijn de verhoudingen zo kil bij jullie thuis?\u2019<\/p>\n
\u2018We hebben hem nog nooit gezien,\u2019 antwoordden Tim en Marlon.<\/p>\n
\u2018O,\u2019 zei Simek, even uit het veld geslagen. \u2018Maar dan zal jullie moeder toch zeker voor de rest van het talent van twee zulke leuke jongens hebben gezorgd?\u2019 voegde hij eraan toe, om het nog een beetje goed te maken.<\/p>\n
\u2018Onze moeder is dood,\u2019 zeiden de jongens.<\/p>\n
Inmiddels had zich in de kantine een klein opstootje rond het gesprek gevormd. Dat vond men wel interessant, Martin Simek die met twee onbelangrijke tennissers in gesprek was. Wat zag hij dat de omstanders al die jaren niet hadden gezien?<\/p>\n
Marlon en Tim gaven en plein public een korte samenvatting van hoe hun moeder, toen ze nog maar kleuters waren, van een dak was gesprongen. En hoe hun vader Kasper vanaf toen altijd voor ze heeft gezorgd. Het publiek was er stil van, want niemand had dat ooit geweten van de tennissers Marlon en Tim van Ingen.<\/p>\n
Martin Simek was verkocht.<\/p>\n
Kasper zag hij later langs de baan waar Marlon een wedstrijd speelde. Een onopvallende, rustige man in een nonchalant jackje, die zich totaal afzijdig hield van het spel. Hij informeerde alleen bezorgd of Marlon genoeg te drinken had.<\/p>\n
Hoe bijzonder dat is, kun je alleen weten als je veel jeugdtoernooien hebt meegemaakt. Ouders van tennissertjes in spe zijn verbijsterend. Ze lijden bij iedere bal, geven op alles commentaar en lijken van hun laatste levenskans beroofd als zoon of dochter verliest. Al kunnen ze zelf geen bal slaan, ze hullen zich niet zelden van top tot teen in professionele tennisoutfits en stralen op alle manieren uit dat z\u00edj, als z\u00edj nou even dat racket mochten vasthouden, het veel en veel beter zouden doen dan die lamlul daar op de baan.<\/p>\n
Zo niet Kasper van der Horst, de vader van Tim en Marlon. Zijn versie van het gebeurde gaf hij fluisterend aan Martin Simek, die intussen geboeid naar Marlon stond te kijken.<\/p>\n
Inderdaad waren de mannetjes nog maar heel klein, om precies te zijn vijfeneenhalf, toen hun moeder in een psychose van een dak sprong. Kasper was destijds al zo\u2019n beetje hun vader, omdat bijstandsmoeder Lisette van Ingen al een tijd niet meer in staat was om voor haar jongens te zorgen. Jeugdvriend Kasper haalde de tweeling van school, nam ze vaak mee naar zijn huis, gaf ze gezond te eten, kocht kleren, en regelmatig bleven ze ook slapen. Het was niet vreemd dat hij ook die ene dag bij de kleuterschool stond. Toch hadden de jochies het meteen door, toen Kasper ze apart nam met de mededeling: \u2018Ik moet jullie iets vertellen.\u2019<\/p>\n
\u2018Mamma is dood,\u2019 zeiden Marlon en Tim tegelijk.<\/p>\n
Dat ze meegingen met Kasper was geen vraag. En dat ze bij Kasper zouden blijven eigenlijk ook niet. Dat vond de kantonrechter ook. De adoptie was in een vloek en een zucht geregeld, want er was verder gewoon niemand. Tim en Marlons \u2018verwekker\u2019 heeft zich vanuit Nieuw-Guinea nooit gemeld, de Nederlandse familie Van Ingen had ook betere dingen te doen.<\/p>\n
Supertalent<\/p>\n
Martin Simek was eigenlijk helemaal klaar met tennis. Been there, done that, wat betreft de 58-jarige Tsjechische coach van de klassieke tennisschool. Het profcircuit, volgens Simek verworden tot een Bionic (Wo)man gewichthefferwedstrijd, had zijn belangstelling al jaren geleden verloren. Bovendien zijn tennissers mensen, wat dus betekende dat je altijd te maken had met het wisselvallige materiaal van de menselijke geest. Sommige geesten waren sterk, zoals die van Michiel Schapers, andere minder, zoals die van de Zweed Jonas Svensson, hoewel die dan weer een van god gegeven talent had.<\/p>\n
De worsteling met andermans geest, daar was hij bijna zelf aan kapot gegaan. Martin Simek praat er niet graag over. Eigenlijk vertelt hij liever helemaal niets over wat er destijds met Svensson is gebeurd. Priv\u00e9. Hij kreeg de speler van zijn dromen, tot voor kort nummer 10 van de wereld, maar op dat moment in vrije val op de wereldranglijst. Zijn hele carri\u00e8re als coach had hij toegewerkt naar eindelijk een supertalent, eindelijk eens niet een \u2018stuk hout dat op z\u2019n eenentwintigste nog eens moet beginnen aan een profcarri\u00e8re\u2019 (met excuses aan Michiel Schapers), en toen liep het toch anders. Want het supertalent bleek geestelijk helemaal op, kapot van vanaf zijn vierde alleen maar op de baan staan, ziek van wedstrijden spelen.<\/p>\n
\u2018Ik ben er nog, Martin,\u2019 zei Svensson tegen zijn nieuwe coach, \u2018dankzij de airco. Als de ramen van het hotel open hadden gekund, stonden we hier nu niet met elkaar te praten. Help me alsjeblieft te stoppen met tennis. Niemand neemt me serieus als ik het zeg, zelfs mijn ouders niet. \u201cGa er gewoon lekker een weekje tussenuit, Jonas,\u201d zeggen ze dan.\u2019<\/p>\n
Hoe kun je uitleggen dat je grootste prestatie als coach is dat je een topper uit het circuit zonder drama\u2019s hebt begeleid naar voortijdig stoppen met spelen? Hoe kun je uitleggen wat het betekent dat Svensson nu ieder jaar in je Italiaanse dorpje vakantie komt houden met een heel leuke mevrouw Svensson en drie gelukkige, knalblonde Zweedse zoontjes? En wat het betekent dat diezelfde Svensson nu toch weer van tennis houdt en zijn eigen schooltje in Zwitserland heeft opgericht? Dat d\u00e1t je grote prestatie is \u2013 ze zien je al aankomen in het circuit.<\/p>\n
Bobo\u2019s<\/p>\n
Martin Simek mag dan niet al te veel vertrouwen hebben in het bevattingsvermogen van de doorsnee journalist, laat staan in dat van de sportliefhebber, anderzijds is zijn geduld in het uitleggen van olympisch niveau te noemen. Ieder moment is een leermoment voor Marlon en Tim, al zijn ze daar zelf nog niet van doordrongen.<\/p>\n
\u2018Kun je even stoppen bij de pinautomaat?\u2019 vraagt Marlon als de pick-uptruck met Simek aan het stuur om 05.30 uur door het stille Italiaanse dorpje hobbelt. \u2018Ik moet je die twintig euro nog teruggeven van de ballen.\u2019<\/p>\n
\u2018En dat is dan meteen mijn probleem?\u2019 kaatst Simek terug, terwijl hij gas geeft.<\/p>\n
Leermoment: we staan niet met ons allen om vijf uur op om voor een pinautomaat te gaan wachten. De training is heilig. Voor andere beslommeringen heb je de hele rest van de dag de tijd. Regel zelf even je geld.<\/p>\n
Simek, vanachter het stuur: \u2018Concentratie graag. We gaan trainen. En Marlon\u2026\u2019<\/p>\n
Simek kijkt in het spiegeltje. \u2018Jij hoeft niet zo dom te grijnzen, na hoe je je gisteren hebt gedragen. Ik heb vannacht slecht geslapen van jou, Marlon, omdat ik niet meer weet wat ik met je aanmoet. Je laat jezelf niet zien op de baan, en ik vind dat een heel groot probleem. Ik had verwacht dat jij daar ook mee bezig zou zijn. Maar je vindt het wel grappig allemaal, zie ik. Laat die Simek maar praten, ik doe toch niet waar ik geen zin in heb. D\u00e1t is wat ik mis, verdomme: een beetje bezinning graag op waarom we hier zijn!\u2019<\/p>\n
De woorden knallen keihard door de cabine van de truck, maar Simek heeft recht van spreken. Hij kent de tarieven. Een coach op zijn niveau mag honderdvijftig euro per uur vragen. Een ochtend trainen met de jongens zou zeshonderd euro kosten in een normale situatie. En van die ochtenden zijn er al heel wat geweest, de afgelopen anderhalf jaar. Dat Martin Simek heeft besloten om vooralsnog geen geld te vragen aan de jongens \u2013 of beter: aan hun sponsor, grootvader Van der Horst, Kaspers bemiddelde vader \u2013 impliceert groot vertrouwen. Ook dat is bedoeld als leermoment. We moeten toch wel heel wat waard zijn, zal de tweeling \u2013 hopelijk \u2013 concluderen, dat Martin Simek dit allemaal voor ons doet. Hij gelooft in ons, en als hij dat doet, waarom zouden we het zelf dan niet doen?<\/p>\n
Erop of eronder. Achttien zijn de jongens al. Altijd n\u00e9t buiten de boot gevallen van het comfortabele, volledig gesponsorde leventje dat de Nederlandse tennisbond enkele gelukkigen biedt. Ze mochten wel meetrainen in het peloton, maar dat was voor een belangrijk deel voor eigen kosten.<\/p>\n
Vader Kasper: \u2018Het werkt heel eenvoudig. De bond mikt op de eerste drie. Die worden begeleid door een enorme hoeveelheid bobo\u2019s die ook allemaal graag meegaan op reis, en dan natuurlijk wel in vijfsterrenhotels. Voor de rest is er geen geld. Michiel Zegveld, zeg maar de bondstrainer van het peloton, besloot een eigen school op te richten toen een hele generatie pardoes uit de bond werd gegooid. De jongens zijn met hem meegegaan, en toen was het dus helemaal voor eigen kosten. We ontmoetten Martin Simek, en we besloten om met hem te gaan werken. Martin hechtte veel waarde aan Zegveld, maar die dingen gaan altijd mis. Uiteindelijk kwam Zegveld toch met: \u201cOf Simek, of ik,\u201d<\/p>\n
helaas. Nou, dat was duidelijk. Simek dus.\u2019<\/p>\n
De jongens hebben deze zomer beiden hun eindexamen havo gehaald, en hun rijbewijs. Nu ligt de toekomst open voor tennis. De leerschool is hard. Ja, je zit in een zonnig Italiaans dorpje, je speelt op een prachtige gravelbaan, je hebt een coach en alle assistentie die je je kunt wensen. Maar toch. Zelf koken moeten ze. En boodschappen doen. En kleren wassen. En op hun gezondheid letten. In een piepklein huisje, waar de gemoederen hoog kunnen oplopen. Zeker als er iemand geblesseerd is, want dat gebeurt ook: een blessure aan de voet van Tim. Die dan strontvervelend wordt omdat hij, de harde werker, dagenlang niets mag doen. En die dan zijn groeiende frustratie afreageert op zijn broer, de saboteur, die toch al de hele tijd alle aandacht opzuigt, en nooit een blessure heeft.<\/p>\n
\u2018Talent verplicht,\u2019 zegt Simek. \u2018Het is een zegen en een vloek tegelijk. Als je het niet optimaal benut, ben je er veel slechter aan toe dan de talentlozen. Dan word je een ongelukkig mens. Dat geldt zelfs voor mensen die in andermans ogen kampioen zijn, maar zelf weten dat ze beter hadden gekund.\u2019<\/p>\n
Tussen de oren<\/p>\n
De zeer getalenteerde Marlon, op het eerste gezicht zonder meer de mooiere speler van de twee, houdt zich deze eerste weken schuil. Want wie niet meedoet, kan ook niet afgaan. Misschien het probleem dat alle grote natuurlijke talenten hebben: het moet vanzelf gaan, anders heb ik er geen zin meer in.<\/p>\n
Marlon typeert zich door zinnetjes als: \u2018Het voelt niet goed,\u2019 als hij een oefening krijgt van Simek die hem niet meteen schitterend afgaat. \u2018We zijn geen discussieclubje, Marlon,\u2019 zegt Simek. \u2018Gewoon doen. Het gaat nu niet om voelen. Eerst ondergaan, voor je erover kan praten.\u2019 Maar nee, \u2018het voelt toch niet goed,\u2019 herhaalt Marlon, dat hij bij de smash op het achterste been omhoog moet springen terwijl hij het voorste als een jolig paard in de lucht moet gooien. Het ziet er de eerste paar keer ook niet uit.<\/p>\n
Tijdens een oefenwedstrijd met een Itali\u00adaanse speler hangt Marlon zijn eigen trainer uit. Hij verliest een punt en doet de slag nog een keertje theatraal na, voor het publiek, van: z\u00f3 hoort het, ik weet het best, hoor. De jongen die net die bal middenin het net sloeg, was ik niet. Ik sta in wezen boven mezelf, ik ben mijn eigen, wijzere, beschouwer.<\/p>\n
\u2018Marlon,\u2019 roept Simek van de kant, \u2018hou op. Je bent nu niet aan het trainen. Je speelt een wedstrijd. Iedere punt, maakt niet uit hoe, moet je winnen. Al sla je de bal met het handvat van je racket, maakt niet uit, als hij maar over het net gaat.\u2019<\/p>\n
Soms lijkt het zo duidelijk dat het allemaal tussen de oren zit, dat je je afvraagt waarom Simek geduldig iedere dag maar weer om zes uur \u2019s ochtends de sla\u00adgen blijft oefenen. Die kunnen ze toch al lang?<\/p>\n
Simek: \u2018Ik werk via eliminatie. Pas als ik z\u00e9ker weet dat alle slagen er voor de volle honderd procent in zitten, blijft alleen nog het hoofd over. De frustratie van een verkeerde slag kan al te makkelijk omslaan in een \u201cpsychisch probleem\u201d, wat dus nergens op slaat. Sommige dingen zijn echt pure technische onmacht, en dat is vreselijk om te zien, zeker als je zo goed weet waar de fout zit.\u2019<\/p>\n
Als Simek zelf op de baan gaat staan, lijkt alles makkelijk. Hij is een chirurg van iedere beweging. Komisch zijn de overbodige \u2018prof\u2019-bewegingen die hij met zijn grote lijf nadoet. Watertrappelen op de baseline bijvoorbeeld, in afwachting van de service van de andere kant. \u2018Kijk, Tim,\u2019 zegt Simek, en stuitert hilarisch als een bal op en neer, \u2018dit ziet er met mijn logge lijf totaal niet uit, terwijl het bij jou, omdat je atletisch bent, nog heel professioneel oogt. Maar het heeft geen enkele zin. Het blijft energieverspilling. Intussen ben je door dat gestuiter helemaal niet klaar voor de bal als hij op je af komt. Terwijl z\u00f3\u2026\u2019 \u2013 Simek zakt ineens diep door de knie\u00ebn en verandert in een kat die doodstil loert op het muisje dat ergens te voorschijn zal springen \u2013 \u2018z\u00f3 ben je helemaal niet spectaculair, maar wel effectief. Klaar om direct je zwaartepunt in de linker- of rechterknie te laten vallen en de bal, als het geen ace is, toch nog te hebben.\u2019<\/p>\n
Straatvechters<\/p>\n
Psychologische oorlogsvoering is iets heel anders dan een balletje slaan. Daarom is het jammer dat er nog zo weinig straatvechters zijn. Simek: \u2018Alles staat nu al op z\u2019n zesde met een enorm professioneel racket in de handjes tegenover een volwassen meester, die dan keurig alle slaagjes doorneemt. Maar kinderen moeten in het begin vooral spelen met elkaar. Het sp\u00e9lletje, daar gaat het om, en dat kan geen leraar je leren. Je moet in dat opzicht eigenlijk al een speler zijn voordat je allemaal technische aanwijzingen krijgt waar je de zin alleen van kunt inzien als je er naar verlangt om een beter potje te spelen. Het kind dat vandaag tegenover een leraar staat, heeft geen enkel verlangen naar die kennis en verveelt zich dood. Het kan niet spelen, want dat heeft het nooit geleerd. Het zit alleen maar op de achterbank van de auto van en naar een deprimerende training waar hij de zin niet van inziet. Tennissers van vandaag kijken elkaar vaak niet eens aan tijdens de wedstrijd. Het gaat maar van \u201coeoeoeh\u201d en \u201caaaah\u201d bij elke slag, een soort solo-oefening krachthonk, maar elkaar besp\u00e9len, daar doen we niet meer aan.\u2019<\/p>\n
Even een zeer smerig voorbeeld manipuleren. Ivan Lendl tegenover Yannick Noah op het graveltoernooi van Foro Italico in Rome.<\/p>\n
\u2018Verdorie,\u2019 had Lendl tevoren tegen zijn landgenoot en vriend Martin Simek gezegd, \u2018Yannick heeft net een geweldig toernooi gespeeld in Amerika, hij is in topvorm. Ik ben bang dat ik tegen hem moet gaan praten.\u2019<\/p>\n
\u2018Hoezo?\u2019 vroeg Simek.<\/p>\n
\u2018Let maar op,\u2019 zei Lendl.<\/p>\n
De eerste set verloor Lendl kansloos. De tweede set stond al op 3-4 in Lendls nadeel. Dan mept Lendl \u2018per ongeluk\u2019 een forehand keihard in Noah\u2019s rug, rukt onmiddellijk op naar het net: \u2018God, sorry, Yannick,\u2019 en steekt z\u2019n hand verontschuldigend over het net uit.<\/p>\n
Simek: \u2018Noah tuinde er niet in. Die excuses waren voor het publiek, niet voor hem, maar juist daarom was hij verplicht ze te accepteren. Terwijl hij zijn hand met tegenzin drukte, boog Lendl zich naar hem over en fluisterde iets in zijn oor. Noah werd helemaal gek en beklaagde zich woedend bij de empire. Daarna sloeg hij geen bal meer. Lendl won de wedstrijd. Na afloop vroeg ik hem: \u201cWat heb je nou tegen Yannick gezegd, Ivan?\u201d<\/p>\n
\u201cWat maak je je druk, voor een neger speel je toch heel goed,\u201d antwoordde Lendl.\u2019<\/p>\n
Tim en Marlon zijn even stil. \u2018Als iemand dat tegen mij zegt,\u2019 zegt Tim dan, \u2018sla ik hem meteen midden op zijn bek.\u2019<\/p>\n
\u2018Daar heb je ook gelijk in,\u2019 zegt Simek, \u2018alleen: dan word je gediskwalificeerd. Dat wist Noah ook. Wat ik dan wel fantastisch van hem vond, was dat hij langsliep terwijl Lendl op de massagetafel lag en totaal niet kwaad op hem was. Hij wist dat hij dom was geweest. Het hoort bij het spel. Ik zou dus alleen zeggen: wees voorbereid.\u2019<\/p>\n
Ballet<\/p>\n
Het valt niet mee om de voortdurende levens\u00adschool vol te houden. Voor je het weet, mis je de sleutelmomenten. Zeker als je er al een tennistraining van drie uur op hebt zitten en vervolgens verplicht een uur \u2018drijven\u2019 in het Lago di Vico krijgt. Doodstil liggen op je rug, niet bewegen, niet praten. Het lukt de jongens nog steeds niet, zodat je om de haverklap een hoofdje uit het water omhoog ziet steken met de vraag: \u2018Weet iemand hoe laat het is? Is er al een uur voorbij?\u2019<\/p>\n
Aan de kant van het meer liggen twee onwaarschijnlijk afgetrainde lichamen te zonnen. Een man en een vrouw. Als Simek na een uur \u2018drijven\u2019 met de verkilde jongens het meer uitploegt, valt zijn blik op de perfecten. \u2018Balletdansers,\u2019 zegt Simek trefzeker.<\/p>\n
Het blijkt waar. Er ontrolt zich een gesprek. Er worden oefeningen voorgedaan. Hoe je bijvoorbeeld door miniem gebruik te maken van je spierkracht, puur op je eigen gewicht, vanuit zithouding omhoog kunt komen. De mannelijke danser doet het schitterend voor. Nuttig, omdat ook de jongens deze dagen moeten oefenen in gebruik maken van de zwaartekracht in plaats van spierkracht. Je laten v\u00e1llen in de bal, niet hem met veel gekreun en spiervertoon van je af meppen.<\/p>\n
Tim zit met z\u2019n rug naar het tafereel over het meer uit te staren, Marlon tracht intussen grijnzend oogcontact te maken met de balletdanseres. \u2018Jongens,\u2019 zegt Simek, \u2018ik doe dit voor jullie. Let op, alsjeblieft.\u2019<\/p>\n
O ja. Enigszins schaapachtig kijken de jongens toe. Ballet, dat heeft toch niets te maken met tennis. Ballet is voor sissy\u2019s.<\/p>\n
Italiaanse competitie<\/p>\n
\u2018Wie weet waarom ik met jullie, ondanks dat jullie al achttien zijn, nog altijd geen afspraken heb gemaakt over geld?\u2019 vraagt Si\u00admek in de auto op de terugweg van Rome, waar Tim en Marlon moesten \u2018voorspelen\u2019 voor een man van de Italiaanse tennisfederatie.<\/p>\n
\u2018Omdat we daar nog niet klaar voor zijn,\u2019 antwoordt Tim een beetje verveeld. Hij baalt, want de man van de Italiaanse tennisfederatie had nauwelijks oog gehad voor het potje dat hij met Marlon speelde. In plaats van de punten te tellen \u2013 Tims passie \u2013 had hij na een korte blik op de jongens aan Simek gevraagd welke ranking ze in Nederland hadden. Marlon is A, Tim is B, en nee, ze hebben nog geen ATP-punten. Zodoende had de keurige Italiaan besloten om ze voorlopig in de Italiaanse competitie in te schalen op 2.4 (Marlon) en 2.5 (Tim), misschien een beetje laag, maar beter laag beginnen en je dan in de toernooien bewijzen, dan te hoog, niet waar? Dat vindt Simek ook, maar Tim is toch een beetje teleurgesteld.<\/p>\n
\u2018Heel goed, Tim,\u2019 zegt Simek.<\/p>\n
Een dag later belt de Italiaan van de tennisfederatie Martin Simek. Hij wilde nog even kwijt hoezeer hij diens sportieve opstelling bij het inschalen van zijn leerlingen had gewaardeerd. Dat zag je niet vaak, bij een coach. En nu ze elkaar toch spraken, wilde hij ook nog zeggen dat de Italiaanse nummer twee dringend om een coach verlegen zit en dat Simek hem daar de ideale oplossing voor lijkt. Hij zou daarin graag bemiddelen\u2026<\/p>\n
\u2018Nee, bedankt,\u2019 zegt Martin Simek, \u2018maar ik waardeer de gedachte.\u2019<\/p>\n
Later vertelt Simek het wel aan de jongens, want het is toch handig als die zich niet helemaal van concurrentie gevrijwaard wanen.<\/p>\n
\u2018Hm,\u2019 zegt Tim. \u2018Moet je doen, joh. Die jongen is veel beter dan wij.\u2019<\/p>\n
Maar daar gaat het Simek niet om. Waar het hem wel om gaat, is niet zo makkelijk uit te leggen.<\/p>\n
Papkindje<\/p>\n
Ivan Meroli, Simeks hondstrouwe Italiaanse tennisassistent, is zwaar teleurgesteld na een trainingspotje van Marlon in Rome tegen Riccardo Ghedin, nummer 500 van de wereld en al druk aan het reizen in het profcircuit. Twee dagen tevoren had Marlon met twee vingers in zijn neus Ghedin met 6-4, 6-3 verslagen. Gisteren, omdat het weer eens een \u2018het voelt niet goed\u2019-dag was van Marlon, ging hij met 0-6, 0-6 pijnlijk ten onder zonder zelfs maar te beginnen aan de wedstrijd.<\/p>\n
Meroli, zoon van arme Italiaanse emigranten, opgegroeid in Australi\u00eb, een dappere buffelaar die niets cadeau heeft gekregen in het leven, was woedend. Niet te geloven. Staan wij hier met ons allen ons best te doen, onze beste contacten in de strijd te gooien, voor een lamlul die niet eens sp\u00e9\u00e9lt. Blijf dan thuis, papkindje. Je hebt een topcoach, je kunt tennissen, je krijgt alles gratis, what\u2019s your fucking problem?<\/p>\n
Dat die strijd nou juist de hele crux van het verhaal is, wil er bij Ivan niet in. Hij blijft het maar herhalen, terwijl hij verbeten grote stukken lasagna naar binnen werkt in de middeleeuwse woon- en eetkeuken van Martin en zijn vriendin Iris. Over het lawaai heen van de zoontjes van Martin en Iris, de tweejarige wildeman Chacha en de kirrende Nuru van zes maanden, moppert Ivan: \u2018Die jongen is gewoon geen speler. Wat een onzin, slagen oefenen. Verdorie, met zijn slagen was ik al nummer twintig van de wereld. Hij gaat de strijd niet aan. Hij is een lafbek. Liever dan eerlijk verliezen, geeft hij de partij cadeau. En dan komt-ie aan met gelul van \u201chet ging vandaag niet\u201d of \u201cmijn volley is nog niet klaar\u201d. He\u2019s waisting our time, Martin, en jij verspilt ook nog je naam als coach als je met dat soort mensen werkt, d\u00e1t zeg ik je.\u2019<\/p>\n
Martin glimlacht. Hij kent de argumenten. Sterker, hij kan het nog beter verwoorden dan Ivan. Op het zogenaamde \u2018perfectionisme\u2019 van Marlon \u2013 \u00f3f ik speel als een god, of ik speel helemaal niet \u2013 had hij een paar dagen terug een passende tekst, afkom\u00adstig van een cartoon die hij ooit voor De Groene Amsterdammer had gemaakt: \u2018Perfectionisme is een geraffineerde vorm van luiheid.\u2019 Nu luistert hij beleefd. \u2018Maar Ivan,\u2019 zegt hij uiteindelijk, \u2018om het tennis te kunnen spelen dat ik voorsta, moeten het eerst mensen zijn. Ik hoef geen slotmachines om me heen waar het geld uitrolt.\u2019<\/p>\n
Ivan is even stil. Dan grijnst hij meewarig.<\/p>\n
\u2018Oh, Martin, had dat dan meteen gezegd. Jij ontfermt je over twee menselijke gevallen. Prachtig! Moet je doen, joh. Maar val mij er dan even niet meer mee lastig. Laat mij niet mijn goede contacten in het tenniscircuit verspillen aan deze gevallen. Ik ga Ghedin echt niet meer bellen voor trainingspotjes. Ik ben daar gek. Zo\u2019n pleefiguur als gisteren met Marlon, dat ga ik echt niet weer slaan.\u2019<\/p>\n
Boem. Hij is nog steeds boos, Ivan. En bij het toetje heeft hij dan ineens het overtreffende argument gevonden. \u2018Bj\u00f6rn Borg zat tijdens de lange pauzes tussen de wedstrijden door altijd stripboekjes te lezen. Ik bedoel: hoezo helpen om m\u00e9ns te worden? Wat kan jou dat nou verdommen? Laat ze gewoon punten poepen, en niet lullen. Bij Borg vroeg ook niemand zich af of hij een m\u00e9ns was.\u2019<\/p>\n
Martin: \u2018Precies. Ten eerste was Borg Borg, vergeet dat niet. En toch, toen die onbenaderbaar grote Borg klaar was als speler, was hij nergens meer. Totaal in de war en aan de coke, onvoorbereid op het leven. Niemand heeft hem geholpen. Dat zou ik nooit kunnen, Ivan. Michiel Schapers is iemand, en daar ben ik trots op. Ik ga Marlon, als blijkt dat hij zichzelf blijft ontvluchten, hopelijk genezen door tennis. Een man van hem maken. Ik kan iedereen verder brengen die met tennis ambities heeft, want door middel van die taal kan ik iedereen bereiken.\u2019<\/p>\n
Yin en yang<\/p>\n
Het is vanwege deze overkoepelende visie dat vader Kasper onwrikbaar vertrouwen heeft in Simek. Kasper is een dusdanig vriendelijk-vage man dat je soms denkt dat het hem gewoon niets kan schelen allemaal, maar dat is gezichtsbedrog. Begin juli kwam hij mee met de jongens naar Itali\u00eb, want ja, ze hadden hun rijbewijs, en ja, ze hadden een tweedehands Nissan van opa Van der Horst gekregen, maar hij wilde deze eerste grote tocht toch graag zelf begeleiden. Hij bleef een dag of tien, op de achtergrond, maar met een wakend oog, intussen goed oefenend op de boodschappen, en op wat een basismenu voor twee hardwerkende tennissers moet zijn. Nu belt hij de jongens een paar keer per week vanuit Nederland, waar hij in Den Haag werkt als docent \u2018interfacultair beeld & geluid\u2019.<\/p>\n
Toen Kasper in Itali\u00eb was, zei hij: \u2018Er valt geen staat op te trekken. Ze houden elkaar perfect in evenwicht. De ene dag, week, soms zelfs maand, denk je: nou, Tim is de man. Die doet zijn best. Die gaat vooruit. Daar valt mee te praten. En dan ineens komt Marlon op. En heel gek, dan stort Tim in. Dan is ineens Marlon helemaal de redelijke jongen die helpt bij het afruimen van de tafel en die tegen zijn broer zegt dat ie normaal moet doen. Yin en yang, geloof me. Totaal vervlochten. Het welzijn van de ene komt uit het probleem van de ander. Of zoiets.\u2019<\/p>\n
Het oneindige geduld dat je moet hebben, dat is, geeft Martin Simek toe, voor hem het moeilijkste. \u2018Ja, soms ben ik wel eens ongeduldig,\u2019 zegt hij. \u2018Dan weet ik: we zijn er bijna, het ligt om de hoek. En dan geef ik in mijn enthousiasme wel eens teveel informatie ineen. Dat werkt niet. Ik moet me echt inhouden. Ik heb nu bijvoorbeeld pas, na anderhalf jaar, aan Marlon het foefje voor de opgooi van de service geleerd. Je gooit op vanuit je heup, niet vanuit je arm, dan heb je de bal altijd precies op hetzelfde punt loodrecht boven je hoofd. Waarom nu pas? Omdat Marlon toch al een prachtige service heeft en graag alleen daarop leunt. Hup, knal, ace, en klaar, dat is Marlons lievelingsspelletje. Als ik hem dit trucje aan het begin had geleerd, had hij n\u00f3\u00f3it meer gewerkt op de baan.\u2019<\/p>\n
Terwijl nu, kijk, daar staat hij, nederig tegen een muurtje. Perfect gaat de forehand, steeds op dezelfde plek. Marlon buigt diep door de knie\u00ebn, de arm blijft eindelijk laag in de schouder hangen, twee belangrijke punten waar weken met gesputter aan is gewerkt.<\/p>\n
Simek, genietend: \u2018Kijk, dit is prachtig. Nu kan hij het ineens!\u2019<\/p>\n
Als ze teruglopen naar de baan, slaat hij zijn arm om Marlons schouders en zegt: \u2018Nu ben je eindelijk wanhopig genoeg. Een jaar geleden nog niet.\u2019<\/p>\n
De staat van wanhoop, daar is met succes aan gewerkt in de eerste Italiaanse weken. Simek had tevoren gezegd: \u2018Ik wil kijken of de jongens ook mentaal klaar zijn om toppers te worden. Alleen dan kan ik hun coach zijn. Vriendschap is een tweede optie, maar daar hebben we tennis niet voor nodig. De derde is dat we ieder weer onze weg gaan.\u2019<\/p>\n
Metselen<\/p>\n
Een paar maanden later is alles alweer anders. Marlon is mee met het gezin Simek naar Calabri\u00eb, zevenhonderdvijftig kilometer zuidwaarts van Rome. Wekenlang heeft hij geen racket aangeraakt. Iedere dag begint hij om zes uur als hulpje van de bouwvakkers, wiens Calabrese dialect hij niet of nauwelijks kan verstaan, maar die toch geen knollen voor citroenen van hem accepteren. Tennissen is nu een beloning voor Marlon, niet meer een frustrerende dagelijkse routine. De resultaten in zijn spel en houding zijn volgens Simek duidelijk te zien.<\/p>\n
Tim is, na in september redelijk succesvol een paar toernooien in de buurt van Rome te hebben gespeeld, met een raadselachtige rugblessure teruggegaan naar Nederland. De blessure is nog steeds niet over, en Tim loopt van de ene fysiotherapeut naar de andere. Soms traint hij mee bij Michiel Schapers. Maar tot de oorzaak van zijn blessure helder wordt, mag hij eigenlijk niet op de baan staan. Het is zwaar afzien voor de ijverige Tim, want de tijd verstrijkt \u2013 in zijn nadeel.<\/p>\n
Kasper is in november naar Calabri\u00eb gekomen en was verbijsterd over de veranderde Marlon die hij daar aantrof.<\/p>\n
\u2018Een verademing om te zien,\u2019 zegt Kasper. \u2018De mist in zijn hoofd is helemaal opgetrokken. Hij is de troetelallochtoon van het dorp. De hele dag lopen vrouwtjes met pannetjes en bakjes achter hem aan, want de arme jongen moet toch goed eten. Hij heeft van alle overleden echtgenoten van het dorp de broeken gekregen, om in te werken als bouwvakker. En als je hem nu op de baan ziet, oh\u2026 Er staat nu een ander mens. Hij loopt kaarsrecht, kin omhoog, hij lijkt ook veel breder geworden. Zijn spel is nu \u00e9\u00e9n vloeiende beweging. Hij staat nooit stil. Hij heeft een paar knoerten van dijen gekregen, want het is slopend, altijd maar bewegen. Maar er staat daar nu ineens een speler, niet meer een lange lijs die de schouders laat hangen bij iedere tegenslag. Ik heb honderden foto\u2019s van hem gemaakt, van die bewegingsshots, en die hebben we hier in Nederland met Tim ik weet niet hoe vaak zitten bekijken.\u2019<\/p>\n
En Tim? Kasper zucht. \u2018Yin en yang, weet je nog? Wat ik zo graag een keer zou willen, \u00e9\u00e9n keertje maar: dat het met mijn beide jongens tegelijk goed ging. Maar Tim is dapper, hij houdt vol. Iedere ochtend staat hij vroeg op en rent een uur lang zijn rondjes.\u2019<\/p>\n
Martin Simek zwijgt over Tim, voor wie hij voorlopig alleen kan duimen. Marlon belast hij liever niet met zijn hooggespannen verwachtingen. \u2018Ik denk uiteindelijk dat ik met deze twee jongens oefen voor mijn eigen zoontjes,\u2019 zegt hij. \u2018Als ik Marlon en Tim kan bevrijden van de verstikkende ballast die we allemaal gaandeweg opdoen, dan pas voel ik me klaar om voor mijn eigen kinderen het anker te zijn in het pretpark Titanic waarin we leven.\u2019<\/p>\n
Martin Simek<\/p>\n
Martin Simek werd in 1948 in Praag geboren, negen maanden na de communistische putsch in het voormalige Tsjechoslowakije. Zijn vader, filosoof, dichter en bankier, werd ingezet als zakkensjouwer in een cementfabriek buiten Praag. Martin had een arme maar fascinerende jeugd. Op de tennisbanen werd hij opgevoed door de \u2018vijanden van het volk\u2019, gepassioneerde intellectuelen en industri\u00eblen die nu als arbeiders moesten zwoegen. Na een afmattende werkdag zochten ze graag de tennisbaan op om tot rust te komen onder gelijk\u00adgestemden. Te moe om nog te tennissen, maar zeer gemotiveerd om zich te ontfermen over jong talent.<\/p>\n
Toen Simek op zijn negentiende, na de Sovjetinval van 1968, zijn vaderland moest verlaten, was tennis \u2013 naast een koffer en twintig dollar \u2013 zijn enige bagage. Aan de twee jaar rechtenstudie aan de Karlov\u00e1 universiteit van Praag had hij weinig. Tennis hielp hem om zich er in het Westen doorheen te slaan.<\/p>\n
Een studie economie aan de VU in Amsterdam maakte hij niet af omdat het heiligverklaren van de economische groei hem met walging vervulde. Ook de Amsterdamse Toneelschool, waar hij fluitend toelatingsexamen deed, voltooide hij niet omdat hij zijn emoties niet als kunstje wilde gebruiken. Hij ging bij de film, maar weigerde de sociale uitkering waarvan iedere Nederlandse filmmaker in de jaren zeventig leefde. Hij tekende liever cartoons, die hij in NRC Handelsblad, Nieuwsnet, de Volkskrant, Het Parool en de Groene Amsterdammer onder het pseudoniem AnoNe (Ja-Nee in het Tsjechisch) publiceerde.<\/p>\n
Toen meldde Michiel Schapers zich om tennisser te worden. Hij was nog niet eens nummer duizend op de wereldranglijst en al 21 jaar oud. Simek ging toch met hem werken en bracht hem tot nummer 25 van de wereld. Spelers als Becker, Noah, Ivanisevic en Leconte moesten het afleggen tegen \u2018het stuk hout\u2019 uit Rotterdam. Daarna hielp Simek in razendsnel tempo de Roemeen Saceanu, de Italiaan Pistolesi, de Italiaanse Federica Bonsignori en de Tsjechische Eva Svieglerov\u00e1 in de top honderd.<\/p>\n
En toen kwam de Zweed Jonas Svensson, ex-nummer tien van de wereldranglijst. Hij was 26 jaar en tennismoe. Dat Svenssons problemen buiten de baan lagen, ontdekte Simek te laat. Hij heeft Svensson geholpen om met tennis te stoppen, hoewel hij wist dat hij daarmee zijn naam als coach in het topcircuit verspeelde.<\/p>\n
Wat nu? Simek vroeg raad aan zijn oud-pupil Michiel Schapers. \u2018Martin,\u2019 zei Schapers, \u2018je hebt genoeg energie in anderen gestoken. Doe wat dan ook, maar dan wel met jezelf in de hoofdrol.\u2019<\/p>\n
Simek luisterde. Hij is vanaf 1994 programmamaker en viel meteen op in Hilversum. Het RVU-radioprogramma Simek \u2019s nachts op zaterdagavond (Radio 1) heeft al jarenlang een marktaandeel van rond de 35 procent.<\/p>\n
Twee jaar geleden kwam de tweeling Marlon en Tim van Ingen in zijn leven. Martin Simek staat weer op de tennisbaan.<\/p>\n
In Vrij Nederland 13 januari 2006:
Herstel
Bij het artikel over Martin Simek in VN van 23-12-2006 is een fotocredit weggevallen. Drie foto\u2019s zijn gemaakt door Ros@nne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De tweeling Tim en Marlon, \u2018kliekjes\u2019 van de Nederlandse tennisbond, traint al geruime tijd onder coach Martin Simek. Deze zomer werd in Itali\u00eb, waar Simek een huis heeft, keihard gewerkt om topspelers van ze te maken. Of in ieder geval mensen, wat betreft Simek. \u2018Ik kan iedereen verder brengen die met tennis ambities heeft, want door middel van die taal kan ik iedereen bereiken.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[2567,1271],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120833"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120833"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120833\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120833"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120833"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120833"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}