Cadeaus op Capitol Hill<\/p>\n
Sinds mijn schoonmoeder werd verkozen tot Speaker van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden stromen de cadeaus binnen voor mijn pasgeboren zoon Paul. Ze zijn niet werkelijk voor de baby, ze zijn een manier voor power brokers in Washington om in de gunst te komen bij oma.<\/p>\n
Het geven van babycadeaus kent verschillende niveaus. Als President kun je het ultieme cadeau aanbieden: een bezoek aan het Witte Huis. \u2018Kom me eens opzoeken. You will love the Oval Office,\u2019 schrijft George Bush in zijn \u2018Dear Paul\u2019 briefje. Politieke vrienden van oma schrijven persoonlijke gedichtjes aan de kleine of zenden een symbolisch aandenken, zoals Senator Ted Kennedy, die Iers ondergoed opstuurt.<\/p>\n
De Afgevaardigde die Chairman wil worden van een van de belangrijke House Committees en voor wie dus iets meer op het spel staat, geeft een rijk gevulde cadeaumand. Het ons onbekende Democratische Congreslid uit New Jersey zendt per koerier een dure, handgestikte deken met baby\u2019s naam erop geborduurd, om op te vallen te midden van de 435 leden van het Huis. Het moment waarop ik mijn schoonmoeder vraag wie deze Afgevaardigde precies is, vormt de politieke pay back voor hem. Het feit dat zijn baas op de hoogte is van zijn cadeautje aan haar kleinzoon is politiek goud waard.<\/p>\n
Politics is transactional, zegt men in Washington. De gift gaat voor de baat uit. Hoe duurder het cadeau, hoe waardevoller het verzoek om de tegenprestatie mag zijn. Aldus lijkt de politieke etiquette op een Amerikaanse variant van de Franse Hofcultuur tijdens het ancien r\u00e9gime: alles draait om persoonlijke contacten, handgeschreven brieven en gegeven gunsten in een fijn geweven patroon binnen de hoogpolige politieke gemeenschap op Capitol Hill.<\/p>\n
Donateurs en lobbyisten gaan iets minder subtiel om met het \u2018transactie\u2019-element in de gift. Ter voorkoming van belangenverstrengeling tussen donateursgeld en politici mag er in de Verenigde Staten dan een zogenaamde gift ban gelden, een verbod op giften aan een pasgeboren kleinzoon bestaat niet. \u2018We zijn in de buurt en we komen nu op kraamvisite!\u2019 gilt de lobbyist door zijn mobiele telefoon. \u2018In de buurt\u2019 wil zeggen: veertig blokken verderop, maar een strategisch kraambezoek is de omweg waard. Met moeite praat ik mijn kind en mijzelf er onderuit, maar hij levert toch een \u00adbabyoutfit af die meer waard is dan mijn duurste pak.<\/p>\n
Tenslotte zijn er de uitnodigingen. Toen Paul nog geen maand oud was, ontving hij al betere uitnodigingen voor diverse kerstfeesten dan ik in mijn hele leven. Een top dollar donor van de Democratische Partij nodigde hem uit voor een \u2018intiem\u2019 Black Tie Christmas Party. Hoewel mijn vrouw en ik naar het feest kwamen zonder onze zoon, was er voor hem toch een plek gereserveerd aan de hoofdtafel. Ten overstaan van tweehonderd genodigden kreeg de pasgeboren afwezige vanaf het podium een toast aangeboden door de gastheer. Na afloop beval hij zijn dertienjarige dochter aan als onze toekomstige gratis oppas. Hij was bereid zijn eigen dochter in te zetten voor een voet tussen de voordeur.<\/p>\n
Michiel Vos<\/p>\n
Hedendaags feminisme<\/p>\n
Je bent vrouw, je bent dertigplus, je bent hoogopgeleid \u2013 en wat dan? Kinderen? Carri\u00e8re? Allebei? Kan dat dan? Ja hoor, zeiden verschillende einddertigers en veertigplussers die zich in Pakhuis de Zwijger hadden verzameld. Nrc.next-columnist Aaf Brandt Corstius, die kortgeleden een boekje heeft uitgebracht waarin ze haar worstelingen met haar Grote Liefde beschrijft, had de avond belegd om te kunnen afrekenen met alle dilemma\u2019s die haar succesvolle leven overschaduwen. Helaas bleek dat te hoog gegrepen. \u2018Helemaal niets,\u2019 antwoordde ze uit de grond van haar hart toen de discussieleidster van Women Inc. ter afsluiting hoopvol vroeg of ze toch iets wijzer was geworden.<\/p>\n
Vrouwelijke dertigers hebben (te) veel te kiezen, en dat betekent dat ze ook heel veel verkeerde keuzen kunnen maken. Want niemand die je nog vertelt wat h\u00f3\u00f3rt. \u2018Zijn er nog wel normen, heeft iemand die?\u2019 vroeg Aaf zich af. \u2018Kunnen we iets bedenken waardoor ons leven minder vol vragen komt te zitten?\u2019<\/p>\n
Dat bleek lastig, want vragen zijn er te over. Jong moeder worden? Juist wachten tot je een stabiele relatie hebt? Monomaan kiezen voor een baan? Of juist zoveel mogelijk talenten aanboren? Een jonge, flexibele man zoeken, of een oude, gesettelde?<\/p>\n
\u2018Ik wil de juiste man, de juiste baan, het juiste huis, en dan kan ik aan een kind beginnen,\u2019 zette iemand haar prioriteiten op een rijtje. \u2018Je moet je hart volgen en niet te veel nadenken,\u2019 bracht een ander daar tegenin. \u2018Vrouwen moeten alles,\u2019 merkte iemand op. \u2018Op de arbeidsmarkt blijven, jong moeder worden en veel kinderen krijgen. Allemaal om de vergrijzing het hoofd te kunnen bieden.\u2019<\/p>\n
De vrouw als baarmoeder \u00e9n klapstoel van de economie. Bijna dreigde de avond een politieke wending te nemen! Maar dat was niet de bedoeling. Het persoonlijke moest persoonlijk blijven, en bovendien beperkt tot huisje-boompje-beestje. \u2018Waarom praten dertigers alleen maar over kinderen, trouwen en huizen kopen? Je hoort nooit iets stoers, over grote reizen of zo,\u2019 verzuchtte een enkele dertiger. De rest keek haar niet begrijpend aan. Alsof het leven niet al ingewikkeld genoeg is!<\/p>\n
Malou van Hintum<\/p>\n
Postume promotie<\/p>\n
In april vorig jaar ontving Johan Winkelman, emeritus hoogleraar Duits aan de Universiteit van Amsterdam, droevig nieuws: zijn assistent Bernhard Schmitz had zelfmoord gepleegd. Professor Winkelman was gesteld op Schmitz: ze deelden vier jaar lang een kamer, spraken over het vak en schreven samen artikelen. De jongere Schmitz, een geboren Duitser, beschouwde Winkelman als zijn \u2018Doktor-Vater\u2019.<\/p>\n
Schmitz (43) was getalenteerd en gedreven \u2013 een echte aanwinst voor de middeleeuwse Duitse letterkunde, een vakgebied waarin de scholastische rogge er niet al te dik bij staat. De afgelopen vijf jaar werkte hij aan een kloek proefschrift getiteld Gauvain, Gawein, Walewein. Die Emanzipation des ewig Versp\u00e4tenen. Eine Untersuchung zu Funktion und Interaktionsmuster einer Figur in arthuristischen Versromanen des 12. und 13. Jahrhunderts. Afgelopen januari was het af. Winkelman was verrukt over het resultaat, evenals de co-promotor, professor Gerhard Wolf uit Bayreuth. De promotieceremonie stond op de rol voor september. Maar voordat Schmitz zijn titanenarbeid publiekelijk had kunnen verdedigen, beroofde hij zichzelf van het leven.<\/p>\n
Winkelman sprak op de crematie van zijn vriend en beloofde plechtig dat hij alles in het werk zou stellen om diens werk alsnog het stempel \u2018proefschrift\u2019 te bezorgen. Een postume promotie, dat komt in Nederland wel vaker voor: in 2000 kreeg de Nijmeegse arabist Ferdinand Smit de doctorsgraad, ook al was hij enige tijd daarvoor in Mali vermoord. Maar het Amsterdamse College van Promoties wenste niet mee te werken aan Winkelmans verzoek. \u2018De reden was dat de medelezers het proefschrift niet hadden kunnen lezen toen Schmitz nog in leven was. Door zijn tragische levenseinde zouden ze niet meer in staat zijn de dissertatie onbevangen te beoordelen.\u2019 Winkelman liet het er niet bij zitten. \u2018Ik heb alle vijf de medelezers een brief laten schrijven dat ze wel degelijk in staat waren tot een objectief oordeel. Maar het college kwam met precies dezelfde afwijzing als de eerste keer. Je kent de debatingtruc wel: als je niets meer weet te zeggen, herhaal je het eerste standpunt.\u2019 Ook een derde en laatste poging van Winkelman strandde: de Nederlandse vereniging van germanisten wilde geen steun uitspreken voor Schmitz\u2019 postume promotie.<\/p>\n
Nu laat professor Winkelman de zaak noodgedwongen rusten. Hij is \u2018erg teleurgesteld en zeer verdrietig\u2019 over de behandeling van Bernhard Schmitz. Er is \u00e9\u00e9n lichtpuntje. In Duitsland is Schmitz postuum doorgedrongen tot het \u2018paleis van de germanistiek\u2019: professor Joachim Heinzle uit Marburg heeft zijn studie geaccepteerd voor de prestigieuze boekenreeks Hermaea. \u2018Terecht,\u2019 zegt Winkelman. \u2018Bernhards proefschrift is een geniaal werk. Hij had zelf het gevoel dat hij de grote Duitse geleerden in zijn vakgebied schaakmat had gezet.\u2019<\/p>\n
Thijs Niemantsverdriet<\/p>\n
Biertje voor Ferron<\/p>\n
Haarlemse zeden: sta je met \u00adiemand te praten, komt er een ander tussen staan. Die stelt zich niet voor, maar keert je de rug toe en breekt zonder woord van excuus op het gesprek in. Die onbeschoftheid zij de directrice van de Stadsbibliotheek Haarlem vergeven, maar niet haar onwetendheid inzake \u2019s\u00ad lands bekende schrijvers. \u2018Hoe ziet Siebelink eruit?\u2019 luidde haar vraag aan mijn gesprekspartner.<\/p>\n
Jan Siebelink was de beroemdste spreker bij de Haarlemse happening rond de vorig jaar gestorven schrijver Louis Ferron. Siebelinks zilvergrijze beeltenis oogde gelukkig identiek aan die op zijn vele boeken.<\/p>\n
Ruim een halfuur voordat een monument ter Ferrons ere onthuld zou worden, krioelde het reeds van genodigden op het binnenplein van de Stadsbibliotheek Haarlem. Het was borreltijd. De gratis koffie vond gretig aftrek. Gemiddelde leeftijd: vijftigplus. Uiteraard ontbrak zo\u2019n met cowboyhoed getooid type niet. Verplicht attribuut voor wie zich in de provincie onbegrepen kunstenaar waant. Het ergste moest toen nog komen: de merkbaar ge\u00efmproviseerde toespraak van Haarlems cultuurwethouder Chris van Velzen. Hij wenste met onmiddellijke ingang n\u00f3g meer monumenten voor Haarlemse schrijvers. De oudste aanwezige schrijver Fr\u00e9d\u00e9ric Louis Bastet (1926), geboren en getogen in Haarlem, slikte hoorbaar. \u2018Tjezus,\u2019 siste de cowboyhoed terecht. Troost bood de gedachte dat Ferron in een dergelijke plechtigheid puik vertelmateriaal had gezien. Oud-burgemeester Jaap Pop, verantwoordelijk voor het werven van de sponsors voor het monument, memoreerde liefdevol hoe Ferron in diens sardonische Haarlem-trilogie de zweep over zijn stad en haar inwoners legde. En passant voegde Pop de cultuurwethouder toe dat het monument voortkwam uit particulier initiatief, niet uit gemeentelijk gedoe. Ook huisvriend Siebelink sprak ware woorden: \u2018Louis was er, en hij was er niet.\u2019<\/p>\n
De meute staarde devoot naar de kop van Ferron. De oude huzaar leek mild, misschien wel door het vooruitzicht dat zijn weduwe hem iedere maandagavond, zijn vaste doorzakavond, een glaasje bier zal komen brengen.<\/p>\n
Denk je aan Ferron, dan denk je vooral aan zijn boeken. Aan dat krankzinnige, unieke Teutoonse romanuniversum. Reden voor enig speurwerk in de aanpalende stadsbibliotheek. Alle Ferron-titels zouden daar tenslotte trots prijken, was ons zojuist medegedeeld. Maar nee. Naast de werken van Raymond E. Feist lag slechts \u00e9\u00e9n Ferron. Weliswaar een van zijn beste: Tinpest, maar waar zijn de andere tientallen boeken die hij schreef?<\/p>\n
Uiteraard h\u00f3\u00e9ft dit niks te betekenen: de rest kan uitgeleend zijn aan literatuurminnende Haarlemmers die h\u00fan schrijver er niet zomaar stilletjes uit laten piepen. Wat denkt hij wel, die Ferron, ons zomaar achterlaten in Haarlem. Dat gaat mooi niet door.<\/p>\n
Jeroen Vullings<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het politieke belang van Baby Paul \/ Van banen en baren \/ Doctor worden na je dood \/ Een monument voor Louis Ferron<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[2505],"class_list":["post-120687","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","tag-michiel-vos"],"acf":[],"author_name":"Jeroen Vullings, Thijs Niemantsverdriet, Malou van Hintum","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120687","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120687"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120687\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jeroen Vullings, Thijs Niemantsverdriet, Malou van Hintum","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120687"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120687"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}