Promovendus wiskunde<\/p>\n
Vorige maand ben ik dertig geworden. Mijn vriendin en ik hebben elkaar even goed aangekeken. Het heeft er lang naar uitgezien dat ik die leeftijd niet zou halen. Ik was twee\u00ebntwintig, had de zwaarste militaire trainingen doorlopen en ineens stonden er allerlei mensen aan mijn bed die beweerden dat ik een levensbedreigende hartkwaal had. Ze hebben me in slaap gebracht en verpleegd op de intensive care. Voor de vlucht terug naar Nederland hebben ze me even wakker gemaakt. Ze zeiden dat ik mijn familie moest bellen. Het kon wel eens de laatste keer zijn. Ik was ervan overtuigd dat die Amerikanen overdreven. Ik dacht, wat een onzin allemaal. Over een paar weken vlieg ik weer.<\/p>\n
Ik was niet zo\u2019n jongen die op zijn twaalfde al wist dat hij straaljagerpiloot wilde worden. In zes-vwo wist ik het nog niet. Het ging me allemaal gemakkelijk af, maar ik was niet zo leergierig. Ik speelde gitaar in een bandje, ging veel uit. Toen zag ik die bon van de luchtmacht in de Troskompas. Op de selectiedagen zag je allemaal van die Tom Cruise-jes binnenkomen. Het viel me op dat juist de jongens die zelf totaal niet verwachtten door te gaan, er aan het eind nog zaten. IQ-tests, psychologische onderzoeken, medische keuringen, een week op de simulator: na driekwart jaar was ik overal doorheen en tja, toen moest ik wel.<\/p>\n
Het accepteren van autoriteit viel me zwaar. Ik was heel vrij opgevoed en ineens stonden er van die gasten tegen me te schreeuwen dat ik putjes moest graven en in de modder kruipen. Het was een uitdaging. Ik was negentien, de rest bijna allemaal ouder dan vijfentwintig. Er zaten mariniers bij, commando\u2019s, jongens met veel ervaring. Als wij het bos in werden gestuurd en een tent op moesten zetten, dan stond die binnen vijf minuten. De saamhorigheid heb ik als heel positief ervaren. Dat je verantwoordelijk bent v\u00f3\u00f3r, en afhankelijk bent v\u00e1n elkaar wordt er vroeg ingestampt. Soms werden we zo afgemat dat je niet meer in staat was in je stapelbed te klimmen. Als ik die jongens zie, voel ik meteen weer die lotsverbondenheid.<\/p>\n
De F16 was mijn eerste keus, maar het werd de Apache. Je hebt niet zoveel te kiezen. Als er een opleidingsplek in Amerika vrijkomt en jij bent zover dan ga je. De eerste keer dat ik in zo\u2019n ding stapte, was heel vreemd. In vergelijking met een gewone helikopter is het alsof je van een Mini in een Formule-1-wagen stapt. De hele selectieprocedure is erop gericht om te zien of je dingen snel oppikt. Later snap je waarom. Iedereen kan leren vliegen, maar niet in een bepaalde tijd. Op Fort Hood in Texas leerden we raketten schieten en missies uitvoeren, zoals het uitschakelen van een groep tanks. Niet om op te scheppen, maar de vijf Nederlanders waren veruit de besten van de klas.<\/p>\n
Vrienden van mij zitten nu in Afghanistan. Het is geen geheim dat ze het daar heel zwaar hebben. Het is waar je het allemaal voor doet, maar dat neemt niet weg dat het keihard werken is, zowel fysiek als mentaal. Ik kan heel kwaad worden als ik zie hoe links Den Haag over de hoofden van die jongens politieke spelletjes speelt. Ze hebben echt geen idee. Ik ben er niet rouwig om dat ik daar niet zit. Door te gaan studeren, heb ik een compleet andere wereld ontdekt. De wetenschap is zo mooi. Vroeger moest ik lachen om mensen die hun hele leven besteden aan het onderzoeken van een kikkersoort in Brazili\u00eb. Nu snap ik dat.<\/p>\n
Er is een kastje in mijn borst geplaatst dat mijn hartritme controleert en indien nodig kan defibrilleren. Het hart wordt dan met elektrische schokken weer op gang gebracht. Ik slik zes medicijnen, twintig pillen per dag. Soms voel ik het apparaat aanslaan. Dat is schrikken. Twee jaar geleden lag ik weer op intensive care. Het ziekenhuis wilde nieuwe medicijnen proberen en dat ging helemaal verkeerd. De artsen spraken zelfs over een harttransplantatie. Toen zakte echt de moed me in de schoenen. Als mijn vriendin er niet geweest was, dan weet ik niet of ik door die periode heen was gekomen.<\/p>\n
Dat ik nooit meer zou vliegen, was een bittere pil, maar ik vond een nieuwe passie in de wiskunde. Ik ging lucht- en ruimtevaarttechniek studeren in Delft en kreeg wiskundecolleges van Robbert Fokkink. Hij begon boekjes voor mij mee te nemen. Na de bachelor besloot ik er een master technische wiskunde bij te doen. Fokkink nam me mee naar congressen en regelde een stage bij Guillermo Owen aan de Naval Postgraduate School in Californi\u00eb. Pas later realiseerde ik me dat ik met iemand uit de toptien van de speltheorie te maken had. Owen is bevriend met John Nash, de geniale wiskundige op wie de film A Beautiful Mind is gebaseerd en die in 1994 de Nobelprijs kreeg. Die stage was een eye-opener. Wiskundigen werken daar samen met sociologen, politicologen, historici en inlichtingendiensten om met geld van het Pentagon onderzoek te doen naar terroristische netwerken. Die multidisciplinaire aanpak heeft meerwaarde. Een wiskundig model is geen perfecte weergave van een netwerk, maar waar stuur je liever op: een model dat is gevoed met data uit de praktijk of een onderbuikgevoel?<\/p>\n
Speltheorie is het wiskundig modelleren van de strategische interactie tussen actoren. Die actoren kunnen personen zijn, of landen. Tijdens de koude oorlog nam de ontwikkeling van speltheorie in Amerika een enorme vlucht. Onderzoeksinstituut RAND probeerde de wapenwedloop wiskundig te modelleren en daarmee de Amerikaanse regering te adviseren hoe te reageren op de Russen. Voor mijn afstuderen heb ik onderzoek gedaan naar de zogenaamde search games of Princess & Monster-games. Daarin heb je een voortvluchtige en een jager in een ruimte, bijvoorbeeld een kubus of een cirkel. Welke is dan de beste strategie voor beide? Het vraagstuk is opgelost voor het geval voortvluchtige en jager op een cirkel zitten. Bij mij draaide het om een lijn. Dat lijkt eenvoudiger, maar tot een oplossing zijn we niet gekomen. Samen met Steve Alpern, de professor van de London School of Economics die het cirkel-vraagstuk oploste, heb ik er een publicatie over geschreven.<\/p>\n
Het heeft veel tijd gekost defensie ervan te overtuigen dat speltheorie voor hen waardevol kan zijn. Afgelopen zomer ben ik cum laude afgestudeerd. De luchtmacht heeft mijn studie betaald op voorwaarde dat ik de eerste vijf jaar na mijn afstuderen voor hen zou werken. Ze hadden een managementfunctie in gedachten, maar ik wil door in de wiskunde. Het is niet vreemd dat ze er niet meteen het nut van inzagen. De politiek eist heel veel van defensie en het budget is rampzalig, maar mijn idee is: wie niet sterk is, moet slim zijn. Waarom zouden we wachten tot de Amerikanen het hebben uitgezocht? We hebben hier genoeg talent. Aan de Universiteit van Tilburg zit de Europese top op het gebied van speltheorie met mijn promotor Peter Borm en Stef Tijs. Mijn andere promotor is Rob de Wijk, hoogleraar internationale betrekkingen aan de Nederlandse Defensie Academie. Ik ben blij dat het er nu echt van komt. Terrorisme voorkom je niet door eindeloos sociologische daderprofielen op te stellen. De jongens die zich opbliezen in de Londense metro waren niet kansarm of geradicaliseerd. Je moet data analyseren. Wie kent wie? Wie moet je isoleren om het netwerk te frustreren? Mijn toekomstdroom is dat iedereen die betrokken is bij terrorismebestrijding kennis van speltheorie in zijn bagage heeft.<\/p>\n
Roy Lindelauf<\/p>\n
1976 Geboren in Brunssum, Zuid-Limburg<\/p>\n
1996 \u2013 1998 KMA (Breda), EMVO (Woensdrecht), Fort Rucker (Alabama) en Fort Hood (Texas), Opleiding tot Apache-helikopterpiloot<\/p>\n
1999Squadron 301, uitzending naar Bosni\u00eb<\/p>\n
2000 \u2013 2006 TU Delft, master lucht- en ruimtevaarttechniek (cum laude) en master technische wiskunde<\/p>\n
2007Start promotieonderzoek, Universiteit van Tilburg en Nederlandse Defensie Academie<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Roy Lindelauf, oud-Apache-helikopterpiloot, moest wegens een hartziekte afzwaaien. Nu onderzoekt hij hoe met speltheorie het gedrag van terroristische netwerken voorspeld kan worden.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[519,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Marie Jose Kleef","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120631"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120631"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120631\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Marie Jose Kleef","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120631"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120631"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120631"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}