Gisteren moest ik naar de dokter.<\/p>\n
Bovenstaande zin is het beste voorbeeld van een zin die je nooit mag opschrijven.<\/p>\n
Maar in mijn geval ligt dat anders, want ik was al vijftig jaar niet bij een dokter geweest. Een huisarts was in mijn jeugd een arts die naar je huis kwam als je ziek was. Maar \u2018huisarts\u2019 betekent nu: een arts die met een paar andere artsen een huis huurt waar je heen gaat als je ziek bent.<\/p>\n
De laatste arts die naar mijn lichaam keek, was de keuringsarts van het Nederlandse leger die mij vijftig jaar geleden onderzocht. Er bestond toen een dienstplicht. Natuurlijk had ik de voorgaande nacht een ui onder mijn oksel gestoken en stotterde ik de hele kazerne overhoop. Maar hij keurde mij goed, zodat ik naar het buitenland moest vluchten. Toen ik na een paar jaar terugkeerde, lag er geen enkele brief van Defensie. Maar ik ben nog steeds bang dat de marechaussee me komt halen omdat een Amerikaanse president weer eens ergens oorlog wil maken.<\/p>\n
Als ik zestig jaar geleden geen zin had om naar school te gaan, zei ik dat ik ziek was en dan kwam onze Utrechtse huisarts Hingst in zijn koetsje voorrijden. Hij voerde eerst beneden een lang gesprek met mijn vader over bepaalde details van de derde of vierde kruistocht, zodat ik tijd had om in het opklapbed op het dienstmeisjeskamertje te kruipen en mijn hoest te oefenen. Hingst kwam kijken, luisterde aan mijn uitgehoeste borst en zei: \u2018Drie dagen in bed.\u2019 Drie dagen niet naar school, hoera!<\/p>\n
Nu moest ik naar de dokter omdat mijn rijbewijs was verlopen en ik om een nieuw rijbewijs te krijgen een verklaring nodig had dat ik nog leefde. Ik liep het huis der huisartsen binnen en legde mijn zaak voor aan de doktersassistente. Een jongen liep naar binnen om wat kopjes af te wassen. Hij hoorde mijn klacht \u2018ik moet me laten keuren voor mijn rijbewijs\u2019 en zei: \u2018Dat doe ik wel even. Hier is een bekertje, daar is de wc.\u2019<\/p>\n
Ik vulde het bekertje. De jongen, die dokter bleek te zijn, stak er zo\u2019n plat houten staafje in dat bij Starbucks ligt om je koffie te roeren. Op het houtje bleken vijf verschillend gekleurde plekjes te zitten die de vijf populairste ziekten uit je pis moesten halen. \u2018Alles in orde,\u2019 zei hij, net als mijn keuringsarts van vijftig jaar geleden. \u2018Ga even daar staan.\u2019 Ik ging daar staan en hij wees met een zaklantaarn enkele letters aan op een vel met steeds kleiner wordende letters. Ik zei braaf \u2018D E F\u2019 en hij zei: \u2018Heeft u dat hele bord uit uw hoofd geleerd?\u2019 Ik was goedgekeurd en nu mag ik weer vijftig jaar autorijden.<\/p>\n
Maar wil ik nog wel autorijden? Vooral het parkeren in steden begon me te vervelen. Dat gemier met muntjes en wielklemmen. Nee, ik ga niet klagen, maar ik ga u de oplossing geven. Toen ik van de dokter naar huis liep, zag ik die oplossing staan voor het huis waar vroeger Wim Duisenberg woonde en waar ik altijd even omhoog kijk naar de Palestijnse vlag. Voor het huis stond een auto geparkeerd met een kapotgereden achterkant en een ingedeukte linkerkant.<\/p>\n
Natuurlijk! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ik pakte mijn auto en reed twee keer achteruit tegen een muur: verpletterd achterlicht en mooie deuk. Nog even links een flinke deuk en ik heb mijn gratis parkeervergunning voor mekaar. Welke agent gaat een papiertje op de voorruit van een duidelijk wrakgereden automobiel plakken?<\/p>\n
bchugo@gmail.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Gisteren moest ik naar de dokter. Bovenstaande zin is het beste voorbeeld van een zin die je nooit mag opschrijven. Maar in mijn geval ligt dat anders, want ik was al vijftig jaar niet bij een dokter geweest. Een huisarts was in mijn jeugd een arts die naar je huis kwam als je ziek was. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Piet Grijs","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120619"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120619"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120619\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Piet Grijs","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120619"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120619"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120619"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}