Uiteindelijk vond Evelien het adres van het appartement dat Harko en de jongens van de zaak in de stad hadden in zijn bureaula. Ze belde Sylvia. \u2018H\u00e9 schat, Harko\u2019s zaak heeft een appartementje in de stad. Misschien is dat iets voor jou. Ga je mee kijken vanmiddag?\u2019 Syl zat dringend verlegen om woonruimte, en zeker omdat ze zwanger was. Ze woonde nog steeds in een flatje van Sjoerd, haar vermoorde vastgoedhandelaar die een drugsbaron bleek te zijn, maar dat kon niet lang meer duren. Syl was er natuurlijk meteen voor te porren.<\/p>\n
Het appartement bevond zich in een stille zijstraat van de Vijzelgracht. Het was een pakketje nieuwbouw, midden in een oud, scheefgezakt blok huizen. \u2018Ik weet het niet,\u2019 zei Syl, \u2018het is wel lekker in de stad, maar een saai straatje. En niet erg mooi van buiten.\u2019<\/p>\n
Jezus, dacht Evelien, wat maakt het uit hoe een huis er van buiten uitziet als je de meeste tijd toch binnenzit? Maar ze hield zich in, haar zus was een rare, en of ze hier \u00fcberhaupt in zou kunnen, was nog maar helemaal de vraag. Ze had haar eigenlijk onder valse voorwendselen hier naartoe gelokt, want ze wilde weten wie er eigenlijk in het appartementje woonde. Hadden de heren een vriendin? Allemaal dezelfde? Een hoer? Was het flatje een fuckpad, waar ieder zich op zijn beurt afzonderde met zijn vriendin? Dat soort dingen gebeurde, en je kon maar beter overal op voorbereid zijn. Hoe gekker het was, hoe groter de kans dat het je overkwam.<\/p>\n
\u2018Heb je een sleutel?\u2019 vroeg Sylvia.<\/p>\n
\u2018Nee,\u2019 zei Evelien, \u2018maar ik heb zo\u2019n gevoel dat er iemand woont.\u2019 Ze drukte kordaat op het belletje waar geen naam bij stond.<\/p>\n
\u2018Uh?\u2019 Sylvia keek haar vragend aan. Maar toen viel het muntje. \u2018Heeft Harko hier een vriendin gestald?\u2019 Sylvia kende het fenomeen natuurlijk \u2013 ze was zelf door haar dode Sjoerd ook ergens in een flatje gestald, terwijl hij elders nog andere vriendinnen had zitten, wat zij dan weer niet wist.<\/p>\n
\u2018Zou kunnen,\u2019 mompelde Evelien, ineens zenuwachtig, maar het was al te laat, want uit het luidsprekertje van de intercom klonk de stem die ze inmiddels kende. \u2018Ogenblikje,\u2019 zei Barbara alleen maar.<\/p>\n
\u2018Jaja,\u2019 zei Sylvia, \u2018die moet zich nog omkleden.\u2019 Evelien giechelde. Waar was ze aan begonnen. O ja, een huis voor Sylvia, anders trok die straks nog bij hen in, met kind en al. Wel leuk, eigenlijk, een baby in huis. Maar ze moest er aan de andere kant niet aan denken. Voor je wist, zat zij er mee op haar arm en ging Sylvia lekker uit dansen.<\/p>\n
De deur ging open. Ze klommen stilletjes de trap op en kwamen bij een deur die openstond. Evelien haalde diep adem en stapte naar binnen, Sylvia volgde op haar tenen en sloeg de deur achter zich dicht. Het was een mooi, ruim en licht appartement, maar er was niemand. Het was spaarzaam, maar met smaak ingericht. Er klonk zachte muziek. Sylvia liep naar het raam. \u2018Ik zit in bad,\u2019 riep ergens de stem van Barbara.<\/p>\n
\u2018Tuurlijk,\u2019 fluisterde Sylvia. \u2018En wat nu?\u2019<\/p>\n
\u2018Ik weet het niet,\u2019 fluisterde Evelien terug. \u2018Ik wil haar eigenlijk niet zien. Jij wel?\u2019<\/p>\n
\u2018Ik wil hier wel wonen,\u2019 zei Sylvia. Ze omklemde haar buik.<\/p>\n
\u2018Kom je bij me?\u2019 riep Barbara.<\/p>\n
Evelien stapte op het geluid af. De deur naar de badkamer stond uitnodigend op een kier. Ernaast was een grote slaapkamer. Er lagen zwarte lakens op het bed. Ze duwde de deur van de badkamer open en daar zat Barbara in een schuimend bad. Ze was jonger dan ze klonk, maar haar gezicht was hard opgemaakt. Ze had kort donkerblond haar en haar bruine ogen rolden bijna uit hun kassen toen ze Evelien zag. \u2018Wie ben jij?\u2019 vroeg ze.<\/p>\n
\u2018Wat denk je? Ik had je aan de telefoon, weet je nog wel? Ik kom vertellen dat je hier moet vertrekken.\u2019 Dat was bluf natuurlijk, maar het klonk goed.<\/p>\n
\u2018O ja? Durft Henk het niet zelf te zeggen? Dat is zo\u2019n laffe klootzak. Die stuurt zijn vrouwtje erop af.\u2019<\/p>\n
Evelien zei niets.<\/p>\n
\u2018Maar ik zal hem bellen,\u2019 vervolgde Barbara, \u2018en dan merk je het wel, ok\u00e9? Als ik jou was, zou ik eens goed met hem praten.\u2019 Barbara liet zich wegglijden in het schuim, haar ogen dicht, haar mond een boze, bittere streep. Evelien had ineens met haar te doen.<\/p>\n
Wordt vervolgd<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Uiteindelijk vond Evelien het adres van het appartement dat Harko en de jongens van de zaak in de stad hadden in zijn bureaula. Ze belde Sylvia. \u2018H\u00e9 schat, Harko\u2019s zaak heeft een appartementje in de stad. Misschien is dat iets voor jou. Ga je mee kijken vanmiddag?\u2019 Syl zat dringend verlegen om woonruimte, en zeker […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Martin Bril","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120603"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120603"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120603\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Martin Bril","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120603"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120603"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120603"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}