{"id":120199,"date":"2007-01-21T13:29:00","date_gmt":"2007-01-21T11:29:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/rembrandt-in-chelsea\/"},"modified":"2007-01-21T13:29:00","modified_gmt":"2007-01-21T11:29:00","slug":"rembrandt-in-chelsea","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/rembrandt-in-chelsea\/","title":{"rendered":"Rembrandt in Chelsea"},"content":{"rendered":"
\n

21-01-2006
Door Thessa Mooij<\/p>\n

Een paar uur voor de opening van zijn tentoonstelling Rain and Hope loopt Erwin Olaf druk te telefoneren in de New Yorkse galerie Hasted Hunt. Voor het inlijsten van zijn laatste foto\u00adserie is te sterke lijm gebruikt. Het resultaat is een bruine streep aan de bovenrand van de afdrukken. En Olaf was nog wel naar de inlijster van glamourfotograaf David LaChapelle gegaan.<\/p>\n

Met de vertoning van zijn series Blacks (1989) en Mature (2001) had Olaf geen moeite The New York Times te halen. Zwarte bondage en gerimpeld vlees in bikini\u2019s zouden ook nu nog choqueren in de stad die graag poseert als het epicentrum van de wereld. Met de twee series Rain (2004) en Hope (2005) is de fotograaf terug, met foto\u2019s die ge\u00efnspireerd zijn op Norman Rockwell. \u2018Dat erotische is \u00adeigenlijk al een jaar of tien weg,\u2019 legt Olaf uit. \u2018Het wordt steeds verpakter en symbolischer.\u2019<\/p>\n

Verschillende personages \u2013 boksers, kappers, schoolmeisjes, huisvrouwen \u2013 staan in vale pastelkleuren een beetje verloren in de richting van de camera te kijken. Er zijn duidelijke Amerikaanse apparaten, kapsels en andere accessoires te zien. Maar de personages ademen een Bordewijk-achtige kneuterigheid, die door de belichting wordt versterkt. Het is Nederlands, calvinistisch, licht in de zin dat het niets verhult. Maar daar is Olaf het niet mee eens. \u2018Dat geouwehoer in de fotowereld over Nederlands licht vind ik echt bullshit. Ik heb toch echt geprobeerd om internationaal licht te maken.\u2019<\/p>\n

Nog voor de opening hebben Sarah Hasted en Bill Hunt al meer dan twintig werken van Olaf verkocht. Hun pas geopende galerie bevindt zich in een opgeknapt pakhuis aan de rommelige rand van het kunstmekka Chelsea. Op de hoek van de straat staan gele taxi\u2019s in de rij om hun olie te verversen bij een garage. Olaf: \u2018Toen ik de eerste keer de trappen opklom, dacht ik: o god, ik zit driehoog achter. Als ik de andere galerie\u00ebn in Chelsea bekijk, voel ik mezelf wel een buitenstaander, een nieuwkomer. Maar Bill en Sarah waren zo serieus en enthousiast. En je moet niet te hoog van de toren blazen. Laat het werk maar spreken.\u2019<\/p>\n

De galeriehouders kennen Olafs werk van zijn eerdere tentoonstellingen in New York. \u2018Dit werk is veel toegankelijker dan de Mature-serie,\u2019 meent Bill Hunt. \u2018We roepen dus tegen \u00adiedereen dat dit Erwins gr\u00f3te debuut is. Het sleutelwoord is \u2018groot\u2019. Erwin combineert een koortsachtige verbeelding met eersteklas techniek. Rain zit weliswaar vol referenties aan Rockwell, maar wat ik er Nederlands aan vind, is vooral de hoge kwaliteit van de technische uitvoering.\u2019<\/p>\n

Met de series Rain en Hope wilde Olaf reageren op de verloren onschuld van Rockwells Amerika na 11 september, en ook op de populariteit van het Duitse realisme in de fotografie. \u2018Ik wilde een kritische noot laten horen bij het werk van fotografen als Andreas Gursky en Wolfgang Tillmans, die tragische, gewone mensen laten zien in vlak licht. Na al die lege flatgebouwen en verlaten fabrieks\u00adterreinen wordt het wel eens tijd om de fantasie aan de macht te laten.\u2019<\/p>\n

Na de opening cirkelen nieuwsgierige kenners door de galerie. Liz Glynn, werkzaam in de New Yorkse fotowereld: \u2018Het zijn strenge portretten. Het heeft een Duits aandoende kilheid. Maar het heeft ook wel iets van de Engelse fotograaf Tom Hunter, die Vermeer citeert in zijn foto\u2019s uit de Londense achterbuurt Hackney.\u2019 Haar collega Brooke Berger ziet het anders. \u2018Het lijkt op hedendaagse Amerikaanse fotografen als Gregory Crewdson die vooral ge\u00ebnsceneerd, narratief werk maken.\u2019 Bij de uitgang staat een bezoeker de serie nog eens van een afstand te bekijken. \u2018De foto\u2019s doen me aan Rembrandt denken, de manier waarop hij met licht en schaduw speelt.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een paar uur voor de opening van zijn tentoonstelling Rain and Hope loopt Erwin Olaf druk te telefoneren in de New Yorkse galerie Hasted Hunt. Voor het inlijsten van zijn laatste foto\u00adserie is te sterke lijm gebruikt.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[269],"tags":[2807,783],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120199"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=120199"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/120199\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=120199"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=120199"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=120199"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}