Kunstroof<\/p>\n
Voor wie het graag zien wil, heeft de diefstal uit de beeldentuin van het Singer Museum tenminste nog enige symboliek. William Singer (1868-1943), naar wie het museum werd genoemd, was de zoon van een Amerikaanse staalmagnaat, de directeur van Singer-Nimick & Co. William werd liever schilder en kunstverzamelaar dan dat hij zijn vader opvolgde in de metaal. Nu, een halve eeuw na de oprichting van een museum te zijner ere, werd het topstuk uit zijn Singer-collectie gestolen. Niet in opdracht van een armlastige collectioneur of een louche galerie, maar om in de smeltoven weer te keren tot de broodjes brons waaruit het een eeuw geleden werd gegoten.<\/p>\n
Bij Museum Rodin in Parijs zijn ze blij verrast om te horen dat Le penseur (1880-1882) is teruggevonden, en treurig over de staat van het beeld. In dit formaat, ruim zeventig centimeter hoog, zijn er ongeveer dertig exemplaren van De denker, het precieze aantal is onbekend. Pas sinds 1954 stelde de Franse wet de maximale oplage van een beeld vast op twaalf. Daarboven is er sprake van reproducties. De mal van De denker is er nog \u2013 in principe kan er dus een nieuw been voor de denker van Laren worden gegoten. Of dat gebeurt, zal het Singer Museum binnenkort beslissen. Want is het dan nog wel een originele Rodin?<\/p>\n
Kees de Tippelaar<\/p>\n
De denker, geschatte waarde minimaal een half miljoen euro, ontsnapte maar net aan de smelterij waar de andere zes gestolen beelden waarschijnlijk in terecht zijn gekomen. Een lot dat ze vrijwel zeker delen met de bliksemafleiders van de Martinitoren, achttien zonnewijzers uit diverse Overijsselse tuinen, koperen kabels uit een lichtmast van het stadion van voetbalclub RBC, het beeld Kees de Tippelaar uit Breukelen, drie\u00ebntwintig stukken roestvrij staal uit de stuwen van het Waterschap Brabantse Delta en verschillende koperen kettingen, buizen, kruizen en letters van de oude begraafplaats aan de Bredaseweg in Roosendaal.<\/p>\n
Allemaal slachtoffers van de sterk gestegen prijzen van grondstoffen. De grote vraag naar koper (het belangrijkste bestanddeel van brons) en roestvrij staal (waar nikkel in is verwerkt) heeft de prijzen het afgelopen jaar onder druk gezet.<\/p>\n
Jeroen Blokland, beleggingsstrateeg bij Iris Research, verwacht dat de prijzen van industri\u00eble metalen hoog blijven. De belangrijkste reden van de prijsstijging is dat de groei van de wereldeconomie, en vooral die van China, voor een vraag heeft gezorgd die het aanbod overtrof. \u2018Veel producenten zijn de afgelopen jaren terughoudend geweest met investeren vanwege de magere metaalprijzen. Daardoor is er niet genoeg mijn\u00adcapaciteit. Dankzij de recente winsten gaan mijnbouwbedrijven weer meer investeren om aan de vraag te voldoen. Wat betreft tin, zink en nikkel blijft het aanbod nog steeds achter, aluminium en koper zijn nu redelijk in evenwicht. Dat komt ook omdat China veel gebruikt, maar ook steeds meer zelf gaat produceren.\u2019<\/p>\n
De voorraden zijn nog steeds laag, dus er hoeft maar weinig te gebeuren om de prijzen verder te laten stijgen. \u2018Als er ergens een grote staking uitbreekt, zoals in de Escondidamijn in Chili, de grootste koperproducent ter wereld, dan zie je daar meteen de gevolgen van. Het is al snel gewoon \u00f3p. Niet omdat de mijnen zijn uitgeput maar omdat de productiecapaciteit jarenlang achter de vraag heeft aangelopen. China heeft nu aangekondigd miljarden te steken in langetermijnvoorraden \u2013 ook dat heeft weer invloed op de prijs van metalen.\u2019<\/p>\n
Nikkel werd vorig jaar bijna drie keer zoveel waard, tin verdubbelde zowat in waarde. Ook de koperwaarde is nog steeds aanzienlijk \u2013 voldoende voor dieven die uit zijn op schroot, desnoods in de vorm van kunst.<\/p>\n
Dus moet ook de beeldentuin De Hazelaar in Soest, waar kunstenaarsvereniging De Ploegh exposeert, vrezen voor het lot van vier gestolen beelden. Een van de gedupeerde kunstenaars is Dick Aerts. \u2018Wat zijn dat voor Neanderthalers die uit stelen gaan voor wat brons? Mijn twee beelden wegen een kleine negentig kilo. Daar krijgen ze misschien tweehonderd euro voor.\u2019 Beeldhouwster Karin Beek had ook werk staan bij de tentoonstelling van De Ploegh. Ze liet haar beelden meteen weghalen. \u2018Ze staan wel in een omheining, maar niet echt verankerd: de bedoeling is tenslotte dat ze worden verkocht en meegenomen. Maar ook als je ze vastzet in beton of een stuk steen zijn ze \u00e0 la Saddam Hoessein van hun sokkel te trekken of boven de enkels af te zagen met een haakse slijper. Je zou de beelden onder stroom moeten zetten, gewoon zoveel volt erop dat ze er met hun poten afblijven. Want wie koopt er nu nog een bronzen beeld? Het is een materiaal dat mensen aantrekt door zijn duurzaamheid en waardevolle uitstraling, en nu verdwijnt het als schroot. Musea en galeries willen geen risico meer lopen, verzekeringen zullen videobewaking vragen. Beeldhouwers en ook bronsgieterijen gaan hier nog veel last van krijgen.\u2019<\/p>\n
Verwende huisvrouwtjes<\/p>\n
Chris Volkers runt samen met drie broers, zijn vader en twee neven de bronsgieterij Volkers in Geldermalsen. \u2018Het brons dat wij gieten heeft jaren rond de 1,70 de kilo gedraaid, met wat uitschieters naar boven en naar beneden. Vorig jaar is het opeens omhoog geschoten, het hoogste wat wij betaald hebben is 6,29 inkoop. Gecontroleerd materiaal: wij gieten een bronslegering van vijfentachtig procent roodkoper met tin, lood, mangaan, ijzer, nikkel en zink.\u2019 Chris Volkers giet uitsluitend kunst. \u2018Niet dat wij zo artistiek zijn, hoor, het gaat erom dat je een beeld uit het ene materiaal zo exact mogelijk kopieert naar het andere materiaal.\u2019<\/p>\n
Hij krijgt zijn brons geleverd via de smelterij die het op zijn beurt inkoopt bij de schroothandel. \u2018Daar kan natuurlijk altijd gestolen spul bij zitten, maar dat kun je niet bewijzen.\u2019 Hoe zeker weet Chris Volkers eigenlijk dat de resten van het gestolen been van Rodins Le penseur straks niet bij 1150 graden Celsius gesmolten in een van zijn gietmallen terechtkomen, om zo te re\u00efncarneren in een voluptueus brons voor een lokale beeldenroute? Dat weet hij h\u00e9\u00e9l zeker, zegt Volkers. De bronslegering waaruit hij de beelden giet, wordt door zijn leverancier Welschen Metalen niet als broodjes bij hem aangeleverd maar in de vorm van machineonderdelen.<\/p>\n
Een lichtpuntje voor de Dokwerkers van deze wereld is dat de koperprijs daalt, zegt Nico Welschen. Hij levert jaarlijks ongeveer anderhalf miljoen kilo verschillende koperlegeringen af bij gieterijen. \u2018Kunstgieterijen hebben andere verlangens dan de industrie, ze willen het hebben over kleur en over patineren en over lassen, een beetje verwende huisvrouwtjes zijn het eigenlijk.\u2019<\/p>\n
Er is een kleine kans dat onderdelen van de geroofde beelden in de ovens van Welschen terechtkomen, zegt hij. \u2018Bij een partij van tien- \u00e0 twintigduizend kilogram k\u00e1n er wat tussen zitten. In elke branche zitten louche mensen en onze branche heeft van oudsher een beetje de naam, daar kunnen we niets aan doen. Maar waarschijnlijk gaan ze de grens over. Bovendien: met een kroesje en een butaanbrandertje eronder kun je in je schuurtje zo honderd kilo wegsmelten.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De Rodin uit de tuin van het Singer Museum kon op het nippertje worden gered, maar voor veel andere kunstwerken moet worden gevreesd. Allemaal de schuld van de gestegen koperprijs. \u2018Je zou de beelden onder stroom moeten zetten, gewoon zoveel volt erop dat ze er met hun poten afblijven. Want wie koopt er nu nog een bronzen beeld?\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[1267],"acf":[],"author_name":"Mischa Cohen (archief)","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119949"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=119949"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119949\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Mischa Cohen (archief)","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=119949"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=119949"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=119949"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}