{"id":119491,"date":"2007-02-15T14:43:00","date_gmt":"2007-02-15T12:43:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/laatste-woorden-van-louis-ferron\/"},"modified":"2007-02-15T14:43:00","modified_gmt":"2007-02-15T12:43:00","slug":"laatste-woorden-van-louis-ferron","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/laatste-woorden-van-louis-ferron\/","title":{"rendered":"Laatste woorden van Louis Ferron"},"content":{"rendered":"
\n

Door Jeroen Vullings<\/p>\n

\u2018Ik ben klaar met het leven. Ja, ik had nog wel meer boeken willen schrijven, een nieuwe trilogie over Haarlem en een pamflet waarin ik met de wereld afreken, maar dat zit er echt niet meer in. Die boeken zitten in mijn hoofd en daar komen ze niet meer uit. Ook was ik nog van plan een roman over de componist Anton Bruckner te schrijven. Ik voelde mij met hem wel een beetje verwant: een tikje na\u00efeve man, met heel hoge idealen, die hij niet tot overeenstemming kon brengen met de hoge werkelijkheid. Hij wilde dichter van God zijn.<\/p>\n

Spijt over iets dat ik heb nagelaten, heb ik niet. Het liep nu eenmaal zo. Dolgraag had ik een goede componist willen zijn. Geen taal, onttrokken aan aardse problematiek. Omdat je je in die kunstvorm minder met concrete zaken hoeft bezig te houden. Mijn droom was om in de muziek een ideale samenleving te cre\u00ebren.<\/p>\n

Die passie begon bij Wagner, inmiddels verdampt tot een strikt theoretische liefde. Maar de volbloed romantici onder het componistengebroed blijf ik omhelzen: Schubert, Beethoven. En ja, Sjostakovitsj mag ook meedoen. En die zo dwingende Sch\u00f6nberg, niet te vergeten
.
Ik laat mij begraven door de rooms-katholieke Kerk. G\u00e9\u00e9n mis. Wel twee gezangen uit de gezangen voor overlevenden. De muziek: een deel uit het laatste strijkkwartet van Beethoven; een lied van Schubert; kamermuziek van Mozart; een lied uit de Duitse cabaretwereld van de jaren dertig.<\/p>\n

Ik ben klaar, ik heb er vrede mee. Het is snel gegaan. Eind juli dacht men nog aan een maagzweer, maar het bleek kanker in de lever, in de alvleesklier, met overal uitzaaiingen. De zeventiende augustus ging het echt mis, toen wist ik dat het einde nabij was.<\/p>\n

Ik had al het gevoel dat dit mijn laatste roman zou worden. Mijn uitgever kwam net het eerste exemplaar brengen: Niemandsbruid. Uiteraard opgedragen aan Lilian, mijn geliefde en maatje. Het boek zou half september verschijnen, maar ze zorgen dat het eerder uitkomt.<\/p>\n

Het was een roeping, schrijven, dat mag ik wel zeggen. Rijk werd ik er niet van, maar het was zinvol. Literatuur betekende alles voor me. Het was mijn leven.<\/p>\n

Ik was altijd aan het werk. Wat mij dreef, was de waanzin van de wereld proberen te snappen. Ik durf het nog steeds bijna niet hardop te zeggen, maar daarbij ben ik dicht bij religiositeit gekomen.<\/p>\n

Als ik nog tijd van leven en schrijven had, zou het zoeken naar God een veel grotere rol spelen, maar dat heb ik niet meer. Ik ben aartsromanticus \u00e9n religieus. Zo bijzonder is dat niet: er was een stroming in de Romantiek die heel religieus geori\u00ebnteerd was.<\/p>\n

Ik ben rooms opgevoed en al heb ik niks met instituties als kerken, toch zocht ik verlossing. Mijn conclusie luidt: onze steun ligt toch elders. In zoiets als een innerlijke houding. Ik laak Lord Byron in Niemandsbruid, omdat hij in alles het tegenovergestelde is van de beteugelde mens. Iedereen joeg hij tegen zich in het harnas, zijn deelname aan de Griekse onafhankelijkheidsstrijd was een bewuste, zelfgekozen dood. Of ik mezelf beteugeld vind? Welnee joh, was ik dat maar meer geweest.<\/p>\n

Degenen die mij het dierbaarst zijn in mijn werk zijn de zoekende mensen, die ongeveer overal buiten vallen. Maatschappelijk zwakkeren. Machte\u00acloze zoekers. Ze willen iets van de wereld wat de wereld ze niet geven kan. Noem het spiritueel geluk.<\/p>\n

Ik koester bewondering voor die vrouw om wie het gaat in Niemands\u00acbruid, Adele Schopenhauer. Ze is eigenlijk het kneusje van de familie. Altijd maar in de schaduw van grote broer Arthur, stel je voor. Zij heeft afgerekend met het leven. Ze is mijn meest innige vrouwenpersonage.<\/p>\n

De geslaagde types komen er in mijn gehele werk juist niet erg gunstig vanaf. Hoe intellectueler ze zijn, des te ongunstiger. De boodschap blijft: de samenleving is een grote klotebende. De mensheid is hoe je het wendt of keert toch een mislukte diersoort.<\/p>\n

Steeds dacht ik, toen ik aan Nie\u00acmandsbruid werkte: dit zou mijn laatste boek weleens kunnen zijn. Het blijft mij bezighouden. Ik beschrijf Adeles euthanasie, op 25 augustus om vier uur \u2019s middags \u2013 dat is morgen. Dat is haar dag van sterven en misschien ook de mijne.<\/p>\n

Ik kan ontsnappen als ik dat wil. Als die pijn niet ophoudt, stop ik er morgen of overmorgen mee. Mijn euthanasieverklaring ligt klaar. Ik kan al niet meer lezen en schrijven, zelfs een puzzel in de krant valt mij zwaar. Als ik te veel pijn heb, of niet helder meer ben, moet het gedaan zijn. Het is een mooi en waardig einde, ik kan ermee leven \u00e9n sterven. Voor nu groet ik mijn lezers.\u2019<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u2018Ik ben klaar met het leven. Ja, ik had nog wel meer boeken willen schrijven, een nieuwe trilogie over Haarlem en een pamflet waarin ik met de wereld afreken, maar dat zit er echt niet meer in. Die boeken zitten in mijn hoofd en daar komen ze niet meer uit.’<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[9,97,269],"tags":[2849],"acf":[],"author_name":"Jeroen Vullings","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119491"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=119491"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119491\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Jeroen Vullings","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=119491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=119491"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=119491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}