Weefgetouwen en piano\u2019s worden al eeuwen aangedreven door kartonnen stroken met gaten erin, waarin de wever en de componist hun textiel of muziek tot uitdrukking brengen. Het duurde idioot lang voor schrijvers en drukkers op het idee kwamen om hun letters ook met behulp van gaatjes in een papieren band op een schrijfmachine of drukmachine te krijgen.<\/p>\n
In de zomer van 1966 zeilde ik met een eend in het vooronder naar Newcastle, waar ik een computer zou leren om de smalle bandjes met een paar gaatjes die een telex gebruikte om teksten over de wereld te versturen en die computers gebruikten om te horen wat ze moeten doen en om te vertellen wat ze gedaan hadden, om te zetten in de zetbanden voor de Monotype-zetmachine, die niet minder dan 31 gaten per aanslag bezaten.<\/p>\n
Na mijn eerste werkdag nam Barbara Strang, de geniale taalkundige van New\u00adcastle, mij mee naar een kamer in de uni\u00adversiteit waarin een tafel stond met enkele flessen drank en een schotel met onduidelijke baksels. Het was meer een bar dan een koffiekamer. Ik schudde iedereen in de kamer hartelijk de hand en dronk een glas sherry. Toen het schoteltje met baksels leeg was, legde iedereen daar wat muntjes op.<\/p>\n
Op mijn tweede werkdag nam de conci\u00ebrge Will Gates, die mij had uitgelegd hoe ik de telefoon moest bedienen waarmee ik naar Monotype wilde bellen om het mechanisme voor het maken van een 31-gats ponsband te mogen lenen, mij mee naar een andere kamer in de universiteit, waarin een biertap stond en een dartbord hing. Er heerste een gezellige sfeer en ik werd dronkener dan de vorige dag. Ik schudde iedereen in de kroeg de hand en zij pompten mijn arm enthousiast op en neer.<\/p>\n
In de week erna waarschuwden Barbara en Will mij beleefd dat mijn handenschudden als heel charmant en continentaal werd gezien, maar dat ik het niet iedere dag moest herhalen.<\/p>\n
Dertig jaar later betrad ik de catacomben van het Grand Palais in Parijs, dat nog niet gerestaureerd was en waar zo nu en dan een ijzeren balk naar beneden stortte. Een bar of koffiekamer heb ik in die universiteit nooit gevonden. Als je om negen uur binnenkwam, stonden alle hoogleraren bij de deur van hun kamers en reikten je hun handen. Een Franse hand is een slappe hand, ter hoogte van je geslachtsorganen. Ik zwaaide terug omdat ik in beide handen een tas had.<\/p>\n
Die middag kwam de rector mij beleefd vertellen dat ik de tas in mijn rechterhand op de grond had moeten zetten, want dat een handdruk bij elke ontmoeting tussen collega\u2019s noodzakelijk was.<\/p>\n
Ik had nooit opgelet hoe het in Nederland met de handdrukken, bij hoog en laag, jong en oud, vriend en vijand, man en vrouw, rooms en protestant, was gesteld. Ik herinner mij wel dat Onze Taal mij in een brief schreef dat op een congres prinses Juliana alleen de eerste twee sprekers van de dag een hand zou geven, en dat ik dus de derde spreker was. Daar staat weer tegenover dat een hofdame van Juliana\u2019s dochter mij, toen ik zei geen zin te hebben in een rij handen\u00adgevers, door twaalf duistere zestiende-eeuwse kamers leidde waarin de spoken rondwaarden van een jeugdige Voltaire en van de broer van Napoleon die de eerste koning van Nederland was.<\/p>\n
Engeland en Frankrijk hebben nog steeds tegengestelde handvattingen, maar in geen van de twee landen doen ze er zo idioot over als in Nederland waar een lerares ontslagen kan worden omdat ze geen handen wil geven, en waar een commissie die haar gelijk gaf opgeheven moet worden.<\/p>\n
bchugo@gmail.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Weefgetouwen en piano\u2019s worden al eeuwen aangedreven door kartonnen stroken met gaten erin, waarin de wever en de componist hun textiel of muziek tot uitdrukking brengen. Het duurde idioot lang voor schrijvers en drukkers op het idee kwamen om hun letters ook met behulp van gaatjes in een papieren band op een schrijfmachine of drukmachine […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Piet Grijs","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119233"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=119233"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/119233\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Piet Grijs","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=119233"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=119233"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=119233"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}