Wij lezen in de kranten over \u2018afrekeningen in het criminele milieu\u2019. Hier is een boek, dat niets minder is dan een afrekening in het intellectuele milieu. Er wordt afgerekend door Connie Palmen, en haar doelwit is de componist Peter Schat. Was Palmens roman Lucifer geen roman geweest maar een documentair werk, ik had het boek verfoeid, maar er was ook de mogelijkheid geweest om te wijzen op de talrijke idioterie\u00ebn, die op een simpele manier weerlegd kunnen worden.<\/p>\n
Nu heeft Palmen zich naar eigen zeggen laten \u2018inspireren\u2019 door Peter Schat en zijn vrouw Marina Schapers. Peter Schat heet in haar boek geen Peter Schat maar Lucas Loos. Je geeft de mensen een andere naam, vergeet vervolgens niet je publiek lekker te maken met het gegeven dat er wel degelijk echte mensen achter schuilgaan, en zie, je hebt literatuur geslagen uit de werkelijkheid.<\/p>\n
Is dat alles, naampje verwisselen? Wordt het ruwe leven zo eenvoudig getransformeerd tot literatuur? Wel als je gelooft dat de roman in eerste instantie een beschermingsmethode is, een cordon sanitair, dat de schrijver de vrijheid geeft van alles te beweren, zonder dat de critici haar ergens op kunnen pakken. Want Roman. Want Fictie. Handen wassen in literaire onschuld.<\/p>\n
De roman als voorbehoedmiddel, als condoom \u2013 het is een nieuwe, uiterst bruikbare visie die de schrijfster hier ontwikkelt.<\/p>\n
Palmen werd ge\u00efnterviewd door Pauw en Witteman. De laatste zei dat hij Lucifer een \u2018knap boek\u2019 vond, maar dat hij toch ook blij was dat het niet ging over zijn dode vader.<\/p>\n
Jammer genoeg gaat Lucifer wel over mijn dode vriend Peter Schat, en wat nog vervelender is: dode mensen kunnen zich in het algemeen zo slecht verdedigen. Ik voel mij dus aangesproken, en had ik nog de hoop gekoesterd dat mijn Peter een andere was dan de man die Palmen beschreef, dan werd die hoop definitief de grond ingeboord. Palmen sprak op televisie voortdurend over Peter Schat, de echte, de dooie, en er werd zelfs een filmpje vertoond waar Schat sprak over zijn vrouw Marina die verongelukte.<\/p>\n
Hij werd daar ge\u00efnterviewd door Ischa Meijer, de vroeg gestorven man van Palmen, en als Ischa vraagt waarom Schat nooit over de dood van zijn vrouw spreekt, zegt deze: \u2018Zij is acht jaar geleden van een berg gevallen. Ik praat daar niet graag over, want als ik aan dat moment denk, word ik nog steeds een beetje gek.\u2019<\/p>\n
Goed, over naar de studio, waar de romanschrijfster Palmen zit, die over Peter Schat, herstel, die over haar romanpersonage beweert: \u2018Die man liegt, na acht jaar word je niet meer gek.\u2019 Ik ken mensen die vijftig jaar na iemands dood nog gek worden, niet iedereen is het vlotte verwerkingsproces van Palmen gegeven, maar wat meer is: Peter Schat wilde misschien niet over het onderwerp praten omdat hij, anders dan Palmen, niets zag in die speciale vorm van hyperopenbaarheid die Palmens handelsmerk is geworden. Dat almaar delen van wat vroeger wel priv\u00e9gevoelens werden genoemd.<\/p>\n
Ondertussen wordt die Peter Schat in Palmens roman wel van van alles verdacht: de oude vriendengroep waarvan hij deel uitmaakte, de zogenaamde Herenclub, meent te weten dat de componist zijn vrouw een duwtje heeft gegeven, om na haar dood zijn eigen homoseksuele en artistieke gang te kunnen gaan. Een moordenaar dus. Deze Peter Schat lijdt aan aids, maar gaat onbekommerd met jongens naar bed, met de kans ze te besmetten. Deze Peter Schat is een monster van zelfzuchtigheid. Dat zijn nogal forse aantijgingen, waaraan de schijfster zo\u2019n 338 pagina\u2019s wijdt. Op de twee laatste pagina\u2019s schiet het Palmen te binnen dat het \u2018speculaties\u2019 zijn, die niet bewezen kunnen worden. Dan is de karaktermoord op een haartje na voltooid.<\/p>\n
Niet alleen de persoon Peter Schat, maar ook de componist en de muziektheoreticus worden bij het grofvuil gezet. In een pennenstreek wordt hier een artistiek leven verbeurd verklaard. De vrienden uit de Herenclub komen er ook niet best vanaf, het levert een dodelijk portret op van de generatie Harry Mulisch en Reinbert de Leeuw, maar het meest bevreemdend is wel de uiteindelijke draai die de schrijfster maakt: zij is het doorgeefluik van al die boze roddels, en wordt uiteindelijk onderdeel van de Herenclub die zij beschrijft.<\/p>\n
Zij blijft ster met sterren als Harry Mulisch en haar man Hans van Mierlo. Peter Schat is het zoenoffer omwille van hun band.<\/p>\n
Een nieuw genre is geboren: de roddelfilosofie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wij lezen in de kranten over \u2018afrekeningen in het criminele milieu\u2019. Hier is een boek, dat niets minder is dan een afrekening in het intellectuele milieu. Er wordt afgerekend door Connie Palmen, en haar doelwit is de componist Peter Schat. Was Palmens roman Lucifer geen roman geweest maar een documentair werk, ik had het boek […]<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Stephan Sanders","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118909"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=118909"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/118909\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Stephan Sanders","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=118909"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=118909"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=118909"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}